Moet nog blijven- maandag

Nouuuu ik mag niet weg, ze willen nog meer onderzoeken en ik ben ook niet koortsvrij.




Maar WEL mocht ik van de Sint met verlof vanavond, yeeeyyy!
Dus pakjesavond lekker thuis (waaaa ik moet nog inspiratie vinden voor mijn gedicht, whoopsie...) en dan vannacht weer terug naar Ziekenhuisland.


Doeiiiii veel plezier iedereen die nog Sinterklaas gaat vierennnn!

Zorg verzekerd- zondag

Ik zal je deelgenoot maken van mijn pogingen om ziekenhuisland te verlaten.
Want vanochtend had ik geen koorts (Woooohaaa!), dus ik zag mijn kans schoon.





Eerst tegen de ZonnigeZuster:
Komen jullie straks nog visite lopen?
Ok, fijn! Want ik wil naar huis, namelijk…


Tadaaaa... dr. Knappo had dienst.
Met als achterwacht de DearDoc (zoals ik gisteren al voorspelde... hahaha ik weet ALLES in Ziekenhuisland).

Goeie morgennnnn!
Goeie morgen!
Ik ben beter.
Oh echt?
Ja!
Nou dan zullen we morgen verder kijken wat we gaan doen hè.
Oh maar ik dacht, misschien kunnen we praten?
Praten over wat?
Over naar huis gaan. Zeg maar in de zin van: nu. Naar huis gaan.
Ahja, dat had ik wel kunnen weten natuurlijk.
Dus? Mag ik nu naar huis?
Nee.
Waarom niet?
De DearDoc heeft nadrukkelijk gezegd dat het niet mag. Dat je het zou gaan vragen en dat het NIET mag... (de DearDoc weet blijkbaar ook alles waaaaahaha).

Iets later kwam dan de DearDoc zelf.

Hoooooi!
Hoiiii Djuna.
Ik wil naar huis.
Uhuh.
Want ik heb geen koorts!
Uhuh.
Mag ik naar huis?
Nee.
Please- please? Ik ben Beterrrr!
Nee. We kijken morgen verder. 1 keer geen koorts is niet genoeg.
Maar morgen ga ik dan echt hè…
Als je geen koorts meer krijgt, gaan we morgen verder zien.

Maar euhm… ik wilde eigenlijk vanavond… werken…

*De DearDoc slaat handen in de lucht*.

…


En nu… heb ik weer koorts.

Hahaha karma is a bitch!



Oh en... hier is Mika nog een keer.
Hahaha tja het MOEST gewoon dit lied zijn, ondanks mijn principes om nooit 2 keer dezelfde zanger te posten hahaha...

So sit je ineens weer hier- saturday

Weet je…

Ik denk altijd;

NU heb ik het gehad, nu is het over met die gekke streken van mijn lichaam, nu hoef ik NOOIT meer naar het ziekenhuis.
Nu ben ik echt stabieler dan stabiel.
Nu ben ik ECHT gezond.


En dan vergeet ik…

Dat ik dat eigenlijk niet ben.


Ik DOE gezond.

En ik doe gezonde dingen.

Maar ik ben het niet.
Nog niet.

En misschien word ik het ook nooit.


Ineens kreeg ik zo’n hoge koorts, dat ik er helemaal niet goed van werd en kwam de ambulance.
Kijk, mensen die mij kennen zullen weten dat als ik instem met een ambulance, dan ben ik echt ziek.
Want ik gun mijn buren eigenlijk die sensatie niet hahaha.

Maar ja.

Ik kon niet opstaan en mijn bed kan niet naar Rotterdam vliegen, dus zo geschiedde.


En dan gaat het allemaal weer zo wonderbaarlijk normaal.
Bloed afnemen op de SEH,
Infuus prikken.
Foto maken.
Dokter spreken.
Kweek inleveren.
Dokter nog een keer spreken, want die heeft overlegd met de achterwacht inmiddels…

Naar de afdeling,
Bedje.
Kuurtje.

Klaar.


Zoals we al zo vaak gedaan hebben.
Zo
Zo vaak.

