zondag 3 oktober 2010

Zal ik voorlezen- zondag

In deze blog was ik op zoek naar mijn antwoord op de vraag: ‘Zou je, als je mocht kiezen, een leven zonder CF nemen?’.

Ik ben nog steeds erg onder de indruk van alle uiteenlopende reacties die ik kreeg, dat heeft mij echt geholpen!
En ik heb nu zelf ook ‘mijn’ antwoord gevonden! Dit is - em!


Pak een kopje thee en een dekentje en nestel je lekker in de bank, want ik breng u het verhaal van:

Susan en de Kwelgeest.

De Kwelgeest was in zijn werkplaats bezig Moeilijkheden te maken. Hij trok ze gewoon uit zijn hoge hoed tevoorschijn. De ene moeilijkheid na de andere, zoals een goochelaar konijntjes tovert.

Pas toen er in de hele werkplaats geen plekje meer over was; toen het er één schreeuwende en tierende bende was geworden, hield hij op…

En bracht hij ze naar zijn zwartgeschilderde verhuiswagen waarop met witte letters geschreven stond:
MOEILIJKHEDEN GRATIS THUISBEZORGD.
‘DE KWELGEEST’.

Hij leverde ze op zijn bekende manier af: persoonlijk en per expres.
Één door de brievenbus bij Smit.
Één door de schoorsteen bij Van Klaveren.
Twee onder de deur door, bij Annie de Goede.
En nog twee bij de melkflessen op de stoep van Jules van den Bos.

Dat was weer een mooi nachtje werk, vond de Kwelgeest.
Maar op de terugweg naar huis hoorde hij opeens een zielig gesnik.
Het kwam uit het raam van Susan de Bruin.

“Och, mijn lieverdje!” riep hij. “Heb je Moeilijkheden?”
“Alsof u dat niet zou weten!” huilde Susan.
“Kom kom, meiske," zei de Kwelgeest. “Iedereen heeft Moeilijkheden”.
“Maar niet zulke erge als ik,” snikte Susan.

De Kwelgeest tuurde naar binnen in Susans half duistere slaapkamer. Overal in de schaduw zaten Moeilijkheden met pesterige koppen de grijnzen.
Het waren de alledaagse. Gek uitzien. Stuntelig doen. Gepest worden. Kriebelmuts op moeten. Nooit mogen meespelen. Altijd in de weg staan.

“En nu DIE ook nog!” huilde Susan en ze wees op een rood Moeilijkheidje dat op de schoorsteen stond te dansen.
“Mijn akelige sproeten!” Ze liet zich op haar kussen vallen en huilde tot het doorweekt was van tranen.

De Kwelgeest was wel hardvochtig, maar niet helemáál van steen. “Goed dan, kindlief,” sprak hij zuchtend.
“Kom maar naar het veldje achter mijn huis, morgennacht om twaalf uur. En neem je Moeilijkheden mee.”

De volgende dag maakte de Kwelgeest geen nieuwe Moeilijkheden.
Hij reed pijlsnel rond in zijn verhuiswagen om ze bij iedereen te vangen en terug te halen.

En toen Susan bij het veldje kwam, lagen ze daar allemaal bij elkaar. Honderden en honderden Moeilijkheden van andere mensen. Allemaal in grijze zakken, over het hele veld verspreid.
De Kwelgeest stopte ook Susans Moeilijkheden in een zak en smeet ze bij de rest.
“Goed,” zei hij. “Ga dan nu maar een zak uitzoeken die bij je past.

Susan liep het veldje op en bekeek de Moeilijkheden van anderen.
Die van Jopie Slim. Vreselijk.
Die van Corrie Molenaar. Afschuwelijk.
Die van Peter Jansma. Te zwaar om te tillen, laat staan om te dragen!
Die van Freddie Schaap. Nog zwaarder.
Die van Geert Frankendaal. Walgelijk.
Die van Ahmed. Om te huilen.
“Zulke Moeilijkheden zouden mensen toch niet mogen hebben!” riep Susan.
Maar mensen hadden ze.
En ergere.

Tenslotte kwam Susan bij een middelgrote zak.
Hij stond niet zo erg te schudden, en de geluiden die eruit kwamen, klonken eigenlijk wel vriendelijk.
Ze gluurde erin.

“Ah,” zei ze opgelucht. “Deze kan ik wel aan.” En zonder veel moeite nam ze de zak op haar schouders.
“Ik neem deze, meneer de Kwelgeest,” zei ze.
“Weet je het zeker?” vroeg de Kwelgeest.
“Heel zeker, ja,” zei Susan en ze holde naar huis met de zak die bij elke stap lichter werd.


En dit is het einde van het verhaal, behalve dat je nog moet horen wiens Moeilijkheden Susan gekozen had.
Haar eigen!
De Kwelgeest was de rest van de nacht bezig alle andere Moeilijkheden bij iedereen terug te bezorgen. En dat deed hij op zijn bekende manier: maar zo’n beetje lukraak in ’t rond.

