zaterdag 2 oktober 2010

Zinnige zaterdag

Ergens, mis ik de tijd, dat ik BANG was voor bloedprikken of een arteriepunctie. De tijd dat ik OPZAG tegen een Broncho.
Als ik kijk naar ‘ER’ of ‘Traumacentrum’, en iemand een lumbaalpunctie, of zelfs maar een verdovingsprikje voor een hechting zie krijgen, draai ik mijn hoofd al weg.
Kan. Ik. Ab-so-luut. Niet. Tegen.
Maar is het bij mijzelf, dan knipper ik nog niet eens met mijn ogen. (Hoewel ik eerlijk moet zeggen: dat lumbaalpunctie-verhaal IEWGH toen deed ik wel méér dan knipperen met mijn ogen hahaha!).

Het lijkt wel of ik van mijn lichaam vervreemd ben.
Het staat vol littekens.
2 buikoperaties, het litteken van de LOTX en de drains, een PEG-sonde, blauwe polsen, kromme schouders.
En ik zie er niks van.
Het stoort mij niet, het emotioneert mij niet.
Net of het niet van mij is.
Dokters die komen luisteren naar mijn longen, komen voelen aan mijn buik, komen kijken naar hoeveel bloed er nou in de uitzuigslang zit.
Doet mij niks.

Terwijl het helemaal niet klopt.
Dat dokters weten welke bacteriën er in je leven.
Hoe je linkerlong er nu vanbinnen uitziet.
Dat zij méér weten over je gezondheid dan jijzelf.

Dat klopt niet.

En het zou mij moeten storen.
Want weet ik van mijn dokters wat ze onder de leden hebben?
Wat het mooiste moment in hun leven was?
En wat het verdrietigste moment?

Nee. Dat weet ik allemaal niet.
Maar andersom, weten zij dat van mij wel.
En dat zou mij moeten irriteren.

Maar dat irriteert mij niet.

Ik mis die tijd, dat mij dat allemaal WEL kon schelen.
Dat ik me schaamde als men mij vroeg naar de kleur van mijn ontlasting.
Dat ik het vervelend vond, om mijn BH’tje uit te trekken.
Dat er weken voorbij gingen zonder dat ik wist hoeveel ik woog (en verrek! De wereld draaide alsnog gewoon door!).

Ik mis de tijd, dat slecht nieuws mij choqueerde.


Mijn lichaam lijkt nu alleen een lastig aanhangsel van mijn ziel.
Een middel om te bestaan.
Verder niks.
En ja, ik wil dat het er leuk uitziet aan de buitenkant; nagellakje, sjaaltje om de Trach…
Het is niet zo dat het me niets kan schelen, en ik wil er ook zorg voor dragen.
Ik wil dat het het blijft doen.
Dat is het.

Mijn lichaam moet het blijven doen.

'Alles wat het doet kan kapot'.

18 opmerkingen:

  1. Ik vind de ontwikkeling op je blog ontroerend.
    Je geeft steeds meer van jezelf bloot.
    En met Claudia de Breij heb je me helemaal.
    Jouw lichaam moet het ook gewoon weer doen.
    Kon het maar eenvoudig opgelapt worden met een appeltje op je knie hè?

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Weer mooi geschreven! Ik zit nog precies in de fase die jij beschrijft; dat ik óveral bang voor ben. En dat ik wegwuivende gebaren maak als ze naar mijn ontlasting vragen. En uitkleden doe ik al helemaal niet aan! En als ik dit zo lees denk ik; verlang er alsjeblieft niet naar! Ik had dus vandaag die PICC en ik ben compleet geflipt op die tafel (waar ik me ook nog s heel erg voor schaam). En het was zo vrselijk dat het me heerlijk lijkt om er niet bang meer voor te zijn. Maar toch snap ik je punt. Alsof je steeds verder van je eigen lichaam komt te staan. Hopelijk bestaat er een gulden middenweg die we allebei ooit zullen vinden;)

