woensdag 8 september 2010

Wijze woensdag #8

Met het gevaar dat ik de hele bedoeling van mijn blog omkieper,
Wil ik toch een overdenking met jullie delen. (Ik heb em al 10 keer geschreven en vervolgens weer gewist hahaha).

Ik lees het boek ‘Beter’, van Maarten van der Weijden.
Een autobiografie over een jonge zwemmer die leukemie krijgt en later Olympisch kampioen wordt.
Maarten heeft hard gevochten tegen Kanker. Het boek is eigenlijk een ode aan ‘Het Optimistisch Denken’. Aan ‘Doorzetten’ en ‘Niet Opgeven’.

En nu komt mijn ‘probleem’.
Vaak wordt de indruk gewekt dat mensen die positief blijven, zullen winnen.
Mensen die ervoor vechten, worden beter, is de gedachte.

Maar, hoe zit het dan als je toch sterft?
Ben je dan een zwakkeling?
Heb je dan niet genoeg je best gedaan?

Als je nieuwe longen nodig hebt, ben je dan een lozer omdat je niet genoeg hebt ‘gevochten’?
Is doodgaan een minpunt aan iemands bestaan?

Het probleem met iemand credits geven voor zijn genezing, is de andere kant:
Wat als iemand het niet haalt?
Of als iemand niet beter wordt?
Is het dan je eigen schuld?!?!


Ik ben zo benieuwd hoe jullie hier tegenover staan, zeker omdat we elkaar in Blogland ook soort van doodgooien met ‘Positieve noten’*.
Ik heb het gevoel dat ‘wij’ soms allemaal ons beter voordoen.
Omdat we voor onszelf hebben besloten: zeuren = zwak.
Daarom dat elke zin eindigt met: ‘maar ik hou de moed erin hoor’, of: ‘maar, ik moet niet klagen, jij hebt het veel zwaarder’.

Hebben jullie ook soms last van de druk die op ons ligt om ‘krachtig’ en ‘sterk’ te zijn?

Want dit blog, is ergens ook een ode aan Het Genieten Van Kleine Dingen.
En van Er Het Beste Van Maken.

Daarom wilde ik deze post ook plaatsen.
Juist omdat ik ook wil zeggen dat sterk zijn, wat mij betreft, niet de regel is.
En dat je niet minder dapper bent als je huilt om wat er gebeurt.


Geloof ik dat optimisme helpt in het omgaan met moeilijke situaties zoals ziekte?
Ja.
Geloof ik dat optimisme iemand daadwerkelijk REDT?
Nee.


Voetnoot:
A. Hahahaa ik zie nu dat ik vaak ‘aanhalingstekens’ heb gebruikt om mijn ‘punt’ te maken.
‘Sorry’ daarvoor!
B. Alles gaat hier verder goed! (euhm, ja. Dat is dus het onderwerp van deze blog… hahaha).
C. Maar ik meen het echt echt hoor (ohhhh ik ben nu zó erg mijn eigen topic aan het ondermijnen!).
D. Ik ben zeer goedgemutst juist, omdat de HUI gisteren weer verlengd is. Week 9 en 10!
E. *Begrijp me niet verkeerd, ik hou ervan om doodgegooid te worden met positieve noten! Walnoten of pinda’s, dat is dan weer een ander verhaal…

26 opmerkingen:

  1. Yes, eindelijk iemand die DURFT te zeggen dat positief denken en doen niet altijd levensreddend is.
    Was het maar waar.
    Dan waren al de mensen die op deze website staan en het niet gered hebben juist WEL blijven leven.

    Als je ernstig ziek bent ga je steeds je grenzen verleggen.
    Je MOET steeds meer genieten van de kleine dingen, omdat de grote dingen er voor jou niet meer zijn.

    En je wilt niet overkomen als een zeur, een zwartkijker een doemdenker, dus... schrijf je vrolijk en opgewekt hoe heerlijk het allemaal met je gaat.
    Dat de benauwdheid nog net niet verstikkend is.
    Dat de pijn best te doen is.
    Dat je het niet erg vind tals anderen lekker op vakantie gaan.

