Dat fietsen in mijn woonplaats, dat was leuk hoor.
Echt.
Maar kijk, een meisje met veel lucht en weinig EBV, wil toch al snel meer hè.
Ik smeekte mijn DearFysio dan ook, of ik alsjeblieft dan toch tenminste mocht skeeleren.
Dat mocht
N I E T.
Hahahaha.
Dusss.
Dus gingen MissMorrie en MissPerson skeeleren en ik, ik fietste mee.
En dan niet in de bebouwde kom, maar verder...
Tussen de weilanden en de koeien vonden we, wat uiteindelijk
Mijn favoriete hang out spot zou worden:
Een AARDBEIENAUTOMAAT!!!
Waaaa!
Hoe leuk! (Hahaha je weet hoe dol ik ben op dingen uit de muur hè... ;)
Al snel werd de aardbeienboer een doel op zich;
Een plek om ver weg, naar toe te fietsen.
En omdat ik niet zo snel eet, als dat ik fietsen kan, krijgt iedereen in mijn omgeving nu dus aardbeien.
Of ze willen of niet. Of ze het lusten of niet, hartige gerechten of zoet...
Aardbeien it is!
Toen ik er vanavond weer heen fietste, bedacht ik hoe mooi mijn woonplaats toch eigenlijk is.
Mijn Brabantse land.
Dat gevoel werd bij thuiskomst nog eens bevestigd door de uitslag van de Donorstand:
Daaruit blijkt dat het aantal donorregistraties in mijn woonplaats, hoger ligt dan het gemiddelde in Nederland!
Naaaaa!
En je kan zeggen wat je wilt,
Dat is voor mij een hele belangrijke zaak.
Want serieus,
Hoe cool is dit allemaal!
Van sondevoeding,
Naar zelf lasagne (met bechamelsaus, waaa!) maken,
Omdat ik zo stabiel en gezond ben (jaaa ik kan het niet vaak genoeg zeggen- en afkloppen: gezond-stabiel-gezond-stabiel-gezond-stabiel)...
Was het tijd om niet alleen de geneugten die dat gezonde stabiele leven met zich meebrengen te omarmen, maar ook:
De minder fijne dingen des gezonde mensen levens;
Ik bracht een bezoek aan De Tandarts.
Het toenemen van toekomst, impliceert namelijk ook dat je toekomstgerichte investeringen moet doen.
Zo werkte ik bijvoorbeeld al aan een betere HbA1c in de hoop, als oud omaatje niet blind te zijn en nu was het besef daar, dat ik als oud omaatje ook best een mooi gebitje wilde.
Dus zo gezegd zo gedaan, ik maakte een afspraak.
Het was een volstrekt normaal consult.
Soort van.
"ZO goeie dag mevrouw, sinds de laatste keer dat we elkaar zagen, is er wel het een en ander in uw gezondheidssituatie veranderd, nietwaar?"
Uhuh.
"U heeft ook een GAT IN UW KEEL, zie ik!"
Waauw. Ik wist dat ik lang niet bij de tandarts was geweest, maar heeee, is dit de nieuwe tandartsenhumor: U heeft een gat in het einde van uw keel, zijnde UW MOND? Wat een flauwe grap.
Ik wilde al bijna een bijdehante opmerking maken in de trant van "DUH U toch ook", maar toen besefte ik dat -ie het had over mijn...
Trach-litteken.
Owja.
Toen hij mijn mond had onderzocht, ging hij weer op zijn stoel zitten, slikte een aantal keer, keek hij streng maar ook met een zweem van opwinding en sprak vervolgens de woorden, die hij zomaar van de DearDoc gestolen had kunnen hebben:
Ik weeeet dat 'Transplant' my middle name is, maar een tandvleestransplantatie? Een tand.vlees.transplantatie.
AAA!
Gelukkig was ik mijn onderhandelingstechnieken nog niet verleerd.
