donderdag 30 september 2010

Doorgewinterde donderdag

(Stiekem is dit ‘Wanker woensdag #2’, maar om nu een donderdag ‘Wanker woensdag' te noemen… gaat wat ver hè).


Gisteren natuurlijk alle anesthesisten de stuipen op het lijf gejaagd, met mijn gare aders (1 van hen zei zelfs: ‘ja je hébt wel aders, maar er stroomt geen BLOED door! Wat ik overigens dan weer wel een coole ontdekking vond, een lijf zonder gecirculeerd bloed! Wie doet mij dat na!).

Ik denk dat ik ze erg heb geïrriteerd, want toen Anesthesist 1, voor zijn tweede ronde terugkwam…
Stuurde. Hij. Mij. Naar. Huis.

Ik vroeg om een PICC-lijn, maar daarvoor is een wachtlijstje en die antibiotica MOEST NU acuut verder lopen.
Daarom stelde hij voor: een centrale lijn in de Vena Jugularis (hahaha sorry, ik heb zo’n ziekelijk vermogen om dat soort woorden te onthouden).
Zijnde een infuus in mijn NEK.
Duidelijk dat hij MissPiggy niet goed kent, anders had hij geweten dat zij daarmee NOOIT zou instemmen.
We ruzieden wat en uiteindelijk sprak hij de ‘ik geef het op, en het ligt VOORAL niet aan mij en zoek jij het ook lekker uit met je IRRITANTE aderen en en en en en wat MOET ik nou met jou’- woorden:

‘Kijk.
Als jij geen infuus wil, om antibiotica over te krijgen,
Dan staken we de behandeling.
Als jij NIET instemt met een CVC-lijn (Centraal Veneuze Catheter, red.), dan is het afgelopen.
Dan moet je maar naar huis en blijf je ook niet op de lijst.
Dan gaat de Transplantatie. Dus. Niet. Door. Hè.
BEGRIJP JE DAT?’.




Gelukkig gaan arts-assistenten anesthesie niet over mijn Transplant. (Transplantman zij geprezen, Thank the Lord for Transplantman).

Natuurlijk heb ik hem gezegd dat ik NIET een behandeling wilde staken, ik wilde alleen EEN BETER alternatief voor een FREACKING LIJN IN MIJN NEK, WANT ZOALS JE WEET, IS IN MIJN NEK, VOOR EEN INFUUS GEEN PLEK!!!

En zo kwam het dat ik naar het Honk der Anesthesiologen mocht, om van ZIJN BAAS een venflon te krijgen.
Wat heel goed lukte. Het naaldje zat in 1 keer!!! Kachingggg!
Met dank aan ROCKSTAR-Anesthesista!!!


Nu maar hopen dat de chirurg mij nog zal willen opereren hè, met zo’n minderwaardig infuusje in mijn arm…

woensdag 29 september 2010

Wanker woensdag

Sorry voor mijn TERRIBLE taalgebruik, maar ECHT.
Ohhhhhh mag ik jullie een verhaal vertellen over echt de meest bijzondere Ziekenhuisman OOIT.

MissPiggy ging voor CT- Thorax.

Natuurlijk was het eerste dat CT-man zei: 'straks gaan we je vragen, even heel diep INNNNNN te aaaademen, en de adem VAST te houden'.

Dit verbaasde mij nog niet eens zo erg, aangezien 9 van de 10 niet-longafdeling- mensen, deze opmerking maken.
Alleen was het zijn reactie op mijn antwoord (zijnde: nee dat kan helaas niet vanwege de beademing), die mij toch wel stijl achterover deed vallen. Mocht dat gekund hebben, als ik niet in bed had gelegen he...
Hij zei namelijk:

'OH MAAR KUNNEN WE DAT MACHIEN DAN NIET EVEN UITZETTEN, voor de scan he. Dat is beter voor de plaatjes'.

Ja.
Ik denk dat ik dan inderdaad heel goed mijn adem zal kunnen stilhouden, als mijn beademing UITSTAAT.
Dan ben ik namelijk dood.
Maar hé. Hebben we toch een mooie scan hè!!!

MEN.

Vervolgens wilde hij dan 'de druk wel even wat zachter zetten'.
En tot overmaat van DISASTER sneuvelde mijn infuus door de contrastvloeistof.

Waardoor ik nu al 2 anesthesisten en 8!!! prikpogingen heb versleten en nog steeds zonder infuus zit.
Dus.

