Hoi J.
Daar ben ik weer, is alweer heel erg lang geleden dat ik je schreef.
Ik wil je gewoon laten weten,
Dat ik je niet ben vergeten.
Ergens kan ik het nog steeds niet geloven.
Dat het allemaal al een jaar geleden is.
Ik herinner mij die dag als de dag van gisteren.
Een nachtmerrie was het.
Die dag, als je me toen had gevraagd hoe ik de wereld zag, het leven…
Dan had ik je een heel cynisch antwoord gegeven.
Eerlijk gezegd,
Die dag geloofde ik er niet meer in.
In wat dan ook.
En nu is het dus een jaar geleden.
Woensdag 13 oktober 2010.
En is alles zo anders.
Maar ook zo hetzelfde.
Vandaag schijnt het zonnetje.
Ik denk dat jij dat bent.
In ieder geval.
Ik zal je nooit vergeten.
Liefs,
Djun
donderdag 13 oktober 2011
dinsdag 11 oktober 2011
Dat kan nu- dinsdag
Met recht een Wie Had Dat Ooit Gedacht- week!
Misschien herinner je je nog het
‘Opstaan, Opstaan, OPSTAAN’- filmpje…?
Je moest kunnen opstaan van de grond als je naar huis wilde met je nieuwe longen.
Voor mocht je onverhoopt op de grond vallen, dat je dan in ieder geval jezelf weer van de grond kon rapen.
Welnu…
Van de grond is er geraapt.
Op is er gestaan.
Naar huis is er gegaan.
En deze week was het er…
Het Wie Had Dat Gedacht- momentje!
En nee.
Ik ben het nog altijd niet vergeten.
Hoe het was.
En hoe moeilijk het was om na de Transplant ZONDER handen, mijzelf met mijn toen zeer gammele- want al meer dan 6 maanden nauwelijks gebruikte- beenspieren, rechtop te krijgen.
En omdat ik de laatste tijd (blijkbaar, ik verbaas mezelf) nog al van de videoblogjes ben…
Kun je hier onderaan de blog het
Opstaan, Opstaan, OPSTAAN- filmpje 2.0 bekijken.
Er was ook een mentaal Opstaan- moment.
Dat zie je op de foto’s.
Ik werd geïnstalleerd als burgerraadslid voor GroenLinks.
Waaaaa!
En vergeet ook zeker niet de fijne mini- gelukjes, minstens net zo belangrijk!
Met MissMorrie en MissPerson op de bank met thee.
En meer hahaha!
De burgemeester en ik dus... WAAAAAAAAAAAA TE LEUK!
En tot slot... het filmpje!
PS: Sommige lieve lieve volgers kunnen niet reageren... Dat ligt aan Blogger!
Maar ik hoop dat het wellicht nu beter gaat?
Eventueel als anoniem, dat helpt nog wel eens.
xxxxxxxxxxxx!
Misschien herinner je je nog het
‘Opstaan, Opstaan, OPSTAAN’- filmpje…?
Je moest kunnen opstaan van de grond als je naar huis wilde met je nieuwe longen.
Voor mocht je onverhoopt op de grond vallen, dat je dan in ieder geval jezelf weer van de grond kon rapen.
Welnu…
Van de grond is er geraapt.
Op is er gestaan.
Naar huis is er gegaan.
En deze week was het er…
Het Wie Had Dat Gedacht- momentje!
En nee.
Ik ben het nog altijd niet vergeten.
Hoe het was.
En hoe moeilijk het was om na de Transplant ZONDER handen, mijzelf met mijn toen zeer gammele- want al meer dan 6 maanden nauwelijks gebruikte- beenspieren, rechtop te krijgen.
En omdat ik de laatste tijd (blijkbaar, ik verbaas mezelf) nog al van de videoblogjes ben…
Kun je hier onderaan de blog het
Opstaan, Opstaan, OPSTAAN- filmpje 2.0 bekijken.
Er was ook een mentaal Opstaan- moment.
Dat zie je op de foto’s.
Ik werd geïnstalleerd als burgerraadslid voor GroenLinks.
Waaaaa!
En vergeet ook zeker niet de fijne mini- gelukjes, minstens net zo belangrijk!
Met MissMorrie en MissPerson op de bank met thee.
En meer hahaha!
