maandag 31 december 2012

LOVE LOVE LOVE


De plant leeft,

Missie geslaagd voor 2012.


Lieve lieve lieve bloggo's, ik wens je een heerlijk uiteinde en een prachtig begin van 2013.



Vorig jaar wenste ik je toe; een schaap.

Het jaar daarvoor een 'toiletmomentje'.

Hahaha best typerend voor mijn toestand op die momenten.

Dit jaar

Wens ik voor iedereen:

(Hahaha nee, geen Volwassen Bank...!)

Liefde en lucht, dat is al dat telt.


"I'm on a roller coaster that only goes up, my friend"
(Augustus Waters, TFioS)





vrijdag 28 december 2012

Likje verf- vrijdag

MissSis op kamers,
Ik een VB...

Aanleiding genoeg voor MissLil'Sis om haar kamertje ook een opknapbeurt te geven.

En zo kwam het, dat wij op deze druilerige vrijdag, wederom Het Blok naspeelden!


Inclusief foute muziek op de radio en ziekenhuis-mondkapjes (bij gebrek aan de Echte hahaha!)



Yeeeyyy!


Pom pom pom...


dinsdag 25 december 2012

Merry Christmas!




Lieve lieve bloggiefriends,


Ik wens je een Merry Merry Christmas!




Soms knijp ik mezelf even.
Dan denk ik; het lijkt wel of ik in een I.keafolder leef hahaha!


Maar het is echt.

En ondanks mijn rode koorts euhm kerstwangetjes...
Meer had ik niet kunnen wensen.

Dat we allemaal samen zijn.
Waauw.
Dat is het grootste geschenk.







Wat
Een
Geluk. 

Seriously. 

Dikke kus!

(En een extra knuffel voor de Cysters en Fibro's die nu in het ziekenhuis liggen of aan een kuur. 
Want ik weet heel goed dat kerst zonder fijne lucht... heel, heel anders is. 
Hou vol!)


vrijdag 21 december 2012

Vergaan zijn we gelukkig niet- vrijdag


De wereld is niet vergaan

En mijn UGG gelukkig ook niet!


Yeeyyy!

Hier is zoals beloofd, het resultaat van de wasmachine-ingreep.


Looks good, right!

Je mag zelfs raden, welke van de twee je denkt dat gewassen is en welke niet hahaha.

De winnaar wint euhm...
Een extra dagje op aarde!
Hoewel, sorry, daar heb ik niks over te zeggen. Dat is up to de Maya's ;)

Fijn weekend iedereen!


LOVE YOU!






donderdag 20 december 2012

woensdag 19 december 2012

In Wasmachines leven ze langer- woensdag



Stond ik lekker te kokkerellen...

De kerstboom gaf licht,

We hadden veel plezier.

Mijn voeten waren warm, want ik droeg mijn Nieuwe Uggs.


De wereld was...
Perfect.

Totdat...


SPLASH!

Mijn home made- sladressing (met olijfolie en citroen) ZO WHAM
Over
Mijn
Schoen viel.


Dag Ugg, dacht ik.

Voor 1 minuut lang, leek de wereld onder mijn voeten vandaan geslagen (hahaha te makkelijke grap).

Ik besloot dr. Google te raadplegen en met mijn DearOma in mijn achterhoofd ("Vergeet nooit liefje, je kan ALLES schoonmaken met Dreft") deed ik het volgende (Volgens MissPerson trouwens 'Dapper' dan wel 'Overmoedig', dat moet nog blijken): 



Disclaimer: DON'T TRY THIS AT HOME, ik ben niet aansprakelijk voor de gevolgen voor je UGGS als je hetzelfde doet als ik!




Het opgedroogde resultaat kan ik je nog niet laten zien, helaas. Dat volgt dan vrijdag. 
Maar de vlek: 
WEG!


En dan was er verder nog mijn ziekenhuisdag, maar daar kan ik je eigenlijk niet veel over vertellen, behalve dat de prikmevrouw bij de scan ook voet bij stuk hield en zelfs na 5! pogingen niet opgaf om mij een infuus te geven.


Morgen belt de T-man met de results.

Anyway, ik sta weer stevig in mijn -gewassen- schoenen.
Hahahaaha!



maandag 17 december 2012

Mirre en een beetje make-up- maandag


Traditioneel ingesteld 'gezin' als we zijn, vierden de Missen en ik dit weekend Sinterkerst.

Het was vertrouwd as ever, met cadeautjes en licht en lucht!

Extra leuk was, dat we het dit jaar konden vieren in MissMorrie's Nieuwe Huis!

Wat ook niet ontbrak, waren mijn koortskoontjes (Waaa maar die zie je lekker niet hahaha!). 
Dus euhm... dat is nog wel een puntje van verbetering voor de komende jaren (hahaha dat zei ik vorig jaar ook!).
Maar verder:

In alle opzichten een zeer fijne kerst. 
Precies zoals voorgaande jaren
Maar dan... 