Dit was mijn 'Ik MOET echt even zeuren want dit slaat ALLES'- blogje.
Zo, gewoon even een extraatje op deze Wijze Woensdag.

Wijze woensdag #11

Kijk, ik schrijf natuurlijk vaak over hoe sommige mensen in Ziekenhuisland, ondanks dat zij toch arts of co zijn, NIETS van mij begrijpen.
Hoe iets mij irriteert, hoe dingen mij verbazen.

MAAR. Er zijn ook PATIENTEN die een pain in the ass zijn, of die de verpleegkundigen het bloed onder de nagels vandaan halen.

Daarom vandaag EEN GUESTBLOG van lieve Nurse-L!
Zij is net terug op de longafdeling nadat ze is afgestudeerd en gaat nu al haar passie en werklust inzetten om de dag voor de mensen die er liggen, een stukje beter te maken.


‘Maandag ochtend, mijn eerste ochtend terug op de long…
Heel vrolijk loop ik mijn patiënten af, even een praatje maken.
Kom ik bij meneer Nice (dacht ik althans).


Vraagt hij: ‘Bent u in blijde verwachting?’.

WHAT??????


'Uhmm nou nee meneer (maar euhm, lijk ik zo op een varken dan???? ).
Meneer Not So Nice dus, verontschuldigt zich en zegt: 'tja kan iedereen gebeuren hè?!'.
Nou niet dus!!

Vanaf dat moment besloot ik om sla en komkommer te gaan eten, en zelfs bij MissPiggy geen biggetje te eten.
Want op dat moment voelde ik me wel een beetje een MissPiggy.
Maar gelukkig krijg je dan van je collega's en patiënten te horen dat die man het helemaal fout heeft en ik er goed uitzie (duhuhhh )…’.

Was getekend,
Nurse-L


Zo zie je maar weer... waaaaaaahahaha!

dinsdag 28 september 2010

Dromen op dinsdag

Als ik geen CF had:


- Dacht ik nooit aan het meebrengen van Creon, overal waar ik heenging.
- Leefde ik dientengevolge in een Creonloze wereld.
- Wist ik niet wat 'het manueel aspireren van een klaplong' was.
- Had ik geen idee dat C.laritromicine een van de Antibiotica is tegen de M. Absessus.
- Kon ik mij zelfs niet indenken dat ‘een Myco’ iemand heel, heel ziek kan maken.
- Wist ik niet hoe je in een ABG de PH moest interpreteren (Mwahahaha).
- Had ik nooit geweten wat de Tiffeneau zegt over je longfunctie.
- Wist ik waarschijnlijk ook niet dat je in het ziekenhuis een etenslijst krijgt en maximaal 4 boterhammen kan aankruisen.
- Had ik waarschijnlijk 4 boterhammen wíllen eten. Vrijwillig.
- Kon ik rennen tot ik een ons woog, maar zou ik nooit een ons wegen.
- Was er niets, maar dan ook niets, wat mij tegenhield om minister-president te worden (zeg ik tegen mezelf, waarschijnlijk lag ik dan lam op de bank, motivatiegewijs- gezien).
- Had ik waarschijnlijk geen diabetes.
- Was ik 1.80 meter en droeg ik óók nog eens 10 cm hoge pumps.
- Had ik nooit van mijn leven een blogspot gemaakt.
- Weet ik zeker dat ik nooit met vrienden over hun groene-slijm-in-een-kweekpotje had gebabbeld BIJ DE THEE.
- Wist ik niet dat Lucht belangrijk was.

Als ik geen CF had… kende ik nooit, nooit zoveel bijzondere, mooie en gedreven mensen, zoveel liefde en steun en kracht en was ik blind voor wat LEVEN betekent.
Bovendien zou ik het hebben van Lucht en de mogelijkheid om normaal te ademen compleet voor normaal beschouwen.

Mensen vragen wel eens: zou je, als je mocht kiezen, een leven zonder CF nemen?
En tot mijn verbazing, weet ik dan het antwoord niet.
Gek he.
Ik zeg nu wel dat ik, als ik gezond was, blind zou zijn voor wat Leven is, maar wie zegt dat dat waar is?
Misschien was ik dan ook een heel Bewust mens?
Ik weet het nog niet, het antwoord op die vraag.

Hahahaa maar ieder die er al wel uit is, wees welkom om je mening te delen!

maandag 27 september 2010

Meniscus maandag

Er is een beroepsgroep, die, hier op de blog, niet de aandacht en waardering krijgt die ze verdient.

