En ik kan nog rechtop zitten, dat is al een groot pluspunt ten opzichte van de vorige keer!
Hoe het lucht-gewijs- gezien gaat... dat is euhm, nog niet beslist.
Ik denk dat het ZEKER al helpt, maar dat denken alleen is uiteraard niet genoeg, je moet de lucht ook voelen hè...
En je moet het blaaaaazen.
Dat deed ik vanmiddag, met een tot nog toe tikkeltje teleurstellend resultaat.
Maar goed, dat laatste zakje... dat wordt gewoon de genadeklap voor de Acute A en dan ren ik binnenkort weer 5, excuus- 10 kilometer in minder dan een half uur (Hahaha! 'Zelfoverschatting', my middle name!).
Bovendien branden ze in Het Restaurant voor mij DE Roze Kaars, dus dat kan niet misgaan! (Zoooo lief is dat hè, The Best DearCollegues heb ik!).
Nou lievekes,
Dit was weer een roemrucht weekend en ik ga -em snel afsluiten.
First of all: Waaaa wat een lieve lieve supportive reacties van iedereen!
Thanks so much!!!
Dan nu de update over mijn ziekenhuistoestanden hahaha.
Dag 1 is traditiegetrouw de dag van de 'Men I Rule The World En Ik Heb Niks Nodig Zelfs Geen Slaap Want Dat Is Zo Overrated!- Mania'.
En dat komt natuurlijk goed uit, want slapen met deze kuur is euh... niet echt mogelijk.
Op het mentale front gaat het dus wat wisselvallig, het ene moment zit ik in bovenstaande flow (Laaadidaaaaa 't komt allemaal wel goedddd wooohooo), en het volgende moment is het Paniekkk!
Wat nou als...
Wat moet ik dan...
Oh jeee...
Helpppp!
Is het al beter?
Blaas ik al beter?
Zie je, het is HEUS al beter!
Eerlijkheidshalve moet ik zeggen dat alles in mijn lijf er al iets van merkt (suikers, maaaag, hartkloppingennnn) behalve Tha Lungs.
Maar goed, dat kan nog helemaal niet, t is nu pas de tweede dag.
En zoals gezegd, er is ALLES aan gelegen om door te zetten, dus dat doe ik zonder twijfel.
Mijn huwelijk met mijn longen is ook in iets minder goede tijden zo solid as a rock!
Het is gek, hoe ik alles ben verleerd, in Ziekenhuisland.
Vroeger kon ik razendsnel een plastic zakje om mijn infuusarm plaatsen en douchte ik ermee alsof het de normaalste zaak van de wereld was.
Dat was ook mijn normal, toen.
Hoe snel dat gaat, mijn normal van nu is oh zoveel beter:
Ik stoot me en ik vervloek het infuus omdat het in de weg zit.
Longpijn, crappy-misselijkheid... man, wat was ik het vergeten!
Maar it will pass.
Komt wel goed, dat weet ik wel.
En toch... moest ik iets aan mijn 'alienated' gevoel doen, for the sake of mijn mentale rust, zeg maar.
En er is dan slechts 1 oplossing...
-Voelt u -em al?-
Ik onderhandelde, dat ging vrij vlot.
Mag ik naar huis? Kan ik beter voor de Plant zorgen, namelijk. (Ik). Dat mag, als jij het niet erg vindt om heen en weer te rijden... (T-man). Uiteraard niet! (Ik).
Dussssss zit ik klaar om alweer (zeer kort maar toch vast en zeker krachtig) uit te checken en dat is het beste voor iedereen denk ik hahahaa!
Ik had mijn Ben and Jerry's nog niet op (zie hier, onderaan), of de Transplantman belde.
*Tam Tam Tam Tammmmm* (dramatisch Wie is de Mol- muziekje).
Dat betekent:
Slecht Nieuws, het is al 21.30 uur!!!