De burgemeester en ik dus... WAAAAAAAAAAAA TE LEUK!
En tot slot... het filmpje!
PS: Sommige lieve lieve volgers kunnen niet reageren... Dat ligt aan Blogger!
Maar ik hoop dat het wellicht nu beter gaat?
Eventueel als anoniem, dat helpt nog wel eens.
xxxxxxxxxxxx!
dinsdag 4 oktober 2011
Die is goed- dinsdag
Jaaaaaaa!!!
We zongen met het raam open!
En… speciaal voor hier…
Hebben we dat ook vastgelegd op camera!!!
Dus dat kan je onderaan de blog bekijken…
(Noot aan Mw Transplantman JR: ik dacht, zelf zingen beats youtube-liedjes…).
Verder…
Was er natuurlijk de broncho, afgelopen vrijdag!
Naaaaa had ik even DIKKE mazzel, toen bleek dat dr. Pocahontas SAMEN MET Transplantman JR hem ging uitvoeren.
2 helden en de longen, all together… kan niet beter zeg ik!
En het kon inderdaad niet beter!
Het was heel mooi vanbinnen.
Dat is nog steeds zo gek om te zien.
De vorige hadden toch meer een zwart en verschrompeld uiterlijk, deze zijn zo mooi roze en gaaf.
Ja echt, ze zijn echt goed.
Dat vond Transplantman JR ook, evenals de resultaten van de CT-scan.
Brengt mij op het volgende punt.
Mijn prioriteiten en waarden.
Ik was namelijk deze week ook bij een fotoshoot voor een niet nader te noemen tijdschrift (je wilt er vast meer over horen haha, komt later, goed?) en kleedde mij om in het bijzijn van welgeteld 6!!! foto-shoot-medewerkers.
Fotograaf, visagiste, styliste, montageman en assistenten.
En dat voltallige groepje slaakte een kreet van afschuw (ja echt, afschuw, lees maar verder, en nee ik overdrijf niet…), bij het zien van mijn *ietwat* gehavende lichaam.
‘JEETJE, DAT JE ONDANKS DÁT NOG ZÓ POSITIEF IN HET LEVEN KAN STAAN ZEG!!!’.
…
Natuurlijk zei ik dat, als je moet kiezen tussen een paar littekens of DOODGAAN, de keus dan snel gemaakt is hè…
Waarop zij antwoordde:
‘Nouuu
DÁT weet ik niet hoorrrrr…’.
Owwkeeeeejjjj.
Toen was ik wel even blij dat ik mijn prioriteiten nog op orde heb.
Dank je donor, voor het redden van mij leven.
Dank je lieve lieve Transplantmannen en Transplanthandlangers en Master Chirurg,
Dank je,
Dat je mij die littekens gaf en daarmee leven.
MY SCARS ROCK!!!
Deze week ook...
In het park in de zon na de broncho!
En weer in de zon hahaha...
Op naar...
De zon!!!
Plus een heerlijk dagje Amsterdam!
Hahaha ik vind die lantaarnpalen altijd zo mooi hahaha!
Tourist in eigen land, met een boottocht langs een grachtenpand!
Tot slot onze zang-kunsten waaahahahaha!
We zongen met het raam open!
En… speciaal voor hier…
Hebben we dat ook vastgelegd op camera!!!
Dus dat kan je onderaan de blog bekijken…
(Noot aan Mw Transplantman JR: ik dacht, zelf zingen beats youtube-liedjes…).
Verder…
Was er natuurlijk de broncho, afgelopen vrijdag!
Naaaaa had ik even DIKKE mazzel, toen bleek dat dr. Pocahontas SAMEN MET Transplantman JR hem ging uitvoeren.
2 helden en de longen, all together… kan niet beter zeg ik!
En het kon inderdaad niet beter!
Het was heel mooi vanbinnen.
Dat is nog steeds zo gek om te zien.
De vorige hadden toch meer een zwart en verschrompeld uiterlijk, deze zijn zo mooi roze en gaaf.
Ja echt, ze zijn echt goed.
Dat vond Transplantman JR ook, evenals de resultaten van de CT-scan.
Brengt mij op het volgende punt.
Mijn prioriteiten en waarden.
Ik was namelijk deze week ook bij een fotoshoot voor een niet nader te noemen tijdschrift (je wilt er vast meer over horen haha, komt later, goed?) en kleedde mij om in het bijzijn van welgeteld 6!!! foto-shoot-medewerkers.