    Want je wilt de vrienden/contacten niet verliezen.
    Dat wil je krampachtig vasthouden.
    Dus zijn we dapper en vrolijk en sterk.

    Maar kijk eens om het hoekje en zie hoe het werkelijk gaat.
    Het is echt om te janken.
    Probeer je eens te verplaatsen in een leven vol pijn, beperkingen enz.
    Dat lukt wel, want daarna pak je gewoon de draad van je gezonde leven weer op.

    Dus lieve miss Piggy, ga nu eens echt vertellen hoe jij je vandaag voelt.
    Wordt boos, ga schelden en tieren en jank de ogen uit je hoofd.

    Pfff, hier wordt je vast niet vrolijk van.
    Maar daar heb je ook niet om gevraagd.

    Verpleging zoek dekking: er gaat gegooid worden met woorden en dingen!!!

    Liefs Alida

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Hey Djuna,
    wat jij nu beschrijft in je blog is precies wat ik mij ook weleens afvraag...
    Positief denken helpt voor jezelf en voor je geest, daarvan ben ik overtuigd! Maar positief zijn of doorzetten kan denk ik niet heel veel veranderen aan je lichamelijke gezondheid of dat je daardoor sneller zou kunnen genezen etc. Het is voor mijzelf beter om overal maar het beste ervan in te zien, en volgens mij is dat ook beter voor mijn omgeving (man,ouders etc.) En af en toe moet je al je boosheid en verdriet er gewoon uitgooien! En dat doe ik!

    BeantwoordenVerwijderen
  3. http://www.eenvandaag.nl/swf/player.swf?videoID=b408 (vanaf 9:58)
    Dit is een link naar een uitzending van EenVandaag die je wellicht zal interesseren. Het sluit geheel aan op je stukje van vandaag!
    De reportage gaat namelijk over "de terreur van de geluksindustrie". Maarten van der Weijden werkte aan dit item mee en er wordt gesproken over of "postitief denken" nu helpt om van ziektes te genezen.

    Met groet,
    M.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Lieve miss Piggy,
    Ik heb een aantal jaren geleden het boek the Secret gekregen van een kennisje, ik lag toen in het zkh vanwege mn borstoperatie (helaas een kwaadaardig knobbeltje wat er echt uit moest). Met grote interesse heb ik het boek gelezen, zeker omdat mijn standpunt ook altijd was en deels nog is, positief zijn helpt je lichaam misschien maar maakt het zeker ook makkelijker voor je omgeving. Immers je blijft makkelijker benaderbaar dus mensen komen ook makkelijker bij je langs en dat is vaak gezellig.
    Maarrrr, als je The Secret goed leest: zegt het boek: dat je ziektes en andere ellende over jezelf afroept. Nou daar ben ik het dus echt niet mee eens.
    The secret gaat ervan uit dat je met je positieve gedachten het geluk kan afdwingen. Nou wij weten met zn allen wel beter. Je kan nog zo positief in het leven staan maar als er geen donorlongen zijn dan houdt het mooi op.
    Je kunt niet altijd alles afdwingen sterker nog je bent overgeleverd aan andere mensen. Mensen die vaak niet eens stil staan bij de vraag of ze donor willen zijn.
    Zelf schrijf ik in mn blog niet over mn ziekte, ook vanuit het idee: ik wil alleen de leuke dingen van mn leven benadrukken. Haha maar alle CF en andere ellende is er natuurlijk ook bij mij wel.
    Ik vind het super dapper van jou dat je zo open bent en dat je stukjes ons allemaal zo motiveert om door te gaan en vol te houden. Maar lieve miss Piggy iedereen heeft het af en toe (en soms wat meer) nodig om even flink te gillen, te janken of te simpen. Al die gevoelens die bij het ziek zijn komen kijken moeten er toch uit. Of je dit nu op je blog ventileert of bij een vertrouwd persoon of tegen een boksbal, dat maakt niet uit.
    Wat mij betreft ben je nooit een lozer!!! Ik ga ervan uit dat iedereen naar beste kunnen handelt. Maarten de zwemmer heeft het geluk gehad dat hij is genezen en daarna ook nog eens behoorlijk kon zwemmen. Heel de wereld denkt dan dat dat voor iedereen is weg gelegd. Als je maar je best doet dan kom je er wel, zo in die lijn. De media maakt daar natuurlijk ook mooi gebruik van, is immers een goed verkopend verhaal.
    Maar wij zijn allemaal winnaars!! die helaas af en toe ook eens flink tegen hun verlies moeten kunnen.