Beter. 

 Pakjes!

Engeltjes onder de kerstboom...

En diehard strijden voor de winst!



vrijdag 14 december 2012

Verschiet niet van een vrachtwagentje- vrijdag






“We must use time wisely and forever realize that the time is always ripe to do right”
(Nelson Mandela).




Toen de Transplantman mij, in het Post Kleine Prins- tijdperk vertelde dat ik mij best kon orienteren op een toekomst verder dan morgen en dat het misschien tijd was om zelfs eens met een half oog te kijken naar een volgend jaar, wilde ik dat zo graag geloven.


Maar geloof is a funny thing…
Je weet het pas als je het voelt.
Je gelooft het pas als het in je zit (Had zo van Cruijff kunnen komen, niet?).


Ik kocht een plant, die wilde ik 1 jaar laten leven. 
Ik zocht een baan, die wilde ik langer dan 1 jaar houden.
Ik zette een kruisje in mijn agenda, voor de APK van mijn auto in 2012.  

Ik wilde het lot een beetje helpen, zeg maar.
Zo van: als ik al die dingen plan, dan komt het vast uit.


Nu, het zal je niet verbazen als ik zeg, dat ik niet geloof in The Secret, dus in dit geval zat ik mezelf natuurlijk een flink potje te bedonderen.

Je
Kan
Dingen
Niet
Voorspellen.

Hoewel ik natuurlijk wel, die plant genoeg water kan geven en hard mijn best kan doen op het werk.
Maar garanties zijn er niet.


Toen ik tegen de Transplantman kloeg over het feit dat die EBV mij zo belemmert,
dat ik zou willen dat hij die hond en die kat kon bedwingen,
dat ik zoveel slaap en me slap voel,

zei hij:
“Ja maar Djun, ik ben al lang blij als jij boven de 2.5 liter blaast.
Ik ben blij als jij naar de winkel loopt, laat staan dat je kan rennen!”.

Was ik het niet mee eens!

“Ja neeee! Ik wil meer! Ik wil nu alles. Ik ben niet meer tevreden met ‘naar de winkel lopen'!”.  

Viel ik daar even bijna van mijn stoel van schrik!
Wat had ik nou net gezegd?
“Nee zo bedoel ik het niet… Ik ben heus wel… ik wil niet…”, stamelde ik.   

T-man: “Ja… zo bedoel je het wel. En dat is heel goed. Eindelijk geloof je het, Djuna”.

“Geloof ik WAT?”

En met dat ik dat zei, begreep ik het ook.
Eindelijk heb ik mijn geloof gevonden;

Ik ben een Mens Met een Toekomst.



Alles ligt voor mij open

en de winkel,

is niet ver genoeg. 












dinsdag 11 december 2012

De discrepantie- dinsdag


Deze dag in het ziekenhuis begon Zeer Slecht, vanwege een Megafile bij de Maasboulevard.

Ik was te laat bij de Suikerdok en hoewel ik onderweg had gebeld, werd het kwartiertje me niet in dank afgenomen, waardoor ik werd bedolven onder belerende verwijten.

Mijn eerste 'ruzie' met de Suikerbaliekoningin was om 9.00 uur 's ochtends al een feit.

En toen ik daarna naar de Botscan 'wilde' en mij werd verteld dat ik helemaal geen afspraak had, verliet de aardigheid mijn lichaam.
Vooral omdat later bleek dat ik -em WEL had en de Balieprinsessen van die poli mij erop aanspraken!

Geduld vs Kwaadheid.

Hahaha ik kan je vertellen, meestal ben ik vrij lief in het ziekenhuis, daarbuiten trouwens ook!
Maar if you push me over the edge... NOOO.

De Botmevrouw kwam me halen (met de benepen nasale uitroep: Djunja? DJUNJA???) en nog voordat ze zich had voorgesteld of zelfs ook maar 'goeiemorgen' had gezegd, sprak zij:
'Euh ja, dat gaat zomaar niet he, hier ga ik werk van maken, je kan niet zomaar TE. LAAT komen! Hoor eens even, wat denk je? Het is hier niet een kapper ofzo, waar je gewoon kan komen aanwaaien!'.

Dat was het moment dat ik besloot dat, als zij niet volwassen kon doen, ik het voor ons tweeën zou moeten zijn.

Daarom stak ik mijn hand uit, keek haar strak aan, wenste haar goeie morgen en stelde me voor:
'Mevrouw Maes'.

Nooit. Nooit of te nooit zal ik mezelf voorstellen als een 'mevrouw' en altijd- altijd zal ik de eerste zijn die zegt dat Jan en Alleman mij mag tutoyeren.
Maar nu...