Fotograaf, visagiste, styliste, montageman en assistenten.
En dat voltallige groepje slaakte een kreet van afschuw (ja echt, afschuw, lees maar verder, en nee ik overdrijf niet…), bij het zien van mijn *ietwat* gehavende lichaam.
‘JEETJE, DAT JE ONDANKS DÁT NOG ZÓ POSITIEF IN HET LEVEN KAN STAAN ZEG!!!’.
…
Natuurlijk zei ik dat, als je moet kiezen tussen een paar littekens of DOODGAAN, de keus dan snel gemaakt is hè…
Waarop zij antwoordde:
‘Nouuu
DÁT weet ik niet hoorrrrr…’.
Owwkeeeeejjjj.
Toen was ik wel even blij dat ik mijn prioriteiten nog op orde heb.
Dank je donor, voor het redden van mij leven.
Dank je lieve lieve Transplantmannen en Transplanthandlangers en Master Chirurg,
Dank je,
Dat je mij die littekens gaf en daarmee leven.
MY SCARS ROCK!!!
Deze week ook...
In het park in de zon na de broncho!
En weer in de zon hahaha...
Op naar...
De zon!!!
Plus een heerlijk dagje Amsterdam!
Hahaha ik vind die lantaarnpalen altijd zo mooi hahaha!
Tourist in eigen land, met een boottocht langs een grachtenpand!
Tot slot onze zang-kunsten waaahahahaha!
dinsdag 27 september 2011
Dear Donor- dinsdag #9
Lieve Donor,
Yeeeeyyyyyyyyyyyyyyyyyyy wat een heerlijke, heerlijke week!
Ik wil beginnen met een momentje met jullie te delen.
Zo’n momentje dat je denkt:
Waaaauw.
Die meid is een gelukkig mens.
Komt -ie:
MissLil’Sis vertelde mij dat op school een leraar had gevraagd hoe het nu met mij ging.
Op die vraag had zij geantwoord:
'Nou, het gaat beter dan OOIT!
Ze geniet van ALLES en doet ALLEEN maar dingen die ze zelf wil en die ze leuk of goed vindt'.
Tamtamtamtammmmmm…
Halló-oooo…
Als ik ooit had mogen kiezen welk voorbeeld ik voor mijn kleine sis zou willen zijn, had ik zoiets gehoopt.
Had ik gehoopt dat ik op zo’n manier een voorbeeld zou kunnen zijn voor haar.
Niet perse in diploma’s of prestaties, maar eigenlijk precies zo, zoals zij het zei.
Ik weet niet wat jij daarvan vindt, maareuh…
I think that’s pretty cool.
Nou dat was het momentje…
Hahaha dan nu de rest van de week!
Ik begon aan de voorbereidingen voor mijn aankomende Halloweenfeest,
Kwam dit aparrrrte bordje tegen...
Ontbeet met koek en snoep, vanwege een hypo,
Ging shoppen voor een nieuwe winterjas... En vond die ook!
Lunchte met DearElien
Ging op pad om donorvoorlichting te geven...
En bakte pannenkoeken voor mijn ZH-Friend!
Tussendoor werkte ik nog in Het Restaurant en kreeg ik daar ook lekker eten.
Wat maakt dat ik denk (hoop en verwacht), maar niet zeker weet (ik mijd de weegschaal namelijk. Hij is stuk gegaan en ik zie dat als ultiem ‘teken’ dat ik –em beter niet gebruik), dat ik zeker een paar pondjes ben aangekomen!
En dat zelfs ZONDER sondevoeding hè!!!
WOOOOOOOOHAAAAAAAAAAAAAAA!!!
Komende vrijdag staat er een broncho op t programma (in het kader van de jaarlijkse check up, niks aan de hand hoor) en verder…
Doe ik lekker zo voort.
Liefs,
De hoeder van je longen
Yeeeeyyyyyyyyyyyyyyyyyyy wat een heerlijke, heerlijke week!
Ik wil beginnen met een momentje met jullie te delen.
Zo’n momentje dat je denkt:
Waaaauw.
Die meid is een gelukkig mens.
Komt -ie:
MissLil’Sis vertelde mij dat op school een leraar had gevraagd hoe het nu met mij ging.