En daar MOET verandering in komen!!!

Zie hier mijn TRANSPLANTFYSIO’S!!!


SuperFysio- S


1. Zij helpen mij om, ondanks een klein meningsverschilletje met de doc’s, tóch even op de gang te lopen.
2. Zij snappen dat mijn rode schoenen écht even een ‘walk in the park’ nodig hebben.
3. Zij snappen hoe belangrijk schoenen zijn hahaha!
4.Zij zijn niet alleen fysical coaches, ze bieden ook mentale steun, literaire steun en elke andere steun die je kan bedenken...
5. Zij gaan ALTIJD mee in mijn ‘waaaa gaat lekker, binnenkort ren ik de marathon hè- illusie’ en zullen dat idee nooit tegenspreken.
6. Zij zijn trots, ook al loop je maar 5 stapjes.
7. Zij hebben eeuwig geduld, zelfs zoveel dat ze een Cosmopolitan/ Flair/ Margriet gaan lezen, om mij het gevoel te geven dat ik alllllle tijd heb om weer op adem te komen.
8. Zij verzinnen handige tips en tricks om zo praktisch mogelijk alle spullen mee te sjouwen.
9. Zij zijn mega-sterk (want wanneer ik met ALLL mijn gewicht om zou vallen, tillen ze mij met 1 hand weer op hahaha).
10. Ze zien alles: 'nieuw nagellakje?' of, ok, ik geef toe: 'beetje benauwd vandaag?'.

Maar het aller aller belangrijkste:
Zij weten.
Zij weten hoe je je voelt,
Zij weten altijd een oplossing,
Zij weten what’s gebeurd in the skuur!


CoolyFysio-M
(Zie je, zij weten hoe belangrijk schoenen zijn, hahaha)


Mist alleen nog FysioMomma- C, maar zij is op vakantie, dus euh, ja vakantie beats blog, I guess…

zondag 26 september 2010

Zoveel overdenkingen alweer- zondag

To Transplant or not to Transplant.

Er was een tijd, dat ik NIETS begreep van mensen die niet op de lijst wilden.
Welke reden dan ook.
In die tijd, overleed iemand vanwege haar CF. Zij wou niet getransplanteerd worden.
En ik was er kapot van. NIET. TE. GELOVEN.
Hoe je bewust zou kunnen kiezen om NIET je laatste kans met beide handen aan te grijpen.
Om de kans op redding te weigeren.

Ik zag het bijna, als zelfmoord. Alsof je dan kóós om te sterven. Alsof je dan een misdadiger was bijna.
Maar nu weet ik dat dat niet zo is. Dat meisje dat overleed, kóós niet om te sterven, nee, zij kóós niet om CF te hebben in the first place.


Ik heb nu ook de andere kant ervaren. Het niet willen.
Als je staat voor de keuze wel of geen Transplant, kom je voor een keuze die je niet WIL HOEVEN maken. Je wil dat het niet waar is.
Je wil dat dat niet je leven is.
Hoe. Ben. Ik. Hier. Terecht. Gekomen.
Dat idee.

Maar ieder heeft zijn eigen redenen.

Ik wilde het eerst niet, voor de tweede keer, omdat ik niet iemand anders in de weg wilde staan op de lijst.
Maar nog om wel meer redenen.
Ik dacht; ja, ik heb mijn kans gehad. Er zijn geen garanties. Nu mijn TX soort van ‘mislukt’ is, dacht ik: ik heb een paar goede maanden gehad, nu is het klaar.
Ik moet niet gaan lopen zeuren omdat het zo kort was, het is al meer dan niks!

Bovendien had (en heb) ik er ook wel vrede mee als ik zou sterven. Die paar maanden met Echte Lucht hebben mij zoveel gegeven, dat ik het gevoel heb dat het ook goed is als het de andere kant uitvalt. Als ik inderdaad het niet haal, dan mag ik heel, heel dankbaar en gelukkig terugkijken op wat ik heb geleerd en heb mogen ervaren.
Daarom hoefde een nieuwe Transplant niet.

Plus ik dacht, hoe kan ik nu voor 3 mensen een waardig leven leiden?!?!?! Voor mezelf én twee donoren betekenis geven? DAT KAN TOCH NIET?!
Daar worstel ik nog steeds wel eens mee. Hoe kan ik dat waard zijn?
Hahahaa ik denk dat ik hard aan de bak moet na de RE-TX dan hè… waahaha!

Maar ik was ook bang.

