Dear Donor- dinsdag #8

Zo. Dus.

Verveelt het al?


Hahaha, dat het zo goed gaat, bedoel ik.


Nee hè.

Nee, mij ook niet.


Ik zal beginnen waar het vorige week eindigde, want daar zit je natuurlijk met smart op te wachten…

Bezoekje ZIEKENHUISLAND!!!


- Ik blies mijn bijna- alltime longfunctierecord, zijnde een niet magere 78.5 % (hahaha die halve doet het –em hè!).

- Ik liep de 6-minuten looptest onder aanmoediging van Superfysio-S en behaalde 720 meter.
Dat bleek een record voor after-transplantees!


- En als dat nog niet genoeg is, zal ik je ook vertellen dat ik van de Transplantman weer MAG VLIEGEN!!!

- En dat ik mij dat geen 2 keer liet zeggen en ik dat tripje dan ook gelijk die zelfde middag boekte.

(Naar Barcelona gaat het trouwens. In de herfstvakantie al, WOOOOOHAAAAAAA!)


'Saai' hè!


En dan wil je ook vast horen dat ik van de perfusiescan- contrastvloeistof MEGA misselijk werd en jaja, BIJ de dietiste notabene, euhm tja… moest euhm… K.otsen inderdaad. (Ik ben niks meer gewend hahaha!).

Zo saai.


Misschien interesseert het je tenslotte, dat ik:

- WERKNEMER VAN DE MAAND werd in Het Restaurant.


En dat MissMorrie, MissPerson en ik van die gelegenheid (en de cadeau gekregen rosé Cava) gretig gebruik maakten en een ouderwetse GIRLSNIGHT organiseerden.
(Inclusief veeeeeel eten, warme dekentjes, thee en een stapeltje DVD's... Waaaaa zo fijn!)




- Samen met MissLil’Sis pannenkoeken bakte en dat LievePauline mijn kant op kwam.



En dan heb je mijn week zo’n beetje te pakken.

Maar als het saai is…


Roept u maar!

Dan vertel ik ook nog even gauw dat er ook Appelpop was, waar we DearFriends terugzagen en heerlijk van de muziek en het mooie weer genoten.




So.

Bij deze.
Mijn alltime wish is vervuld.

Een blog, geheel over goede gezondheid (behalve dat ene K.otsincident, maar dat is eigenlijk best hilarisch) en normale mensen dingen.

You know.
Just sayin’.


Waarvoor dank,
Lieve Donor.


Liefs,

De hoeder van je longen.

Dear Donor- dinsdag #7

Morgen ga ik weer eens een bezoekje brengen aan mijn geliefde ziekenhuis.

En voor het eerst, ben ik niet bang.

Hahaha.



Niet bang voor een slechte bloeduitslag, een tegenvallende longfunctie, een gekke nierfunctie misschien.

Nee, niks van dat alles.

Ik weet dat het goed zit.


Misschien vraagt dat ook wel tijd, heb ik even moeten wennen aan de longen.
Heb ik ze moeten leren kennen.

‘Wat betekent dit signaal?’, ‘Kan dit kwaad of is het niks bijzonders…?’.

Maar heb ik ook mezelf opnieuw leren kennen.
En aan mijn eigen nieuwe krachten (en zwaktes hahaha) moeten wennen.


Nu pas eigenlijk, heb ik het gevoel dat alles in rustiger vaarwater is gekomen.
Mijn gezondheid, maar vooral mijn eigen rust.


Ik heb voorheen vaak gezegd dat ik alles nu wilde doen, dat ik wilde leven alsof er geen morgen is.
En dat ik me ook nog niet kon voorstellen dat er een morgen kwam, laat staan een volgend jaar.

However…


Ik begin het zowaar te geloven,
De woorden van de Transplantman destijds:

‘Maar Djun, morgen heb je óók tijd…’.


Dat weet ik nu.


Want ik ben al (oei, snel afkloppen) heel erg lang uit het ziekenhuis gebleven en voel me steeds normaler en normaler…

We hadden het er pas nog over, met MissMorrie en MissPerson, of ik wel een brandverzekering had voor m’n huisje…

Waahahahaha nooit bij stilgestaan!
Nooit gedacht ook, dat ik iets voor de toekomst zou moeten veilig stellen.

Maar jup.

Dat moment is er nu.

Want m’n huisje is ook steeds meer het ‘brandverzekeren’ waard hahaha, ik kan zelfs de plantjes IN LEVEN HOUDEN!

Lieve donor,
Dank je wel.


Liefs,
De hoeder van je longen



Ohja… Wees niet bang, ik ben nog niet mijn prioriteiten uit het oog verloren hoor;
Naast plantjes water geven, heb ik natuurlijk ook nog heeeeeeeeeeeeeeeerlijk van de zon genoten hè!
MMM…







Inlusief 'zomerse nagellak'
(Ter uwer info: het zijn watermeloentjes hahaha)!

Dear Donor- dinsdag #6

In een kathedraal in Dijon een kaarsje gebrand voor jou.
Hahaha en verder was de vakantie ook heel vredelievend, al zou je dat niet zeggen met al die potjes Risk die we hebben gespeeld!


Nu ben ik alweer een paar dagen thuis en eerlijk?
Hiii dat is ook wel weer super fijn eigenlijk!


Home is where my lungs are!













Liefs,

De hoeder van je longen

Vrolijk en vrij in Frankrijk- vrijdag

Dear dear Donor,

We zijn weer terug van onze vakantieieieie!!!