"Hai Djuna, sorry dat ik zo laat nog stoor, of ging je stappen?".
"Euhm nope, ik had een biopt- broncho vandaag, remember? Ik ben zo gaar als een garnaal!". (Ik verdenk hem ervan dat hij denkt dat ik superwoman ben ofzo hahaha)
"Ah, ja. Tuurlijk. Ja kijk, de reden dat ik bel... Ik kreeg net telefoon van de patholoog en in je biopten zijn actieve T-lymfocyten gezien en daar moeten we wel wat mee.".
(Dat is codetaal voor: Djuna je hebt op dit moment Acute Afstoting en ik wil daar nu gelijk wat aan doen, ook al is het al half 10 in de avond).
"Ok".
Hij weet al dat hij niet hoeft te vragen of ik gelijk kan komen,
Ik weet dat ik dat niet hoef te zeggen.
"Tot zo".
And that's all there is.
De eerste van de 3 daagse anti- afstotingskuur die mij de vorige keer tot waanzin dreef, loopt al gestaag in, right as we speak.
Mijn leven is net Wie Is De Mol.
Altijd is er een twist of een onverwachte turn.
Was ik van de week nog in de Efteling...
Zo was daar ineens, out of the blue:
Slechte Longfunctie.
Echt in de zin van: Freacking Slecht.
En zoals je weet, nog niet zo lang geleden verlaagden we de Prednison en zit ik niet echt ruim in de immunosupressie vanwege de EBV, dus de alarmbelletjes gingen overal af.
Zo kwam het dat in minder dan 24 uur, mijn leven ging van 'lekker leven' naar Ziekenhuisdrama en ik vanochtend voor dag en dauw op de onderzoektafel lag, onder een röntgenapparaat met een slang in mijn keel en een saturatiemeter op mijn vers gelakte nagels.
Voor -jaja, de trouwe volgers voelen -em al van mijlenver aankomen- een Biopt Broncho.
Mijn nummer 4 op de lijst van Zeer Pijnlijke Onderzoeken (vlak na: beenmergpunctie, lumbaalpunctie en het manueel aspireren van een klaplong).
He, ik ontdek een patroon! Ik hou blijkbaar niet van puncties!
En gepuncteerd is er hoor, 5 biopten maar liefst!
Gelukkig was de T-man er en dat scheelde al de helft.
Maar toen ik die naald op dat röntgenscherm zo zag prikken (ja ik wil altijd meekijken) en ik voelde dat ook in mijn long (AUWWW!!!!!), had ik het bijna niet meeeeerrrr hahaha!
De Transplantman had de oplossing:
'Misschien moet je even ontspannen'.
Wahaha uhuh. Gaat lekker, met een slang in je keel en een naald in je long!
'Anders doe je even je ogen dicht, kom even tot jezelf'.
Dat hielp wel wat.
Ofzo.
Maar gelukkig was het na een half uurtje weer voorbij en zagen de longen er beeldschoon en prachtig uit aan de binnenkant.
Dus dat was wel fijn!
Ik verwacht zelf dat het wel meevalt, misschien de Prettige Prednison weer omhoog, of iets anders... ik zal het vanavond horen, als de patholoog haar verdict heeft gegeven.
Anyway, ze zagen er mooi uit en dat is wat telt!
NB: Nog geen uitslag van de biopten, maar like I said, ik denk dat t wel goed zit.
Dus dan is het nu tijd voor: 30 e.h. insuline en een bak Ben&Jerry's hahaaha!
Goed voor mind and soul, om nog maar te zwijgen over de heerlijkheid voor de zere broncho-keel en de stroeve long, yeeey!!!
Ohja waaa! Kijk evenhier! Hahaha ja sorry, ik vind dat ZOO TOF!
Beste Transplantman, Hierbij stuur ik u het filmpje van mijn TEDx talk. Een ode aan de donor en ook... Aan het Transplantteam. Dank Dank Dank Liefs, Djuna.
