Regelmatig eet ik nog bij MrsMamsie.
En als MissSis dan ook haar studentenkamertje laat voor wat het is en met haar vuile was en tas vol boeken terug naar huis komt, is het altijd feest.
Een beetje het idee van deItaliaanse familia; heel veel drukte en de verhalen vliegen je om de oren.
Gisteren ineens, bedachten we, dat wij eigenlijk heel erg 'verwaarloosd' werden vroeger, aangezien wij nooit frisdrank kregen.
Behalve ik!
Ik mocht namelijk altijd, dat herinner ik me nog als de dag van gisteren, Dubbeldrank.
Of
Punica Oase (ai ai, ik begeef me nu wel in een generatiekloof denk ik he, voor sommige jonge lezers hier)!
Hahahaha.
Ik weet nog goed dat ik eens, ik was denk ik een jaar of 4, teveel Dubbeldrank had gedronken en er van moest overgeven.
Echt! Ik voelde me ziek toen!
Sindsdien lustte ik het absoluut niet meer!
De Sissen lachen zich een ongeluk om dat verhaal en MrsMamsie ziet het allemaal met lede ogen aan...
"Hoezo?", vraag ik, "is het niet zo gegaan dan?"
"Uhuh. Joah... zo ongeveer wel. Soort van...".
"Mam! Say it! Hoe was het DAN!"
MrsMamsie vertelt:
"Nou kijk... in die Dubbeldrank... daar zat stiekem antibiotica in, A.moxicilline ofzo, of F.lucloxacilline...
En eigenlijk... mocht je juist alleen Dubbeldrank of Punica als je ziek was. Speciaal omdat ik dan die AB's er doorheen kon doen.
Dus eigenlijk had je niet teveel er van gedronken hoor, je was gewoon hartstikke ziek!"
...
Noooo REALLY!?!
"Ja echt".
Hahahaha en ik altijd maar denken dat ik ZELF de oorzaak was van die misselijkheid!
Dat ik gewoon een gulzig klein kreng was dat geen maat kon houden hahahaha!
Perspectief...
It changes everything.
Trouwens, over perspectief gesproken...
Lees hier de column die ik schreef voor de Transplantatiestichting.
En vooral, als je wil... deel -em! Op Twitter bijvoorbeeld.
Want stel dat je 1 mens zou kunnen overtuigen,
1 mens kan laten veranderen van perspectief...
Zij die al eens voor het stoplicht op Vasteland stonden, vlak voor het ziekenhuis, kennen -em; de Daklozenkrant-man.
Hij verkoopt met veel schwung en vriendelijkheid het daklozenkrantje en elke keer als ik er sta, maken we een (snel, want anders gaat het stoplicht weer op groen) babbeltje.
En ik heb ontdekt; er is een oorzakelijk verband tussen de hoogte van zijn omzet, en mijn resultaten in het ziekenhuis, die dag.
Vandaag...
Kan -ie gaan rentenieren, denk ik!
Eerst en vooral blies ik een zeer fijne stabiele longfunctie en daarna bezocht ik de T-man.
"Hoe gaat het, Djuna?"
"Waaaa supermegagoed!"
"En welke zaken staan er vandaag dan weer op je lijstje om over te onderhandelen met mij?"
"Euhm, nou... geen, eigenlijk!"
(Lege blik van de T-man) : "Sorry? GEEN puntjes op de agenda vandaag? Djuna? Ben je ziek?"
Ik vertelde de Transplantman dat er op dit moment niets, maar dan ook niets aan mij mankeert.
Dat ik me gezonder voel dan ooooit en misschien wel nog nooit eerder, zoveel kon doen op een dag, qua lucht en energie.
En dat ik nu normaal gesproken, zou vragen om de P.rednison te mogen verlagen, aangezien die alweer vet lang op 15 mg staat...
Maar dat ik dat nu...
Niet ging doen.
Dat vond de Transplantman een goed idee;
"We kunnen wel weer gaan experimenteren, maar weet je... misschien maar liever gewoon even alles zo houden".
And I couldn't agree more!
Ik heb heel veel zin in lekker stabiel zijn, gewoon jaren aan een stuk, zonder steeds een nieuw evenwicht te hoeven zoeken.
We bespraken nog de algemene nevendingetjes zoals daar zijn
- Mijn gewicht (50 kg waaaaaaaaaaaaa TE FIJN!),
- Mijn stevige benen(flauw, flauw, ik heb -em beloofd er nooit meer op terug te komen hahaha, maar ja, ik ben oprecht blij met stevige benen!),
- Mijn ijzer die prachtig mooi is verbeterd (maar misschien nog wel een derde infuusje kan gebruiken),
- Mijn bloedsuiker (hahaha daar hoef ik niets over te zeggen he, we all know how nice that one is!).
En toen kon ik weer gaan.
Nog even langs Cyster Elise en daar vertrok ik weer in mijn rode bolide... op weg naar de Daklozenkrant-man;
Die nog nooit, zoveel kleingeld en een banaan kreeg, voor one single krantje...
Naast moederdag (Happy moederdag lieve mama's out there!), is het vandaag nog een minstens zo belangrijke dag!
Namelijk...
De Dag van de Verpleging!
En dat kan ik niet voorbij laten gaan natuurlijk, want hoewel ik niet meer in ZH-land woon en er zelfs zelden meer verblijf (yeey!)...
Voor mij zijn verpleegkundigen helden.
Lieve Zonnige Zusters en Broeders:
Dank voor al jullie werk.
It means the world to me en ik zal nooit nooit nooit vergeten, wat jullie voor mij hebben betekend toen ik leefde in een wereld zonder lucht.
Goed.
Als je even een feelgood- momentje wil beleven...
Hier zijn 2 minuten of pure joy.
MissSis maakte -als een ware Cultuurwetenschapper in de dop- een filmpje van onze Madrid- trip.
It's the regular days, the ones that start out, normal. The day you realize there's not enough time, because you want to live for ever. Those are the days, that end up Being the biggest...