Kijk, deze tandarts mag dan misschien bedreven zijn in het brengen van slecht nieuws...
Dit bepaalde slechte nieuws, daar draai ik mijn hand niet voor om.
Ik ken namelijk De Oplossing voor alle medische rouwface- momenten:
"Kunnen we euhm... het euh, niet gewoon nog even AANKIJKEN?"
The magic words.
Dat kon.
En dus ging ik snel weer terug naar de blije kant van Transplantland.
Met de fijne dingen van het leven,
Zoals daar zijn:
Stofzuigen, de was ophangen en
Een appeltaart bakken! Wat is het leven toch fijn, Met lekkere lucht en Problemen die op te lossen zijn.
Waaaa zie hier!
Mijn aller aller eerste he-le-maal from scratch- zelfgebakken appeltaart!
Hoe. leuk!
Dit is trouwens,
David After Dentist.
Toch ietsjes anders dan mijn after-tandarts-mood he! Hoewel... ;)
Ennn en en! Welkom lieve Volger 1023!!! Yeeeyyy! Supertof!
De Transplantman stuurde me erheen, om te checken op huidafwijkingen die na transplantatie door immuunsuppressie kunnen voorkomen, zoals huidkanker.
Natuurlijk voerde ik als verdediging aan dat ik zelf heus wel, mijn huid kon checken op afwijkingen, maar de T-man was, zoals altijd, duidelijk:
3 jaar na transplantatie beginnen we daarmee, je wil toch niet dat we iets over het hoofd zien?
Uiteraard niet.
Dus kreeg ik een afspraak op het spreekuur van
De Oudste Co-assistent.
Aaaaa ik voelde het al misgaan hè.
Maar weet je, ik besloot het een kans te geven, ik ben immers geen snob die alleen specialisten wil spreken... ;)
En ja, een Oudste Co, die zelf spreekuur mag draaien, hallo. Dat kan heus ook goed gaan!
Dus kwam ik op de afgesproken tijd aan op de poli Dermatologie en daar ving ik al de eerste geschokte blikken, toen ik me aanmelde bij de balie:
"MAG IK VRAGEN! WAAROM HEEFT U EEN MONDKAPJE OP!!!".
Ik wilde zeggen: "ik heb S.ARS"- maar dat deed ik niet - vanwege die kans die ik het zou geven.
Dus legde ik haar uit dat het ter bescherming was van mijzelf, vanwege mijn immunogecompromitteerdheid. - zucht van verlichting ging door de wachtkamer-
Ik mocht door naar deel 2;
De wachtkamer van de Oudste Co - waauw, ze heeft een eigen spreekkamer!
Ik werd vriendelijk onthaald en daarna gevraagd -ook vriendelijk, pluspunten!- om mijn kleding uit te doen en alleen mijn ondergoed aan te houden.
Toen ze weer binnenkwam en mij daar in mijn (zoals DearOma dat altijd zo leuk zegt) niksie aanschouwde, kreeg ik weer dezelfde geschokte blik:
"Ai... u heeft euhm... u heeft... VERSCHEIDENE LITTEKENS!".
Verscheidene inderdaad.
Maar, het moet gezegd, ze vermande zich karig en begon aan haar onderzoek: het inspecteren van mijn huid.
Ineens, ter hoogte van mijn knie (hello, rust er een vloek op die knie ofzo?)... een kreet!
"OH NEE!"
Oh. Nee?
"OH NEE U HEEFT HIER EEN WRATJE!".
Waauw. Als dat de Oh nee was voor een wratje, wat zal ze dan uitroepen als ze een actual probleem vindt, dacht ik.
Maar ik dacht aan die kans, die kans... denk aan de Kansen Der Co-assistenten, Djun.
Geef haar de kans...
"Dat kan ik weghalen", vervolgde ze, "maar dat doet wel HEEL VEEL pijn... Wilt u dat?".
Natuurlijk wilde ik dat.