Ineens was het daar.
De opgelopen frustratie maakte zich van mij meester.

Ik vertelde de Botmevrouw dat ik nochtans op tijd was, maar met een kluitje in het riet werd gestuurd, want ik had zogenaamd 'geen afspraak'.

HA-LLO.

Zij had blijkbaar ook een Moeilijke Dag, want ze liet het niet zomaar los...
'NOU IK WEET NIET WIE DAT HEEFT GEZEGD MAAR TJA, NU ZIJN WE DUS UITGELOPEN HE!'.

Gelijk hebben vs Gelijk krijgen. 

Maar goed.
Uiteindelijk mocht ik de scan alsnog krijgen.
Wat
Een
Geluk.

Gelukkig waren er ook Helden en Engeltjes.

1 daarvan is de Superprikzuster die mijn bloed prikte alsof er een nucleaire ramp zou volgen als ze het niet goed deed.



Maar ik maakte me geen zorgen;
Als zij prikt, komt het goed.

Vertrouwen vs Hopeloosheid.



Mijn vertrouwen in de Ziekenhuismens was hersteld en ik kon met frisse lucht weer de frisse lucht in.


Mondkapje vs Vrijheid.






NB: De oplettende lezer zal het gezien hebben: De foto's zijn van Veel Betere Kwaliteit dan dat je van mij gewend bent:
Dat is te danken aan Debbie S, een student aan de kunstacademie, zij maakt een fotodocumentaire over nieuwe longen! Als het af is, zal ik je het resultaat niet onthouden.

Dank je wel, Debbie!

zondag 9 december 2012

Scarfs en schitterende lichtjes- sunday



Naar aloude traditie in mijn familie van Amerikaans huis/ chinees restaurant/ h.oerenkast- kerstbomen en opsmuk,

Was het nu ook tijd voor mijn eigen personal boom.


Waar ik 2 jaar geleden (en het jaar ervoor) nog een ziekenhuiskerstboom had (ohja en ook een IC-kerstboom), vorig jaar meeliftte op het succes van de kerstbomen van MrsMamsie en MrsOma vanwege EBV- crap...


Dit jaar is MINE!

Dus hielden we een avondje kerstboomopzetten 2.0 (MET: warme chocomel, filmpje en kerstliedjes op de radio en ZONDER koorts).

En je moet weten, dat is helemaal geen sinecure. Een familie-waardige kerstboom optuigen, dat is een ware opdracht!
Het draait allemaal om de kleur van de versiering en de kunst van de lampjes in de boom draperen natuurlijk...

Het is namelijk van niet te onderschatten belangrijkheid dat die lichtjes gelijkmatig over de boom zijn verdeeld.
Soms hangt er een takje scheef, willen de kerstkransjes niet blijven hangen...

We gingen als ware kerstelfjes aan de slag en zorgden ervoor dat elk takje evenveel aandacht kreeg. We waren niet snel tevreden, kritisch als we zijn!

Maar toen bekeken we -em eens van een afstandje, plaatste ik de piek en wist ik...
Het grote geheel is goed.

Dat is het belangrijkste.

Soms denk ik: wat #*&%#$#@- stom dat ik nu weer met dat $*&^%@#- immuunsysteem worstel.
Wat rot dat ik nu niet kan werken,
Wat dom dat ik weer einnndeloos veel tijd kwijt ben aan ziekenhuisspul en extra controles en consulten.
Ach
En
Wee. Zeg maar.

En dan kijk ik terug en weet ik:
Pretty nice.

Misschien hangt niet elk versierinkje recht, maar die piek:

Die staat als een huis.
Tijdens kerst.
Een Amerikaans huis tijdens kerst, wel te verstaan.






vrijdag 7 december 2012

Verwachtingen zijn er... om aan je annuleringsverzekering over te laten- vrijdag

(Foto voor het dramatische effect)

Ik skipte het concert van Dan Mangan,

Annuleerde ons tripje naar Londen,

Spendeerde afgelopen dagen meer tijd dan mij lief was, in het ziekenhuis.

Sprak met meer dokters dan mijn hersens ABN konden verwerken,

Gaf bloed alsof ik niets liever deed dan Twilight naspelen…

=

FRUSTRATIE!

Eerlijk toegegeven: 
Ik had het wel een klein pietsie beetje zwaar. Een tikkeltje gefrustreerd kan je het wel noemen ja.
Ik voelde me een half kalf en sliep voor mijn gevoel langer dan doornroosje!

En dan zijn het die kleine dingetjes that throw you off the horse he.
De Transplantman die zegt; "Het is gebeten worden door de hond of door de kat", ik wilde het gewoon niet horen.
Ik wil niet gebeten worden! Klaar!