Als je dus laatst, toen je ’s ochtends wakker werd, ineens merkte dat al je eigen Moeilijkheden weg waren, en er een hele zak vol nieuwe voor in de plaats stond, dan weet je waardoor dat is gekomen…

13 opmerkingen:

  1. Erg mooi verhaal, en het klopt dat een "ieder huisje heeft zijn kruisje"! De één een wat zwaarder kruisje als een ander, maar ik denk dat de zwaardere kruisjes bij de STERKSTE mensen terecht komen!

    Je hebt weer een mooie blog gemaakt, net zoals alle dagen. Je bent een sterk persoon die door de humor, vertrouwen en doorzettingsvermogen deze moeilijkheden doorstaat.

    Lieve groet Stans

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Ikvind t een mooi verhaal en zo zal t ook zijn....

    dikke x

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Elke ochtend is een van de eerste dingen die ik doe naar jouw blog gaan. Allereerst om te kijken hoe het met je is, of er geen spannende dingen zijn gebeurd en of dat 5&6 zich heel misschien hebben gemeld. Maar ook omdat ik er elke keer naar uitkijk wat je hebt geschreven of beleefd. Oftewel: jij geeft cadeautjes weg. Vermaak- en overpeinzings-cadeautjes. En het is een cadeautje om zo diep in het denkraam (Olivier.B. Bommel)van jou te mogen kijken.
    Fijne zondag,
    Liefs, Jo

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Wat een leuk verhaal zeg, ik kende het niet.
    Fijne zondag Misspiggy!
    Liefs van Sandy

    BeantwoordenVerwijderen
  5. MissPiggy,
    Prachtig metaforistisch verhaal!
    Oh,en ik zie ook alle kleuters met grote ogen luisteren naar hun liefste juf die zoooo mooi kan vertellen!

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Waaaaaaaaaaa hahahaaa ja kanniewachtenkanniewachtenkanniewachten om weer naar die kleuters te gaan!

    @Jo: Ik vind het heel bijzonder om te horen dat je als 1 van de eerste dingen 's ochtends, mijn blog leest! Waauw.

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Mooi verhaal en zo is het ook!!!! hell yeah!

    xxx lielie.
    p.s woooow bedankt voor je toestemming voor het zeuren! Jeeeeeeej!!!!

    BeantwoordenVerwijderen
  8. MissPiggy,
    Vind je een toffe meid, al ken ik je alleen via je blog.
    Je bent een voorbeeld voor al de mensen die maar zeuren over kleine dingen.
    Gun je heel erg snel, een 2de kans op goeie longen.
    Het ontroerde me hoe je in een vorig blog over je donorlongen schrijft,al laten ze het nu afweten je blijft ze eren voor het geen ze je hebben gegeven.
    Dit zouden alle nog niet geregistreerde donoren eens moeten lezen,dan trek jij zeker 60 % over de streep.
    .
    Meid ik wens je heel veel geluk, en vele gezonde jaren.

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Wat een mooi verhaal! En zeker een opsteker voor iedereen met grote en kleine Moeilijkheden! Bedankt voor het voorlezen, ik ben blij dat ik dankzij jou het verhaal heb leren kennen!
    En ik val in herhaling maar ik hoop zo voor je dat die longen héél snel komen!
    Groetjes, Debbie

    PS Ken je ook de verhaaltjes van Toon Tellegen? Daar zitten ook heel mooie tussen.

    BeantwoordenVerwijderen
  10. Vind het een fantastisch verhaal, en het gaat in negen van de 10 gevallen op.
    Maar zoals de bekende uitspraak uit de George Orwell film. All pigs are equal, but some are more equal than others.
    Persoonlijk vind ik jouw zakje wel erg zwaar.
    liefs, Maarten

    BeantwoordenVerwijderen
  11. Hello Miss Piggy,

    Als ik jouw pakketje bekijk, vind ik die kwelgeest toch wel een erg cynisch kereltje... in dit mooie verhaal.
    Maar niettegenstaande zou ik naast Mister Kwelgeest graag ook Mister Lucky Luck introduceren... Hij die met pakketjes 'Good Luck' rondzwaait. Zo'n Lucky Luck die ineens toeslaat aan de juiste deur en op het juiste moment...
    Om dan weer met z'n paard aan de Rotterdamse horizon te verdwijnen, luid zingend: 'I'm a poor and lonely cowboy...'

    Lieve groeten,

    Steve

    PS Onze assistent-pup is aangekomen... Ik stuur je morgenavond enkele foto's op je mail van Focus...

    BeantwoordenVerwijderen
  12. Wat een mooi verhaal, dat kende ik nog niet!!! Bedankt dat je dat hebt gedeeld met ons:) Prachtig

    liefs Tamara

    BeantwoordenVerwijderen
  13. Hai Djuna,

    Ik ben door Charlene getipt om jouw pagina te bezoeken en heb nog geen seconde spijt !

    Ik kan me zo vinden in wat anoniempje(jo) zegt :
    Het eerste wat ik doe als mijn laptop is opgestart, jouw blog lezen en ja ieder keer is het weer een cadeautje en je schrijft zo realistisch en zet iedere keer weer de lezer aan het denken.
    Dankjewel voor iedere dag weer een mooi cadeautje
    Ik hoop dan ook echt voor jou dat jij binnenkort ook jouw cadeau in ontvangst mag nemen !!!

    Natasja

    BeantwoordenVerwijderen