Eerst had ik heilig geloof in de Transplant. De eerste keer ging ik erin met de WETENSCHAP dat ik het ging redden. Nu weet ik dat dat een schijnwerkelijkheid was, die ik voor mijzelf gecreëerd had.
De tweede keer was ik bang. Om het niet te gaan redden. Het drong ineens tot mij door dat het dus mis kán gaan.
En wilde ik dan alllll die problemen doormaken, heel erg ziek worden misschien, vreselijk benauwd allerlei nare onderzoeken en behandelingen ondergaan, om vervolgens de kans te lopen om het niet te halen?

Dat alles was moeilijk.
Waar ik de eerste keer in 3 tellen besloot dat ik het ABSOLUUT wilde, op de lijst, was het nu anders.
Misschien was ik gewoon echt klaar, en moet je ook van ophouden weten? Misschien moet je echt accepteren dat mensen nu eenmaal doodgaan…

En dan, komt dat moment, dat je het ineens weet.
Dat je weet, ik ben NIET klaar nog.
Ik KAN het redden, ik MAG leven, ik MAG er zijn, ik STA niemand in de weg.
Ik. Kan. Nog. Wel. Iets. Betekenen.
Ik kan nog wel recht doen aan het geschenk dat mijn donor mij gaf.
Dan weet je dat je het wil.

Daarna, komt het moment dat je je nog benauwder voelt dan eerst. Dat je denkt: jup, ik ga stikken. Ik ga hier stikken waar je bij staat.
Toen wist ik het niet alleen, toen vóelde ik het ook.
En dat is het moment dat je het ZEKER weet.
Dan weet je dat je het gaat doen.

Ik begrijp nu zoveel beter dat mensen het overwegen.
Wel of niet op de lijst.

Eerst was ik kwaad op mensen die ‘nee’ zeiden tegen Transplant. Hoe kan je dat nou NIET willen?!?!
Maar dat kan dus.
Je kan het niet willen.
En daar heb ik ook respect voor.

Want ikzelf denk nog wel altijd dat het níet willen, moeilijker is dan het wél willen.
Als je tekent om op de lijst voor nieuwe longen te gaan, krijg je iets wat je anders verliest:
HOOP.

En hoop, dat is wat mij betreft alles al waard.
Het zorgt ervoor dat ik ’s ochtends mijn ene boterham opeet.
Het zorgt ervoor dat ik gewassen wíl worden.
Dat ik de gang op WIL om 3 stappen te lopen en dan uren mijn lucht niet terug te krijgen.

Dat heeft voor mij niks te maken met vechten, of dat ik kan zeggen tegen de mensen om mij heen, dat ik mijn best heb gedaan.
Want dat zou betekenen dat mensen die geen Transplant willen, hun best niet doen.
Alsof ze expres doodgaan.
De omstandigheden leiden ertoe dat mensen wel of niet kiezen om getransplanteerd te worden. En het is een serieuze zaak. Een keuze die niemand voor je kan maken.
En nee, ik kan nu ook nog niet zeggen of het worth the fight was.
Hoewel, eigenlijk wel.
Ik leef nog hè.
Dat is toch wel heel wat, vind je niet?

zaterdag 25 september 2010

Zeker weten? zaterdag

De ALLER LEUKSTE foto's, zijn de foto's die...
FILMPJES blijken te zijn.




video


MissMorrie: Waarom doet ie het niet? - OH HIJ NEEMT OP!
MissPiggy: Waaahahahaa
MissPerson: Hij zit te filmen…
MissPiggy: Waaahahhaaa

Maar goed, uiteindelijk kán ik het wel hoor... NORMÁLE foto's maken!


Dank je wel, lieve Cobi! SUPER COOL, die verrassingstas!!!

En @Jroen ook, voor de prachtig mooie zelfgecompileerde (is dat een woord?) CD's!


vrijdag 24 september 2010

Verwachtingsvolle vrijdag #10

Jij draagt mij
Wij komen overal
Als jij mij draagt.
Zolang je je niet afvraagt
Waar we heen gaan
Of hoe we er komen
Jij draagt mij in mijn dromen.

donderdag 23 september 2010

De 50.000e BEZOEKER!!!

Newsflash!!!
http://almijnlongen.blogspot.com/ haalde vanavond de 50.000!!! VIEUWS!!!
Aan de webstatistieken te zien, was het iemand in de omgeving Amsterdam!!!
Dussss ben jij diegene?
Maak je bekend!!!
Er wacht een ZAKJE KATJA BIGGETJES op je hahaahaha!
Waaaaaaaaa 50.000 views zijn echt te leuk!
Iedereen die hieraan heeft bijgedragen:
THANK YOU!!!