    Wat een verhaal, nou ja, daar zijn blogs voor, lieve groet, Els

    Ps ik denk dat mensen met een geloof weer heel anders in dit verhaal zitten.

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Ik ben het helemaal met je eens. Ik denk wel dat het je ergens wel verder helpt, het positieve denken, en dat het sneller, je sneller achter kan gaan gaat als je 'opgeeft'. Maar daartussen zit natuurlijk heel heel veel.

    Ik kan me er soms best wel boos om maken, als ik lees hoe mensen er prat op gaan dat het zo goed gaat om wat zij doen en hoe hun instelling is.
    Inderdaad, wat jij zegt, zijn wij dan 'minderwaardig' omdat het al zo snel slecht ging?.. Dat denk ik toch niet!

    En inderdaad echt, de druk die soms op je wordt gelegd 'sterk' en 'krachtig' te zijn. Dat is soms heel zwaar, die druk om te presteren naar anders mans eisen. Er is ook een ander soort kracht, inderdaad het genieten van de kleine dingen en alles doen wat jij kan, inclusief kunnen laten zien dat het af en toe niet lukt.

    En ook dit, brengt iemand heel, heel ver

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Hoi!

    Ik lees je blog altijd, maar ik laat nooit een reactie achter omdat je mij niet kent ;) Ik ben via Cfcafe op je blog gekomen, en dat ken ik door Tamara (die ik wel ken ;)). Maar ik wilde nu toch even reageren, omdat ik zo geraakt ben door je blog!
    Ik denk dat positiviteit niet iemands leven kan redden, maar ik denk wel dat je door positiviteit een stuk verder kunt komen dan wanneer je heel somber in het leven staat. Vooral als je ziek bent, zal positiviteit je (naar mijn mening) een stuk verder brengen dan wanneer je alleen maar in zak en as zit. Maar dat wil niet zeggen dat je nooit mag klagen, want ik vind, dat wanneer je zo ziek bent als dat jij bent bijvoorbeeld, dat je zeker mag klagen!! En dat wanneer je sterft (en ik hoop met heel mijn hart dat er voor jou ook weer nieuwe longen komen, net als dat er nieuwe longen waren voor Tamara afgelopen weekend), het zeker niet jouw schuld is (niet alleen op jou gericht natuurlijk, maar op alle mensen die in zo'n zelfde situatie zitten)! En dat je daardoor dus écht geen loser bent!!! Op een gegeven moment kan je lichaam het helaas niet meer aan..
    Zoals je dus zegt, positiviteit/optimisme helpt iemand zeker in periodes die ontzettend moeilijk zijn, maar redden zal het iemand niet..
    Dus als je je een keer heel boos wilt maken, doe dat zeker!!! Ik vind het echt goed dat je dit gepost hebt!

    En dan wil ik nog even zeggen dat ik ontzettend veel bewondering voor je heb. En ik hoop echt dat jouw transplantatie heel snel komt!!