Eerst een weekje bij mijn lieve lieve TX-Sis in haar franse huisje, daarna nog met MissPerson en MissMorrie op de camping.

En wat kan ik zeggen...

Kon niet beter!

Waaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa THE BEST gewoon!

Zwemmen in het lac...

Zonnen (JAAAA t was 30 graden!!! Jaloersmakend gewoon...)

Heerlijk samen eten...

Euhm en ja... afwassen dus...

Lange franse avonden...

Hiiii en meer afwassen...



En ooooook!!! Gekayakt!!!
9 km!
Waaaaaa WieHadDatGedacht hè...

Kastelen bezocht...


En onder de sterrenhemel liedjes gezongen.


Wat wil een mens nog meer, behalve dat het voor eeuwig mag duren?

Liefs,
De hoeder van je longen.

(Ha, dinsdag de rest van de foto's!).

Naar de Zomerzon- zaterdag

Dear Donor!!!

Wij gaan twee weekjes de zon opzoeken.

In Frankrijk.

Met mijn TransplantSis, WAAAAAAA!!!

Dus ik ben pas weer de 27e online.


DOEIIIII!!!


Ik luidde mijn vakantie in met, hoe toepasselijk... een etentje!
Op mijn werk.
Hahahaha.
MMMMMM!

Verder werden de Missen ein-de-lijk weer herenigd!
MissPerson en MissMorrie kwamen terug van vakantie.
Dus dat vierden we ook.

En zo zie je ook gelijk: ik kan nog wel wat kleur gebruiken hahaha!



Tot over 2 weekjes!


Lieve groet,

De hoeder van je longen

Dear Donor- dinsdag #5

Lieve Donor,





Uit Grey's Anatomy:
Meredith: Did you say it? 'I love you. I don't ever want to live without you. You changed my life.' Did you say it? Make a plan. Set a goal. Work toward it, but every now and then, look around; Drink it in 'cause this is it. It might all be gone tomorrow."

Lieve, lieve Donor.
I feel so blessed.


Weet je, Dear Donor?
Ik sta er elke dag bij stil.
Ik vergeet het nooit.

Nog steeds, en steeds meer, vragen mensen of het al ‘normaal’ wordt, dat ademen met goede lucht.
Echt kunnen ademen.
Of ik er al aan gewend ben geraakt.

En dan antwoord ik altijd:
Mijn lichaam wel.
Mijn hersenen ook.
Maar mijn hartje niet…


In mijn hart voel ik het elke seconde.
Hoe speciaal het is.

Terwijl mijn lichaam er al wel helemaal aan gewend is.

Ik ren rond in Het Restaurant alsof ik nooit anders heb gedaan.

En vragen gasten naar ‘dat litteken in je nek’ (ja, er komen veel artsen eten daar- 1 zei zelfs; Goh, waarom heb jij een tracheotomie gehad?’.
En ook veel mensen die na een paar wijntjes niet meer zoveel schroom hebben…),

Dan moet ik zelfs even denken;

Huh, welk litteken bedoel je?


Haha.




Deze week kwam ineens dr. Pocahontas in Het Restaurant eten terwijl ik aan het werk was.
Waaauw.

Dat was super bijzonder.

Echt zo’n gevoel alsof de cirkel rond was, snap je?

Zij heef vorig jaar ZO hard voor mij gestreden.
Zoveel bloedgassen hebben we samen geprikt voor de HUI.
Zoveel gesprekken ook, over hoe moet het verder- over, moet het wel verder- kan het wel verder?
Zoveel reddingen samen met de Transplantman.

En dan zit zij ineens te eten, daar waar ik serveer.

Waauw hè.


Ik weet heel goed hoe groot mijn geluk is.
En ik weet ook heel goed dat alles zomaar ineens weer voorbij kan zijn.
En dat er problemen op elke hoek van de straat staan te wachten.
- getuige het verhaal van lieve lieve Transplantbuddy Marjolein die nu tegen longkanker moet vechten.

Daarom omarm ik je longen, donor.

En elke seconde dat ik adem, is er 1.

Liefs,

De hoeder van je longen


Deze week...
PARTYYYY in de Efteling
En dinner met Dear Elien!

Dear Donor- dinsdag #4

Vanmiddag zat ik met de MissSissen op het strand in Ouddorp.





MissLil’Sis legde plots haar boek weg en zei, zomaar uit het niets:
‘Waauw. Wat ben ik gelukkig’.


Bijna traantjes van mijn kant.

Welk kind van 14 jaar zegt dat!?

De meeste 14- jarigen zijn het wel, maar weten het niet!
En mijn kleine sis…


Ik weet nog goed dat ik dit schreef, met Sinterklaas was dat, vorig jaar.

(Uit Grey's Anatomy) :
“At the end of the day, faith is a funny thing. It turns up when you don't really expect it. It's like one day you realize that the fairy tale may be slightly different than you dreamed. The castle, well, it may not be a castle. And it's not so important happy ever after, just that its happy right now. See once in a while, once in a blue moon, people will surprise you , and once in a while people may even take your breath away.”

Ik wilde voor haar prinsen op witte paarden en kastelen…


En vanmiddag, zo op het strand met die strakblauwe lucht en het geluid van de branding vlakbij ons,
I couldn’t help it thinking…

Well…
Dit komt toch wel heel dicht in de buurt.


Dear Donor, dank je wel.

Dank je, dat je mijn kleine zus weer hebt laten geloven in

Happy Ever After.

Dank je
Dank je
Dank je


Lieve groet,

De hoeder van je longen