Demonstratieve donderdag

Het wordt nu toch eindelijk eens tijd, dat jullie 'Rookman' gaan ontmoeten...

(Let vooral op het flesje Chocomel. Waaahaha geweldig hè!)


Een sigaret is voor mij, net als een WESP...


Zal -ie mij STEKEN, zoiets. Snap je?


En toen viel de avond in Ziekenhuisland.
(Waaahahaa deze heb ik er alleen bijgedaan om het niveau van deze post nog enigszins omhoog te halen hahaha sorry. Maar hij is ZO 'artistiek'!)

woensdag 22 september 2010

dinsdag 21 september 2010

Dat van die HUI is weer goedgekeurd- dinsdag!

Toen ik hieraan begon, aan de tweede keer, heb ik gedacht: goed, maar ik ga het NIET zo doen als de vorige keer.
Ik wil het alleen onder bepaalde voorwaarden.
Zoals deze:
Ik wil nooit meer kapbeademing.
Ik wil nooit meer in het ziekenhuis ‘wonen’.
Ik wil nooit meer dat men mij wast (Laat staan OP BED!).
Ik wil nooit meer aan de beademing liggen.
Als dat moet, dan ga ik naar huis en stop ik ermee.

Moge duidelijk zijn, dat ik mijn voorwaarden sneller dan het licht overboord heb gegooid toen puntje bij paaltje kwam.

I’ve past the point of no return.

Hoe langer ik aan het wachten ben, hoe LIEVER ik die nieuwe longen wil.
Hoe MINDER het me uitmaakt welke persoonlijke grenzen ik over moet daarvoor.
Waar ik eerst dacht dat het mensonterend zou zijn om mij te LATEN wassen, lijkt dat nu een domme gedachte.
Je laten wassen? Het lijkt nu zo triviaal he. Zo onbelangrijk. Wie je wast.

En zo is het dus met alles.
En dat vind ik wel eens een enge gedachte.
Dat je blijkbaar ALLES doet, als je leven op het spel staat.
Ook al weet je waar je aan begint, en heb je het allemaal al een keer gedaan.
Dat je dan toch met ALLES akkoord gaat.

Daarom is het bijvoorbeeld heel goed dat er een Transplantman die donorlongen gaat beoordelen, want als ik het zelf zou gaan doen, had ik ze op voorhand al goedgekeurd.
Of ze nu van een verstokte roker waren of niet.

I’ve past the point of no return.

Op dit moment, zal ik het NOOIT meer willen opgeven.
Hoe benauwd ik me ook voel, ik zal willen dat ze me opensnijden en beademen en reanimeren TOT HET EINDE.
ALLES.

Ik zal instemmen met alles.
En dat stelt me ook wel gerust.

HUI-week 11 en 12 gaan in!

maandag 20 september 2010

Mocht Het Hol verlaten- maandag

WOOOOOOOOHAAAAAA!
Ik mocht weg van de IC!!!
YEEEEEEEY
(Ik denk dat ze hebben geluisterd naar die 36 reacties (waauw ik zie nu 37!) op de vorige blog! Waaaa!)

Dit was de MissPiggy in Het Hol,
Feelin' all dark and twisted hahaha...


Dit is hoe ik mij nu voel!

(waahaha mentaal dan)

Minimale maandag

En toennnn,
Brak de dag aan (gisteren), dat ik naar de IC ging.
Beetje jammer, want ik had me zo voorgenomen OM NOOIT MEER naar de IC te gaan (behalve voor de TX natuurlijk he).

Maar goed, mijn beademingsmachientje was Working his Butt off, maar dat hielp niks.
Vandaar dat ik er nu toch ben en Transplantman JR. TOTALLY saved the day!
Hij deed de MASTER broncho die mij wel weer wat lucht gaf. YEEEY!
Nu nog hier weg zien te geraken he waahahaha.

Dusssss.
Hahahaha verder ben ik een beetje euh, gaar zeg maar van al die piepjes en dingetjes (okeeee en ook wel van de koorts).
Lekker info weer. Naja.

Wat een hoogstaand bericht. Oei...