    Liefs, Laura

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Een heel pakkend stukje van je wat mijns inziens raakt aan de kernvraag van het leven in het algemeen.
    Is er zin in het bestaan, m.a.w. zijn wij op deze aardkloot met een reden, of it er boven een regisseur die alles in banen leidt (bij CF lijdt).
    Persoonlijk ben ik van het toeval model.
    Toevallig in nederland geboren.
    Toevallig in een heel gelukkig gezin.
    Toevallig met een gemuteerd zaad- en eicelletje.
    Toevallig een relatief milde vorm.
    Toevallig niet in het WTC op 9/11
    Toevallig door alle andere ellende op de wereld doorgefietst.
    Kortom positivisme helpt je mijns inziens zeker makkelijker door het leven heen maar zal nooit het toeval of lot beinvloeden.
    Beetje duidelijk of kom ik erg wazig over.
    Liefs, en gooi het er af en toe ook maar goed uit hoor. Lucht ook op.
    Maarten

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Ik heb begrepen dat Maarten juist verkondigt dat het gewoon een kwestie van geluk is of je wel of niet kanker overwint en dat het zijn inziens niets te maken heeft met positief denken enzo.
    al met al goed om hier eens met elkaar over te praten, dat hebben we ook nav een uitzending hierover gedaan.
    sterkte verder met alles.
    Itty Frankema, moeder van Bowe, zoon met cf.

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Waaaauw ik ben heel blij met zoveel mooie reacties.

    @ Alida: ja dat herken ik wel, dat je dingen moet loslaten en dáárom van kleine dingen geniet.
    Natuurlijk vind ik in de zon zitten voor het ZH niet leuker dan in de zon op een tropisch eiland... Inderdaad, Alida.

    @Els en M.: The secret, ja. Mensen willen denk ik ook graag de indruk hebben dat ze hun leven HELEMAAL kunnen sturen. Maar dat kan niet, denk ik.

    Je hoort ook vaak inderdaad, zeker op Amerikaanse sites van: 'ik heb zo hard ervoor gewerkt en nu is mijn LF verbeterd'. Tot op zekere hoogte is dat misschien zo, maar er komt toch een punt dat je het niet meer zelf in de hand hebt.

    BeantwoordenVerwijderen
  10. @ Itty: Klopt, hij schrijft in zijn boek veel over statistieken en procenten.
    Maar wat er in de media met hem en het boek en zijn Olymische titel gebeurt, is een ander verhaal: zij (of wij) willen graag dat hij Kanker overwon net zoals hij die medaille won: door zijn kracht.

    BeantwoordenVerwijderen
  11. hey lieverd,

    Ik denk dat t pos denken ook hoort bij onze struisvogelpolitiek en je moet nu eenmaal roeien met de riemen die je hebt! Ben geenzins van gedachten dat iemand een ziekte verdient!
    Of dat je slecht gedacht of gedaan hebt omdat over je te krijgen..
    Ik heb zelf al heel veel pech gehad in mn leven moet ik dan nu ook maar denken pff laat maar ik zal weer wel pech hebben ik ga er niet meer voor..
    Dat is pas dom!
    Als je de kans krijgt moet je hem pakken, als de kans niet meer komt dan kun je in ieder geval trots zijn op t feit dat je het wel geprobeert hebt..

    Ieder mens heeft recht om te leven,sommige van ons zijn aan t overleven en andere willen niet meer leven....
    zouden we daar geen donor clausule aan kunnen verbinden???
    Lieverd lach,huil,bid en bewonder..
    Wij bewonderen jou!
    dikke x

    BeantwoordenVerwijderen
  12. Ik vind het supergoed dat je deze blog plaatst. Ik probeer altijd positief te zijn en zo over te komen naar anderen.. maar dat is niet makkelijk na alles wat ik heb meegemaakt en soms wordt het teveel en word ik gewoon boos en moet ik huilen. Ik vind dat dat ook moet kunnen en dan ben je geen loser. Ik vind het wel een lastig onderwerp moet ik zeggen. Ik hoor vaak van mensen dat ik een doorzetter ben, dat ik sterk ben en dat ik erg streng voor mezelf ben. Dat ik de lat te hoog leg voor mezelf, omdat ik ook graag 'normaal' wil zijn. Dan denk ik altijd je weet niet half hoe ik me echt voel van binnen. Dat is niet altijd die kracht en positiviteit die ik wel schijn uit te stralen. Ik vind dat positiviteit je leven wel fijner maakt, maar het kan je zeker niet REDDEN. Als je lichaam op is, is het op... en dan heb je keihard gevochten.