Op die vraag had zij geantwoord:
'Nou, het gaat beter dan OOIT!
Ze geniet van ALLES en doet ALLEEN maar dingen die ze zelf wil en die ze leuk of goed vindt'.
Tamtamtamtammmmmm…
Halló-oooo…
Als ik ooit had mogen kiezen welk voorbeeld ik voor mijn kleine sis zou willen zijn, had ik zoiets gehoopt.
Had ik gehoopt dat ik op zo’n manier een voorbeeld zou kunnen zijn voor haar.
Niet perse in diploma’s of prestaties, maar eigenlijk precies zo, zoals zij het zei.
Ik weet niet wat jij daarvan vindt, maareuh…
I think that’s pretty cool.
Nou dat was het momentje…
Hahaha dan nu de rest van de week!
Ik begon aan de voorbereidingen voor mijn aankomende Halloweenfeest,
Kwam dit aparrrrte bordje tegen...
Ontbeet met koek en snoep, vanwege een hypo,
Ging shoppen voor een nieuwe winterjas... En vond die ook!
Lunchte met DearElien
Ging op pad om donorvoorlichting te geven...
En bakte pannenkoeken voor mijn ZH-Friend!
Tussendoor werkte ik nog in Het Restaurant en kreeg ik daar ook lekker eten.
Wat maakt dat ik denk (hoop en verwacht), maar niet zeker weet (ik mijd de weegschaal namelijk. Hij is stuk gegaan en ik zie dat als ultiem ‘teken’ dat ik –em beter niet gebruik), dat ik zeker een paar pondjes ben aangekomen!
En dat zelfs ZONDER sondevoeding hè!!!
WOOOOOOOOHAAAAAAAAAAAAAAA!!!
Komende vrijdag staat er een broncho op t programma (in het kader van de jaarlijkse check up, niks aan de hand hoor) en verder…
Doe ik lekker zo voort.
Liefs,
De hoeder van je longen
dinsdag 20 september 2011
De dansende kleine prins- dinsdag
Lieve Donor,
Het vorige blogbericht was nog niet gepost, of (het zal je niet ontgaan zijn) er kwam al een nieuw record bij.
81% blies ik die dinsdag!
Dat was wel echt DE mijlpaal waar ik nooit van had kunnen dromen!
En terwijl ik dit zo schrijf, voel ik me ook een raar soort van schuldig.
Cyster Marjolein, die nu zo moet vechten tegen kanker in haar nieuwe longen…
Het voelt gewoon heel, heel oneerlijk.
We don’t get to ask ‘why’, maar serieus, ik vraag het me wel eens af hoor.
En hoewel ik weet dat het één niks met het ander te maken heeft…
Is dit nu de survivors guilt?
En wat DOE je eraan?
Het enige wat ik kan bedenken is geneeskunde gaan studeren en een medicijn vinden voor CF, kanker, ALLES…
Gaat mij niet lukken, weet ik nu al.
Het enige dat ik kan doen is niet eraan voorbij gaan.
Stilstaan bij dat het ook anders kan gaan.
Weten hoeveel mij gegeven is.
En niet alleen stilstaan, maar ook voortgaan.
Iets ermee DOEN.
Dat probeer ik steeds.
Ken je 'le Petit Prince'?
Ik ga een stukje voorlezen, dan begrijp je vast beter wat ik bedoel. (Zie het filmpje onderaan...)
En zo is mijn leven met nieuwe longen;
Ik vergeet nooit dat het schaap bestaat, maar probeer niet te vaak eraan te denken,
dat hij geen riempje omheeft…
En dat levert dan zo’n week op!
PS: Vandaag zijn longen 5 en 6 en ik 9 maanden al samen!!! Waaauwwww!
Het vorige blogbericht was nog niet gepost, of (het zal je niet ontgaan zijn) er kwam al een nieuw record bij.
81% blies ik die dinsdag!
Dat was wel echt DE mijlpaal waar ik nooit van had kunnen dromen!
En terwijl ik dit zo schrijf, voel ik me ook een raar soort van schuldig.
Cyster Marjolein, die nu zo moet vechten tegen kanker in haar nieuwe longen…
Het voelt gewoon heel, heel oneerlijk.
We don’t get to ask ‘why’, maar serieus, ik vraag het me wel eens af hoor.