    BeantwoordenVerwijderen
  3. ja nog laat op, maar online aan het shoppen he :-)
    lieve miss piggy ik hoop dat je je lichaam snel terug krijgt en het weer gaat voelen als deel van jou.
    Als ik vroeger een ontstoken arm had door een te lang volgehouden flebitis vond ik het zielig voor mijn arm. Of zielig voor mijn buik dat er een gat in moest voor een sonde. Vriendinnen snapten dat niet. En nu na mij lotx denk ik dat ook nooit meer. Mijn arm is weer van mijzelf.

    De medische wereld en cf hebben je lichaam even in bruikleen.
    Hopelijk om hem strak veel mooier en beter aan je terug te geven.
    het slechte nieuws is: vragen beatwoorden over je ontlasting en in je bh rondhangen wordt nooit meer raar. Daar zijn we te zwaar disturbed cf érs voor :-)

    o! om je lichaam weer te voelen kun je ookk yoga doen of mindfulness (tracks op internet) oefeningen zonder beweging. Ja, er zitten ook veel ademoefeningen bij, maar ja he, als die niet lukken zet je toch even het machientje stil? Dat kan heel goed heb ik laatst gehoord.

    Yvonne

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Jeetje wat een blogje zeg! Maar wel eerlijk en inderdaad ga je dingen voor lief nemen in het ziekenhuis. Het gebeurt nu eenmaal, het zij zo....... En zo kunnen we nog meer one-liners neerzetten ;-)

    Ik vind het nog weleens moeilijk om me erbij neer te leggen dat ík hulp nodig heb van een dokter als het mis gaat!! Je bent dan zo van hun afhankelijk. En ok, het is goed dat ze er zijn, maar je bent soms de grip kwijt. Overigens had ik hier vroeger meer last van als nu hoor!! :-)

    ik zeg:"Het is tijd voor een belletje dat je tweede setje in aantocht is!!"

    Groetjes Donata

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Lieve Miss Piggy,
    Ken je niet... maar door het volgen van je blog steeds meer ontroerd door je schrijven... Hou vol, zet hem op en duim voor je!

    BeantwoordenVerwijderen
  6. hey lieverd,

    RESPECT en een dikke x,
    Ik ben ook al eens boos geworden over het te willen plaatsen van een port acath omdat alle cf ers zo slecht te prikken zijn ... Ik ben nog steeds loos en doe ook wel eens 3 weken met 1 infuus,maar het zal voor ons allen tellen dat hoe verder we in onze ziekte zijn we ons ijdelheid steeds meer aan de kant moeten schuiven en ik hoop dat als je strax nieuwe longen hebt die het goed doen dat al je leed verzacht word en de wonden alle tijd hebben om te genezen....

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Morningggg! Haahaha wat is iedereen vroeg! (ofja, laat in de nacht...)

    @Irène: Jaaaaa dat appeltje op je spijkerbroek! Ohhh mooie tijd. (Oehh nu klink ik wel heel oud, zo hahaa).

    @Marcia: Ik hoop dat je PICC nu goedzit en dat je er dan voor een tijdje vanaf bent, van alle pijnlijke dingen.
    Ik denk dat het heel normaal is dat je er tegenop ziet. En in dat opzicht heb je gelijk, dan zou het fijn zijn om helemaaaal niet bang te zijn. Alleen het is meer, als je niet meer bang bent, omdat het al zooooovaak is gedaan, dat is niet zo'n goed teken...

    @Yvonne: Ja, ik vrees idd dat die schaamte niet terug komt... Zou dat ook voordelen opleveren in de sauna enzo?
    Oh en! lekker geshopt?