    En wat je net zei: Je hoort ook vaak inderdaad, zeker op Amerikaanse sites van: 'ik heb zo hard ervoor gewerkt en nu is mijn LF verbeterd'. Tot op zekere hoogte is dat misschien zo, maar er komt toch een punt dat je het niet meer zelf in de hand hebt.

    Ben het helemaal met jou eens, de een kan lang 'gezond' blijven en heeft gewoon mazzel en de ander heeft het al snel zelf niet meer in de hand en daar kan je gewoon niks aan doen. Dan heb je dus gewoon 'pech'..

    BeantwoordenVerwijderen
  13. Hele wijze woorden deze woensdag Miss Piggy!
    Mijn lichtend voorbeeld is nog steeds Lisa.
    Ik weet niet of je haar gekend hebt. Ze had ook CF en overleed in augustus 2008, net 20 en wachtend op longen.
    Als iemand het 'verdiende' (ook al zo'n uitdrukking, eigenlijk...) was zij het wel. Positief, optimistisch, vrolijk, doorzetter. Maar ze kreeg het niet. Ze is gewoon doodgegaan. Keihard.

    Ik denk dat je met een positief gemoed vooral blijer in het leven staat. En dat dat je weer een eindje verder op weg helpt. En je omgeving.
    Maar in genezende krachten ervan geloof ik niet. Daar ben ik denk ik te nuchter voor. Ben ook meer een aanhanger van het toevalisme. Of lotsbestemming. Dat het lijkt alsof alles zomaar maar gebeurt, maar dat daar een reden voor is. En het is vaak lastig die reden te begrijpen en/ of accepteren als je nu nog niet weet wat die dan is. Maar misschien kom je daar dan in een volgend leven wel achter. Of in de hemel. Of nergens en bleek het leven gewoon een grote grap. Dat zou helemaal wat zijn!

    Je hoeft niet altijd het sterk-masker op te zetten hoor. Soms is gierend janken gewoon beter.

    BeantwoordenVerwijderen
  14. Nou hier kan ik niet omheen....Jan was ook een vechter, heel positief in gesteld, optimisme, humor, genietend van de kleine dingen ( hij lag in het UMCG zijn laatste dagen te leven toen het sneeuwde, en vroeg me of ik het gordijn open wilde doen zodat hij van de sneeuwvlokken kon genieten....hoeveel lopen daar niet "gewoon" aan voorbij?). Hij wist ook toen der tijd dat hij nog een paar maanden te leven had, maar door hoe hij in het leven stond heeft hij nog 7 maanden geleefd. Hij (en wij ook) wisten dat hij niet meer beter werd, en dat de artsen over een paar maanden had wisten we ook maar toch gingen we voor een jaar....Jan was een eind op weg. Ik denk niet dat dit struisvogelpolitiek is, je weet wel dat je dood gaat, maar je vecht door omdat je er nog niet aan toe bent! Dus....om op jouw vraag terug te komen: Nee optimisme redt iemands leven niet, MAAR door die optimisme en kracht en positiviteit kan je wel "rekken"!

    Ik denk aan je, hou vol.