En hoewel ik weet dat het één niks met het ander te maken heeft…
Is dit nu de survivors guilt?
En wat DOE je eraan?
Het enige wat ik kan bedenken is geneeskunde gaan studeren en een medicijn vinden voor CF, kanker, ALLES…
Gaat mij niet lukken, weet ik nu al.
Het enige dat ik kan doen is niet eraan voorbij gaan.
Stilstaan bij dat het ook anders kan gaan.
Weten hoeveel mij gegeven is.
En niet alleen stilstaan, maar ook voortgaan.
Iets ermee DOEN.
Dat probeer ik steeds.
Ken je 'le Petit Prince'?
Ik ga een stukje voorlezen, dan begrijp je vast beter wat ik bedoel. (Zie het filmpje onderaan...)
En zo is mijn leven met nieuwe longen;
Ik vergeet nooit dat het schaap bestaat, maar probeer niet te vaak eraan te denken,
dat hij geen riempje omheeft…
En dat levert dan zo’n week op!
PS: Vandaag zijn longen 5 en 6 en ik 9 maanden al samen!!! Waaauwwww!
dinsdag 13 september 2011
Dear Donor- dinsdag #8
Zo. Dus.
Verveelt het al?
Hahaha, dat het zo goed gaat, bedoel ik.
Nee hè.
Nee, mij ook niet.
Ik zal beginnen waar het vorige week eindigde, want daar zit je natuurlijk met smart op te wachten…
Bezoekje ZIEKENHUISLAND!!!
- Ik blies mijn bijna- alltime longfunctierecord, zijnde een niet magere 78.5 % (hahaha die halve doet het –em hè!).
- Ik liep de 6-minuten looptest onder aanmoediging van Superfysio-S en behaalde 720 meter.
Dat bleek een record voor after-transplantees!
- En als dat nog niet genoeg is, zal ik je ook vertellen dat ik van de Transplantman weer MAG VLIEGEN!!!
- En dat ik mij dat geen 2 keer liet zeggen en ik dat tripje dan ook gelijk die zelfde middag boekte.
(Naar Barcelona gaat het trouwens. In de herfstvakantie al, WOOOOOHAAAAAAA!)
'Saai' hè!
En dan wil je ook vast horen dat ik van de perfusiescan- contrastvloeistof MEGA misselijk werd en jaja, BIJ de dietiste notabene, euhm tja… moest euhm… K.otsen inderdaad. (Ik ben niks meer gewend hahaha!).
Zo saai.
Misschien interesseert het je tenslotte, dat ik:
- WERKNEMER VAN DE MAAND werd in Het Restaurant.
En dat MissMorrie, MissPerson en ik van die gelegenheid (en de cadeau gekregen rosé Cava) gretig gebruik maakten en een ouderwetse GIRLSNIGHT organiseerden.
(Inclusief veeeeeel eten, warme dekentjes, thee en een stapeltje DVD's... Waaaaa zo fijn!)
- Samen met MissLil’Sis pannenkoeken bakte en dat LievePauline mijn kant op kwam.
En dan heb je mijn week zo’n beetje te pakken.
Maar als het saai is…
Roept u maar!
Dan vertel ik ook nog even gauw dat er ook Appelpop was, waar we DearFriends terugzagen en heerlijk van de muziek en het mooie weer genoten.
So.
Bij deze.
Mijn alltime wish is vervuld.
Een blog, geheel over goede gezondheid (behalve dat ene K.otsincident, maar dat is eigenlijk best hilarisch) en normale mensen dingen.
You know.
Just sayin’.
Waarvoor dank,
Lieve Donor.
Liefs,
De hoeder van je longen.
Verveelt het al?
Hahaha, dat het zo goed gaat, bedoel ik.
Nee hè.
Nee, mij ook niet.
Ik zal beginnen waar het vorige week eindigde, want daar zit je natuurlijk met smart op te wachten…
Bezoekje ZIEKENHUISLAND!!!
- Ik blies mijn bijna- alltime longfunctierecord, zijnde een niet magere 78.5 % (hahaha die halve doet het –em hè!).
- Ik liep de 6-minuten looptest onder aanmoediging van Superfysio-S en behaalde 720 meter.
Dat bleek een record voor after-transplantees!