I look fear in the eye and I laugh at it!
"Weet u het zeker, het doet echt ver-schrik-ke-lijk veel pijn hoor".
Toen kon ik het toch niet laten, even te wijzen op de door haarzelf zo juist geconstateerde ver-schei-de-ne littekens all over my body...
"Weet je welke pas pijn deed; deze" - en ik wees gezwind op een drainplek recht op mijn borstbeen.
Daar moest ze even van bijkomen, maar toen heeft ze toch gedwee het wratje weggehaald.
Yeey!
Vervolgens ging ik nog even langs de Superprikzuster op de longafdeling om wat bloed af te geven en natuurlijk langs LieveElise voor onze traditionele Hotchoc- en Cappu- date.
En dat was het alweer.
Ik vertrok naar huis.
Maar wie zag ik daar, op de gang, omringd door 3 co-assistenten en een zaalarts:
DE TRANSPLANTMAN!
"Ha! Dag mevrouw gezonde mensen blessure! Hoe is het met u!".
Ik vertelde hoe goed het ging.
"Zo en ik zie dat je lekker in de zon hebt gezeten, wat een heerlijk kleurtje heb je, en wat zie je er goed uit!"
"Zeker", zei ik, "heerlijk in de zon met Dan Brown en
In het diepste diepste geheim, ver uit het blikveld van de blog en dus van mijn DearVolgers (jups, ik heb ook een leven dat zich niet online afspeelt, wat een schokkkk, hahaha!),
vonden er Grote Veranderingen plaats in mijn leven.
Ik wil de dingen nooit jinxen snap je, wil het pas geloven als het er is, als het er echt is.
En als het er langere tijd is, langer dan 1 maand, zeg maar.
Dat slag om de arm- minpunt in mijn karakter heb ik nog overgehouden aan mijn pre-transplantleven, waarin mijn bestaan nog onzekerder was dan dat van een eendagsvlieg.
Maar maar, de tijd is gekomen dat het echt- echt is (al een paar maanden, namelijk), dus there you go:
Ik maakte een carrièreswitch!
Hoewel ik het altijd zeer zeer uitstekend supermega naar mijn zin had in Het Restaurant, hadden mijn EBV, de longen en ik, behoefte en nood aan Structuur en Regelmaat.
{{{{{ }}}}}
Ben je al van je stoel gevallen?
Dus nam ik met pijn in mijn hartje afscheid van mijn Dear DearCollegues en ging ik werken
Op een training- en adviesbureau!!!!
WAAA!
Kantoormiep!
Ik ben een kantoormiep!
9 tot 5, dat idee echt.
Full blown Front Office- medewerker.
Hahaha, het is echt iets wat ik nooit had gedacht dat ik zou doen, maar het is heel leuk en ik denk dat ik er ook wel blijf (ja, je weet het nooit, maar op dit moment...).
Dus goed, je bent weer bijgepraat.
Je kunt kantoorverhalen gaan verwachten, in plaats van Dennie Christian in the house...
Best heel burgerlijk, ai.
En ook ergens
Fijn.
Goed weekend liefjes!!!
Oh en PS: Welkom welkom 1021e Volger!!! WAAAAAA! I love all off you!!!
Je ziet, soms hoeven dromen niet altijd groot te zijn, om onbereikbaar te lijken...
MAAR NU!
Nu heb ik plek nodig voor alle leftovers, alle gourmetvleesjes, alle ijsjes die de Missen en ik niet opkonden, de diepvriespizza's voor een midnight feest...
Nood- zakelijk, I tell ya.
Dus schafte ik van het vakantiegeld (hahaha ja daarvan kocht ik ook een actual vakantie, maar het is 'magical' vakantiegeld, dat kan je meerdere keren uitgeven) een vriezer aan.
En dat was het begin van een heerlijk weekend met dinnerdates en lunchfun.
Van zon en chillen in het gras tot een afsluitende cocktail met een toost op het leven.