    Groetjes Stans

    BeantwoordenVerwijderen
  15. waaw, Miss, wat een mooie blog en wat een warme reacties. Nog een bijdrage van mij. In de psychologie wordt tegenwoordig uitgegaan van het idee dat de positiviteit of het optimisme bij mensen een persoonlijkheidskenmerk is. Je wordt er als het ware mee geboren of ontwikkelt het in je vroege jaren. Je ´zit´ dus eigenlijk ook nog eens vast aan de mate waarin je somber of opgewekt bent.
    Ik vind dat jij een prima strategie hebt ontwikkeld om somberheid te verdrijven: je noemt het zelf Total Denial! sinds ik dat door heb, ben ik het zelf ook gaan proberen en het helpt! soms is het goed jezelf in het ootje te nemen, zeker als je het weet! Je techniek brengt het goede naar voren, het negatieve gaat naar de achtergrond.
    so long
    Mr. Daddy

    BeantwoordenVerwijderen
  16. PS; even iets anders.. ik las net wat reacties terug op andere berichten en ik zag dat je ook een myco absessus had! Hoe ben jij daar dan voor behandeld? Ik ken maar 1 iemand nog die het ook heeft die ligt een paar kamers verder hier :p

    BeantwoordenVerwijderen
  17. Wauw hee, je blog heeft ook mij geraakt, en velen met mij zo te zien, wat een mooie reacties!
    Ik denk wel dat als je altijd negatief bent het niet bevorderlijk is voor je algehele welzijn, positiviteit is natuurlijk goed, maar je moet je af en toe toch ook wel eens kunnen uiten, kunnen huilen en balen en schelden ;-)
    Ik moest net als Irene ook aan Lisa denken, ik "kende" haar alleen van haar blog, altijd vrolijk en positief en toch heeft ze het niet mogen redden. Was ze dan niet positief genoeg?? Onzin natuurlijk. Iedereen die heel ziek is wil beter worden, en als het niet lukt ligt dat echt niet aan iemands instelling. Al denk ik ook wel dat je het met een hele positieve instelling wel kan "rekken" zoals Stans zegt.
    Ik doe me over het algemeen ook vaak beter voor dan ik ben, als mensen vragen hoe het gaat zeg ik het liefste "goed hoor" want je wilt mensen niet "lastig vallen" met verhalen over longbloedingen en zo hard hoesten dat je moest kotsen, bijvoorbeeld ;-) En al helemaal niet dat je soms bang bent voor de toekomst en dat je soms baalt van het sprayen elke dag en helemaal van het schoonmaken van de sprayspulletjes(zo dat lucht op).
    Je past je ook steeds aan, aan je "slechter" worden denk ik, zoals nu denk ik, goh, als ik zo "slecht" ben als Misspiggy, dus aan de beademing en altijd in het ZH, kan ik volgens mij nooit zo vrolijk zijn als zij! Maar je maakt er gewoon altijd het beste van, dat merk ik ook weer met elke (kleine) achteruitgang.
    Nou ja, dit was het wel weer ;-)
    Liefs van Sandy

    BeantwoordenVerwijderen
  18. Zo moe,
    gestreden
    en nog positief.
    Maar ook jankbuien hoor!
    Geaccepteerd door mijn liefste naasten.

    Ik ben het met jullie eens, ik ken het boek en had ook zoiets van ja...maar....

    Zet hem op Miss Piggy.

    Kort, maar ff niet meer fut, jullie begrijpen het wel.....

    Liefs,
    Hélène.

    BeantwoordenVerwijderen
  19. hoi miss piggy

    Ik kan me er vaak woedend over maken, al die mensen met Armstrong armbandjes. Als je maar wilt, overwin je alles. Hij heeft tenminste gevochten en bewijst dat het 'kan'. Het verschil is alleen dat al die jonge menen die positief waren en keihard hebben gevochten maar zijn overleden aan kanker, niet in het nieuws komen.


    De verklaring (zeg ik even als psycholoog): mensen denken graag dat de wereld rechtvaardig is (belief in a just world). Als iemand ongeluk overkomt, heeft hij het over zichzelf afgeroepen-(blaming the victim): niet positief genoeg geweest en overleden, verkracht, maar ja dan moet je maar niet in de nacht met een kort rokje....etc.

    Op deze manier houden mensen grip: mij overkomt dat niet. Maar de waarheid is dat je zulke controle niet hebt.

    Met mij gaat het heel goed na een lotx. Heb ik dat verdiend? heb ik harder mijn best gedaan dan al die dappere cf'ers die zijn overleden?