- En als dat nog niet genoeg is, zal ik je ook vertellen dat ik van de Transplantman weer MAG VLIEGEN!!!
- En dat ik mij dat geen 2 keer liet zeggen en ik dat tripje dan ook gelijk die zelfde middag boekte.
(Naar Barcelona gaat het trouwens. In de herfstvakantie al, WOOOOOHAAAAAAA!)
'Saai' hè!
En dan wil je ook vast horen dat ik van de perfusiescan- contrastvloeistof MEGA misselijk werd en jaja, BIJ de dietiste notabene, euhm tja… moest euhm… K.otsen inderdaad. (Ik ben niks meer gewend hahaha!).
Zo saai.
Misschien interesseert het je tenslotte, dat ik:
- WERKNEMER VAN DE MAAND werd in Het Restaurant.
En dat MissMorrie, MissPerson en ik van die gelegenheid (en de cadeau gekregen rosé Cava) gretig gebruik maakten en een ouderwetse GIRLSNIGHT organiseerden.
(Inclusief veeeeeel eten, warme dekentjes, thee en een stapeltje DVD's... Waaaaa zo fijn!)
- Samen met MissLil’Sis pannenkoeken bakte en dat LievePauline mijn kant op kwam.
En dan heb je mijn week zo’n beetje te pakken.
Maar als het saai is…
Roept u maar!
Dan vertel ik ook nog even gauw dat er ook Appelpop was, waar we DearFriends terugzagen en heerlijk van de muziek en het mooie weer genoten.
So.
Bij deze.
Mijn alltime wish is vervuld.
Een blog, geheel over goede gezondheid (behalve dat ene K.otsincident, maar dat is eigenlijk best hilarisch) en normale mensen dingen.
You know.
Just sayin’.
Waarvoor dank,
Lieve Donor.
Liefs,
De hoeder van je longen.
dinsdag 6 september 2011
Dear Donor- dinsdag #7
Morgen ga ik weer eens een bezoekje brengen aan mijn geliefde ziekenhuis.
En voor het eerst, ben ik niet bang.
Hahaha.
Niet bang voor een slechte bloeduitslag, een tegenvallende longfunctie, een gekke nierfunctie misschien.
Nee, niks van dat alles.
Ik weet dat het goed zit.
Misschien vraagt dat ook wel tijd, heb ik even moeten wennen aan de longen.
Heb ik ze moeten leren kennen.
‘Wat betekent dit signaal?’, ‘Kan dit kwaad of is het niks bijzonders…?’.
Maar heb ik ook mezelf opnieuw leren kennen.
En aan mijn eigen nieuwe krachten (en zwaktes hahaha) moeten wennen.
Nu pas eigenlijk, heb ik het gevoel dat alles in rustiger vaarwater is gekomen.
Mijn gezondheid, maar vooral mijn eigen rust.
Ik heb voorheen vaak gezegd dat ik alles nu wilde doen, dat ik wilde leven alsof er geen morgen is.
En dat ik me ook nog niet kon voorstellen dat er een morgen kwam, laat staan een volgend jaar.
However…
Ik begin het zowaar te geloven,
De woorden van de Transplantman destijds:
‘Maar Djun, morgen heb je óók tijd…’.
Dat weet ik nu.
Want ik ben al (oei, snel afkloppen) heel erg lang uit het ziekenhuis gebleven en voel me steeds normaler en normaler…
We hadden het er pas nog over, met MissMorrie en MissPerson, of ik wel een brandverzekering had voor m’n huisje…
Waahahahaha nooit bij stilgestaan!
Nooit gedacht ook, dat ik iets voor de toekomst zou moeten veilig stellen.
Maar jup.
Dat moment is er nu.
Want m’n huisje is ook steeds meer het ‘brandverzekeren’ waard hahaha, ik kan zelfs de plantjes IN LEVEN HOUDEN!
Lieve donor,
Dank je wel.
Liefs,
De hoeder van je longen
Ohja… Wees niet bang, ik ben nog niet mijn prioriteiten uit het oog verloren hoor;
Naast plantjes water geven, heb ik natuurlijk ook nog heeeeeeeeeeeeeeeerlijk van de zon genoten hè!
MMM…
Inlusief 'zomerse nagellak'
(Ter uwer info: het zijn watermeloentjes hahaha)!
Abonneren op:
Posts (Atom)