Dat is óók mijn leven.
Dat ze me kennen in Ziekenhuisland.
De DearDoc die op zondagochtend even langskomt, of een vrijdagmiddagvalreepbezoekje brengt.



En ik vergeet het ALTIJD weer; ik ben maar zo stabiel als de laatste CRP-waarde.
Elke dag kan alles veranderen.



Ik schreef zo ongeveer een jaar geleden;
‘Life is not about waiting for the storm to pass,
But to learn how to dance in the rain.

Maar eerlijk?
Ik ben nu heel erg aan het wachten tot het stopt met regenen.
(…)
En ik zal wel weer dansen.
Maar dan niet in de regen’.


En ik kan nu zeggen dat dat is uitgekomen.
Ik dans!
Elke dag.
En eigenlijk…

Is die storm die ik ervaar op dit moment,
In vergelijking met die crisis-drama’s van vorig jaar…


Meer een zacht zomerbriesje.


Kijk maar wat een mooie dingen deze week!

Ze kwamen de sondevoeding ophalen!

En we hadden een hevige strijd om het 'werknemer van de maand- schap'...

Die ik won...
Waaaaaa hoe leuk!

Doorademen- dinsdag

Het was al een hele tijd geleden,

Dat ik nog eens op de foto ging.

Op de Rontgen welteverstaan hè…


Mijn bright and shiny lungs (jaaaa weer een record vandaag: de VC (longinhoud) was 97%! Naaaa!). mochten op de foto.


En er was daar een 'knul' (Hahaha m’n moeder was mee…) die de mensen op de foto ging zetten.


'Mevr. Maais?
U kunt uw bovenlichaam ontbloten en dan kom ik u zo halen'.

'Uhuh. Maar ik heb geen BH met beugel aangedaan hoor, dus dan kan ik alles wel aanhouden toch?'

Nee.

Wel hoor.

Nee.

Nou, zeker wel, op de SEH doen ze dat ook altijd!

Nee.

WE-HELLLL!

Nee.

Dus heb ik me erbij neergelegd dat ik mijn 5 truien (want tja, winter hè!) uit moest doen.

Waarna hij mij inderdaad kwam halen en ik mocht bij het apparaat gaan staan.

‘Heeft u al eens eerder een foto laten maken’.

Sériously?
???

‘Oh ok, ja dus…’.

'U mag zometeen heel diep INNNNAAAAADEMEN en dan als ik het ZEG, pas als ik het ZEG, mag u weer doorademen'.

'Ok, diep INNNNNN…'.

…

…

…

(Hallowaaaaaa met die oude longen had dit niet gekund hoor!).

…

'Euhmm… wat denk je... Mag ik al ademen? (Sorry, beetje pesten is dat hè).

'OH! JA! SORRY! VERGETEN! Adem maar even ja!
Het machien doet het even niet'.

Na twee keer opnieuw, een rode snoet en een zweetdruppel zijnerzijds, deed –ie het dan toch.

*KLIK*

My Bright and Shiny Lungs

Zomaar even tussendoor- zondag

Soms besef je het gewoon ineens hè...
I'm such a LUCKY GAL!!!





Met lieve Elien Sintshoppen bij de Ikea!

Met MissMorrie en MissPerson lekker dansen...

Cysters op de CF-dag!

Dinner bij 'mijn' Nijmegenmeisjes!

En een heerlijk familiefeestje.

Maar dat doe ik zelf wel even- maandag (aka Zonder Maagsonde- maandag)

WAAAAA je gaat me echt uitlachen (zometeen inderdaad, na het zien van het filmpje...)

Er was goed nieuws.




Ik mocht stoppen met de sondevoeding, en als dat goed ging, mocht de maagsonde ERUIT!!!

De dietiste belde me vorige week, om mij van dat nieuws op de hoogte te stellen.

Ze vroeg me of ze een afspaak moest maken bij de MDL om –em eruit te laten halen.

En ik zei, met mijn grote mond…

Neeeeee joh! Dat kan ik zelf wel!!!!!!


En aldus geschiedde.

Ik zou dat ding er zelf wel even uittrekken.