    Nee. Ik heb geluk gehad.

    Yvonne Prins

    BeantwoordenVerwijderen
  20. Wooeehaaaaa Yvonne Prins! Van de 'Ziekenhuis survivalgids!'.
    Thanks voor je reactie, ik heb je boek stukgelezen!

    @ Hélène: Ik vind het super tof dat je, ondanks beperkte energie, toch een berichtje achterlaat... Heb jij ook een blog of iets, waar we kunnen meeleven?

    @ Ydnas en Irène: Ik kende Lisa niet persoonlijk, alleen via haar blog. Een hele bijzondere meid. Ik lees nog vaak haar blog. Om kracht uit te putten: zij is een echt voorbeeld.

    BeantwoordenVerwijderen
  21. Hey MissPiggy, op jouw blog is het gezelliger en drukker dan op het forum van CFcafe ;-)

    BeantwoordenVerwijderen
  22. Hey Djun,

    Wat een mooie blog! En wat een fantastische reacties! Wauw...echt super om te lezen.

    Ik denk zelf dat een positieve instelling je enorm kan helpen in een moeilijke situatie. Lachen, mooie herinneringen ophalen, genieten van kleine dingen! Met de beperkte mogelijkheden die je in het ziekenhuis hebt er toch het beste van maken...af en toe wandelen, naar buiten gaan of zelfs een dag organiseren voor de kids in het Sophia! In mijn ogen helpen deze dingen om jezelf op de been te houden en om het wachten op longen wat minder lang te laten lijken!
    Positiviteit is in mijn ogen niet levensreddend!
    'Balen' van de situatie, een traan laten en klagen zijn gewoon zóóoo terecht en af en toe gewoon even nodig! Dit getuigd niet van zwakte, maar juist van emotie, gevoel, moed en kracht!

    Love ya girl!
    xxx MissMorrie

    BeantwoordenVerwijderen
  23. @Ydnas: Wahahaha. Ik vind het sowiso MEGA-stil op het forum ja...

    @MissMorrie: 'Balen, balen'... waar heb ik dat eerder gehoord he! Gisteren nog zelfs... Makes my dayyyy waahahaha!
    Lief, ik zie jou en je nu-amai-extreem-bruine huid, snel!
    Kuskus!

    BeantwoordenVerwijderen
  24. Hier wil ik ook even op reageren.
    Wat ik echt heel vervelend vind altijd om te horen is het volgende:
    Oh ik vind het zo knap dat je altijd zo positief blijft. Ik zou het echt niet kunnen. Zo'n dappere meid, zo bijzonder..

    Right..

    Ik kan me namelijk niet voorstellen, wanneer je ziek bent hoe dan ook (wij als CF-ers dan maar even als voorbeeld genomen) dat je ook maar op een andere manier de wereld in kan kijken dan positief en vrolijk. We hebben dit nou eenmaal, en van zeuren wordt je niet vrolijk, dus hopen we allemaal op het beste en gaan we alle slechte perioden (tot op zekere hoogte) met zoveel mogelijk positieve gevoelens en hoop in. Altijd met het idee 'hier komen we wel weer uit'.
    Wat nou bijzonder, ik vind het niet meer dan logisch. Wat nou dapper, jij zou precies hetzelfde doen.

    Het vervelende van het geheel dat we nooit zeggen hoe het echt met ons gaat, is dat mensen het ook nooit begrijpen. Ze zien ons lachen, maar niet dat we daarna een half uur uitpuffen omdat je de hele tijd vrolijk doet en niet wilt inhouden. Ze zien niet dat je na dat dagje uit zelf 2 dagen op bed ligt met koorts omdat je zo graag wilt bijhouden. Ik weet niet hoe jullie het doen, maar ik sluit me daarbij zoveel mogelijk af van de rest. Ik vertel wel hoe ik me voel, en ze begrijpen het ook wel.. Maar nee, eigenlijk begrijpen ze het niet! Waar ze ook niks aan kunnen doen, maar ondanks dat we dan zo bijzonder zijn, hebben wij ook gewoon onze dagen dat het allemaal een keertje niet leuk is. Dat je niet positief bent en even durft te denken aan wanneer het allemaal niet goedkomt..