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Hee Miss Piggy,

    Ja, dat bedoelde ik ook. Wist niet helemaal hoe ik het moest verwoorden. Ik verlang naar niet bang zijn en jij verlangt naar het 'niet gewend zijn' aan al die nare dingen. Het is natuurlijk bizar dat je al die dingen niet meer voelt. Als ik dit dan lees, koester ik het feit dat het voor mij nog zo eng is. Ik hoop dat -zoals anderen dat ook zo mooi verwoorden- jij je lichaam gauw weer terugkrijgt.
    Met mijn vorige berichtje wilde ik dus eigenlijk zeggen hoe ik even met mn neus op de feiten werd gedrukt dat het helemaal zo erg nog niet is om nog bang te zijn voor dingen.

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Heyy Marcia!
    Alle 2 de dingen zijn niet tof! Ziekenhuis is gewoon niet tof!
    Ik begrijp wat je bedoelt hoor!
    Maareu, zit je PICC nu goed? Hopelijk knap je snel op! (Ben je opgenomenen of...?)
    xxx!

    BeantwoordenVerwijderen
  10. Wat een kanjer van een blog.

    Dank je wel. Kanjer.

    Ontroerde Jo

    BeantwoordenVerwijderen
  11. Lieve MissPiggy, ontroerende blog, weet eigenlijk niet zoveel meer te zeggen. Bang voor bloedprikken ben ik nooit geweest, bang voor het ziekenhuis opzich ook niet, waarschijnlijk omdat het van jongs af aan bij me hoort. Maar ik ben dan weer wel bang voor onderzoeken die ik niet zo vaak gehad heb zoals de gastro en ook een broncho vind ik afschuwelijk en zou ik ook uitstellen zolang het kan ;-)
    Ik zou ook bang zijn voor een transplantie, ik ben soms gewoon een grote bangerd!
    Liefs van Sandy

    BeantwoordenVerwijderen
  12. transplantie=transplantatie (duhh)

    BeantwoordenVerwijderen
  13. @miss piggy- ja zeker is het een voordeel in de sauna, mits er alleen artsen zijn (je weet wel, van die artsenavonden ipv vrouwenavonden)

    BeantwoordenVerwijderen
  14. yvonne trouwens02-10-10 12:53

    vergat mijn naam

    BeantwoordenVerwijderen
  15. Wat een prachtig en tegelijkertijd 'angstaanjagend' stukje. Ik ben bij geen benadering zo ziek als jij en veel ouder, toch voel ik sommige dingen ook zo...
    Ik ben de laatste tijd verslaafd geraakt aan je weblog.

    Elly (ook CF)

    BeantwoordenVerwijderen
  16. hey Djuna, hier een klein berichtje vanuit E-L. Alleen maar even om je een fijn weekend te wensen.Volg dagelijks wel 3x je blog, soms leuk, soms met kromme tenen (wat een stel sukkels daar als personeel....was in mijn tijd wel anders hoor hihi)soms met dikke ogen en andere keren weer hilarisch!!!!!Doe ook de groetjes aan je ma en pa. FIJN WEEKEND dus. XXXJoke en Bert
    PS. typen gaat me al iets beter af he ;) ?

    BeantwoordenVerwijderen
  17. Lieve djuna,

    sprakeloos.. Ik weet echt niet wat ik moet zeggen. Het lijkt me verschrikkelijk om zo te vervreemden van je eigen lichaam. Kon het maar net als in zo's SF film zijn, dat je ziel kon 'over springen' naar een ander lichaam.. Je hebt weer een mooie ontroerende blog geschreven!
    Ik zie je maandag nacht misschien wel :D

    xx liselot

    BeantwoordenVerwijderen
  18. Hoi,

    Ik ken je niet, naja ondertussen lees ik elke dag je blogs dus heb wel het idee dat ik je ken nu (voor een geleelte). Maar hoe jij je blogs schrijft en hoe je met de dingen omgaat en ertegenaan kiijkt, petje af. Je omschrijft het zo goed en daarbij ben je zo eerlijk. Ik heb heel veel bewondering voor je!

    Gr Denise

    BeantwoordenVerwijderen