Ik voelde me ziek en zielig hahaha!
Toen MrsMamsie, terwijl we wachtten op de zoveelste dokter, vroeg of ze iets voor me kon doen, of ze iets voor me kon halen, antwoordde ik dan ook grimmig: 

"Perspectief. 
Kan je dat halen voor mij, alsjeblief?" (Het was de dag van pakjesavond, dus vandaar dat het wel moest rijmen natuurlijk!). 

Dat is het enige wat ik nodig heb om me beter te voelen. 
Het gevoel dat we er iets aan DOEN. 
Dat ik ergens aan kan werken om weer op te knappen... 

En maar 1 iemand kan dat bieden: 

De T-man. 

Gelukkig kwam hij vandaag met de oplossing en daarmee verdween de helft van mijn probleem als sneeuw voor de zon. 
"We gaan de immunosupressie verlagen". 

Prima. 
Geregeld. 

Hahaha en dan komt de verdere realiteitszin ook al snel weer terug en weet ik: 

Het gaat niet over waaaaar we een Engelse thee drinken... 

It's all about met WIE. 

En dat we überhaupt thee drinken samen

(Op, jaja, de OVB, de OnVolwassenBank, die is verhuisd naar de studentenkamer van MissSis, dus niet helemaal uit het oog verloren haha!). 

Dat is het grootste geschenk. 

It fills my heart with chills and I take my pills. 
But I'm still tired
Of sleeping with the light on. 

And if it keeps the hair out of my eyes,
Pack it up. Send it home.
For just one stab at the good life,

That's enough and I'm sold. 



dinsdag 4 december 2012

The continuing story of Djuns en de EBV- dinsdag

Deze dag verliep net zoals alle andere ziekenhuisdagen;
TE vroeg opstaan,
Gezonde kleren uitzoeken en in file naar Rotterdam.

Vervolgens blazen (was prima),
Prikken
En deze keer ook op de foto.

En tenslotte...

Het Belangrijkste;

Naar de Transplantman.
Deze dag stond in het teken van mijn belabberdheid hahaha.

Komt-ie:

T-man: Zo, Djuna. Jij bent dus niet gaan werken.

Ik: Nope.

T-man: Dat verontrust mij wel een beetje, eigenlijk. Als jij niet gaat werken...

Ik: I know.

T-man: Tja. De longen zien er prima uit, ontstekingswaarden laaaaaaggg... alles eigenlijk goed...
Behalve dan... euhm ja, de EBV. Die is gestegen. Dus dat is denk ik waar het belabberde gevoel vandaan komt.

Ik: Yep. I know.

We kletsen nog wat, hij luistert naar de longen, checkt bloeddruk, ik spring op de weegschaal...
Die normale zaken.
Maar na al die gezelligheid, wil ik meestal toch de serious business-talk.
Wat. Gaan. We. Doen. Aan. De. EBV!

Dat dat vragen naar de bekende weg is, dat weet ik heel goed. De Transplantman antwoordt dan ook naar verwachting:

'Tja, daar is niet veel aan te doen. We zitten altijd in een tweestrijd wat dat betreft. Het enige wat we kunnen doen is de immunosupressie omlaag doen, maar je weet dat ik dat niet graag doe, gezien jouw geschiedenis van Afst*ting he. Ik wacht even het bloed van vandaag af en dan bel ik je morgen. Goed?'.

Dat is uiteraard goed.

'Ga je nu weer in bed liggen als je thuiskomt?'.

'Nee, op mijn VB!'.

'Je euhm... WAT?'. De Transplantman kijkt precies op die manier als toen hij een Co-assistent en mij hoorde babbelen over Lady Gaga hahaha- n beetje als een flatline -
Maar ik leg het natuurlijk graag nog eens uit!

'Ik heb nu een Volwassen Bank. Ik had altijd een derdehands-overalgeweest bank, die nog van mijn studentenkamertje meekwam. Maar nu heb ik een Volwassen Leven (*pfffwaahaha*) en dus verving ik mijn bank!'.

'En daar heb je dan helemaal geen hartzeer van? Zo'n erfstuk haast! Heb je daar dan geen spijt van!'.

'U weet toch, Transplantman, ik heb nooit spijt en zeker niet hiervan! Vervangen is my middle name! Dat zou u toch moeten weten!'.

De T-man lacht.
'Je hebt gelijk'.
Je verwisselt je KLEREN ook altijd zo stelselmatig! Nooit 1 keer hetzelfde draag je!'.

Hahahaha!
Euhm... mijn kleren waren niet gelijk het eerste waar ik aan dacht, maar goed...

Je wil nu vast weten, WELKE zo zorgvuldig vanochtend uitgezochte gezonde kleren ik droeg he!


Waaaahahaha!


Voila!


En ik denk dat het reuze heeft geholpen.
Let op mijn woorden. Morgen zien die bloedwaardes er by miracle net zo gezond uit!