    Maar dat is normaal, toch?

    X Rosan

    BeantwoordenVerwijderen
  25. hallo

    ik ben blij dat ik dit ook eens hoor!!! ik ben sterk, positief ingesteld en een vechter, maar soms houd het op, ik ben twee jaar geleden mede door een medicijnvergiftiging heb ik angsten ontwikkeld, ik heb echt in ene hel geleeft, achteraf zat er nog meer achter, ik zit dus ni in therapie en de psycholoog zegt dat we goed vooruitgaan, ik sta al vijf jaar op de wachtlijst en 1 jaar non actief, eind september ga ik weer op actief, ik trok het geestelijk allemaal niet meer, ik dacht ben ik nou zo'n watje??? als ik een cfer sprak, was altijd het antwoord ik maak het beste ervan, ik geniet met volle tegen, heb nergens last van, ik kreeg altijd hele optimisriche verhalen te horen, dat ik weleens dacht, ben ik nou zo'zeikerd, die er af en toe flink van baalt omdat mijn wereldje steeds kleiner word en af en toe oin de put zit.
    Ik ben altijd iemand geweest die het onderste uit de kan heb gehaald, dus postief en optimise helpt natuurlijk,maar dat het soms ook flink klote kan wezen hoort er eenmaal bij en daar hoor je weinig over.

    BeantwoordenVerwijderen
  26. Hee meis,

    Dat positief denken, dat positieve gedoe van je omgeving, daar word ik -vooral als ik niet lekker in mn vel zit zoals nu door die snertdexamethason- ook zo moe van. Ik schreef t al in een reactie op een van je eerdere blogs. Iedereen zegt maar dat je vooral positief moet blijven want anders word je nooit beter. Zal ik je wat verklappen; dat word ik toch niet. Al ben ik nooit meer negatief of down of 'zwak' of wat dan ook. En ik ben ook niet ziek geworden omdat ik niet positief was, want het is aangeboren. Dus hou je mond!!! Tegenwoordig zeg ik dat ook gewoon, want ik merkte dat ik me er steeds meer aan ging ergeren en dat kost me teveel energie dus kan ik mn frustraties beter maar meteen even lozen ;-)

    Je stukje van vandaag vind ik super. Het is precies mijn gedachtengang. En wat anderen ook al zeggen; ik denk dat de gemiddelde chronisch zieke positiever is dan gezonde mensen. Maar als je dan eens je ongenoegen of verdriet uit krijg je weer dat gezeur van je omgeving (en dan meestal met name dat deel wat in zn leven nog nauwelijks iets heeft meegemaakt...) over dat je de moed niet moet laten zakken enzo. Het schijnt als chronisch zieke niet toegestaan te zijn om toe te geven dat het je soms teveel wordt, of gewoon eens een flinke baaldag te hebben want dan schijn je zwak te zijn. Terwijl ik je eigenlijk zwakker vind als je je echte gevoelens verstopt en stug vol blijft houden dat alles goed gaat.... Bij heel veel personen in mn omgeving doe ik dat zelf ook, maar bij de mensen om wie ik echt geef ben ik tegenwoordig (de laatste anderhalf jaar ofzo, daarvoor had ik ook een metersdikke muur om me heen om vooral niet zwak te lijken) mezelf. Met negatieve gevoelens, angsten, wanhoop, machteloosheid, verdriet en woede. Maar meestal met een positieve instelling en n enorm doorzettingsvermogen om het voor mezelf en anderen toch zo leuk mogelijk te maken. En dat lukt me prima ;-)

    Week 9 en 10 alweer..... zou zo mooi zijn als ze nou eens op gaan schieten met die longen, het duurt al lang genoeg!

    BeantwoordenVerwijderen