En eerlijk…


Hahahaha ik had me IETS beter kunnen voorbereiden…

Onze voorbereiding bestond namelijk vooral uit een slokje moed.

En dat is wel euhm..

Te zien

Zeg maar.


Kijk en huiver.

(onder het filpje vind je de tekst hahaha)
(Voor hen onder ons die niet weten hoe je zoiets aanpakt: het blijkt dat je een ballonnetje, gevuld met vloeistof, eerst moet leegtrekken en dannnn kan je de MicKey eruit halen)



Hallo!

Wacht…

Wat ga je doen

Nou, ik ga nu het water, wat ik niet zeker weet dat het er inzit, ga ik eruit halen.

Waaa het zit er in!

Oeh

Zie je wel

Zit er zeker in!

Hij moet niet terug gaan!

En nu?

Weet ik niet, kan er nog meer uit?


…


Nou is de spuit vol!


EN NOU!

PAK EEN NIEUWE SPUIT!

PAK EEN 10CC!!!

-------------------------------------------------------------------------------
Hahahahaa, wat een lol!
Maar het is gelukt hoor! Yeeeeyyy!
Ik heb ook het filmpje van het daadwerkelijk ER UITHALEN zelf, maar ik weet niet of ik klaar ben om dat met het wereld wijde web te delen…
Er zijn grenzen, zelfs voor een bloggende Djunsie he…

Dankbare dinsdag

‘Zullen we over een maand weer doen?’.

De Transplantman.

‘Maak maar voor over 4 weken een nieuwe afspraak.
OH NEE, wacht!
Dan kan jij natuurlijk niet…’.


Ik keek die lieve wijze Transplantman aan alsof hij mij net had verteld dat hij in Tibet het klooster inging.

Wat
Bedoelt
-Ie…
?

‘Volgende maand, op de 20e, dan is er natuurlijk GROOT FEEST, dan moet je maar niet hierheen komen!’.

‘Uhuh…’.

Hahaha ik wist nog steeds niet waar hij het over had.

‘Jouw FEEEEEST!!!’.

En toennnn begon er iets te dagen…

Dan is het mijn 1 jarige re-rebirthday!!!
Mijn Re-Transplantdag.
Mijn Longday!

De Transplantman was wel lichtelijk verbaasd dat ik dat ‘even’ was vergeten.
Maar ik heb het hem uitgelegd;

Ik vier ELKE DAG mijn Transplantdag!
Ik ben ELKE DAG dankbaar dat deze longen het zo goed doen!
En inderdaad…
Er is al bijna een jaar voorbij.
Dat is snel.

Maar het voelt ook al allemaal zo vertrouwd.

Het voelt alsof…
Alsof ze altijd al bij me zijn.

Ze zijn gewoon helemaal goed.

En dat bewezen ze vandaag maar weer eens!


Het was een roerig weekje, afgelopen week.
Ik zat er niet lekker in.
In m'n vel.
Dat heb je soms wel eens hè...
Dan kun je nog zo hard zoeken, maar vind je jezelf gewoon niet terug.

Bovendien haalde ik ook de griepprik en die viel niet goed.
Ik werd er een beetje lamlendig van.
Ziekig.
Koortsig.

Dus ik zag de bui al hangen.
Dacht dat ik slecht zou blazen, zou moeten blijven misschien zelfs.

De crisis- drama- gedachtes kwamen al op me af geslopen, als een leeuwin op haar prooi.

‘Oh jeeee.
Hier gaan we dan weer
Het begin van het einde’.

Maar NEE!
Niks van dat alles!

Een prachtige longfunctie en een tevreden Transplantman.

Wat een opluchting.


En dus... besloten we dat het hoogste tijd was voor een nieuw After-Transplant Tripje.
Ter ere van de aanstaande 1 jaar Djunsie en de longen.
Voor een extra happiness- boost.

Bij deze.

Ik denk dat je wel even moet glimlachen.


Dank je wel donor.
Dank je.





Hahahaha naar Disneyland Parijs dus...
Met de Sissen en MissPerson!
Yeeeeeeey!!!