Edit: ik ben trouwens een bezienswaardigheid, iedereen zwaait enzo! IK BEN DE ENIGE PATIENT DIE NIET IN COMA LIGT!

zondag 19 september 2010

Zzzlaapdokter #2, zondag

Knappo-Anesthesist, je wéét dat ik van je hou hè...(dus euh, sorry alvast...)

De Anaesthetists Hymn, van de AMATEUR TRANSPLANTS (waaa zij zijn echt THE BEST!)

Oh en, wil je weten hoe dr. Knappo er uitziet: this is pretty much the closesed you can get! Geniet zou ik zeggen waahahahaa!


Everybody wonders what Anaesthetists do, while the patient is asleep.
Everybody wonders what we do for three hours
While that machine goes beep.
Everybody reckons we drink coffee and we gossip and we’re generally subversive.
Everybody reckons we do crosswords and sudoku and we chat up all the nurses.

But do you really think that’s all we do?
Well let me tell you now it isn’t true.

Cause we sometimes check the screen,
And every now and then we write stuff.
And if we have to intervine,
We inject a bit of white stuff.
And we offer to alter the light,
Or the hight of the bed.
Or fiddle with the radio, change the CD,
We even check the patient occasionally.
And if they move, we turn up the vapor,
And then we go back, to reading the paper.
Cause when the patient’s asleep,
We just sit and listen to the beep.
We just sit and listen to the

Once upon a time I took pride in my job,
But now I think it’s time to depart.
Cause I just sit here every day
And listen to blips of the heart.

zaterdag 18 september 2010

Zzzlaapdokter zaterdag

De Anesthesist is je Guy.
Heb je een goede Anesthesist, dan prikt hij je infuus zoals je vriend je hoofd zou deppen met een nat washandje als je boven het toilet hangt over te geven omdat je teveel gedronken hebt.

Over het algemeen zijn Anesthesisten en ik, zéér goede vrienden. Aangezien ze REDDERS zijn voor mijn aders en HELDEN in het prikken van Venflons.
Zoals Knappo-Anesthesist.

Maar, dus,
Zéér fijne mensen, die Anesthesisten.


1. Ze leggen je, keer op keer, ook al ben je al tientallen malen op hun OK geweest, uit,
‘Dat ze goed voor je zullen zorgen als je slaapt’.
‘Dat ze éérst een middeltje tegen de pijn door je infuus gaan doen en dáárna het slaapmiddel’.
‘Dat je je ECHT geen zorgen hoeft te maken hè’ (doelend op je hartslag van 140).
‘Dat je ‘een hele diepe zucht moet nemen’, wat technisch gezien onmogelijk is, VANWEGE DE BEADEMING
(wij weten dat inmiddels allemaal, maar nog niet héél ziekenhuisland is daarvan op de hoogte/ Je vraagt je af hoe dat komt hè. Is dat een geheim ofzo?).

2. Ze vragen je, keer op keer, ook al ben je al tientallen malen op hun OK geweest,
‘Of je nog ergens allergisch voor bent’.
‘Of je misschien BANG bent’ (doelend op die inmiddels hartslag van 160).
(Ja sorry, maar de Neuroot/ Controlfreak in mij is niet zo blij als de slaapdoc Niet weet waarvoor ik allergisch ben. Ook al is dat alleen maar voor C.o-trimoxazol en zal dat waarschijnlijk niet gebruikt worden. Maar toch hè).
‘Of je nu EINDELIJK, ALSJE-BLÍEFT, even een diepe zucht kan nemen’…

3. Ze zijn, keer op keer, ook al ben je al tientallen malen op hun OK geweest, kwaad over het feit dat:
- Je GEEN operatiejasje aanhebt.
(Jaaaaaaaa die zijn,
A.: NIET roze,
B.: Zoooo 2009 en
C.: ONMOGELIJK om in te komen, maar dat terzijde).

- Je WEL nog van allerlei armbandjes, kettinkjes, spulletjes aan of bij je hebt.
(ik noem: een doosje tissues, je gsm, een tijdschrift, de afstandsbediening van de tv, ow. Die laatste was niet bedóeld om mee te nemen).
- Je GEEN identificatiebandje om hebt.
(waardoor ik ALTIJD genoodzaakt ben te zeggen: ‘Jaaaa ik ben ook niet MissPiggy, ik ben Jan Janssen, en ik kom voor het rechtzetten van mijn linker kleine teen. Maar dat had u vast al geraden hè, gezien dat roze dekentje, die Trach en mijn naar adem snakken…).
- (Voorheen ook nog kwaad dat ik NAGELLAK ophad. Maar daarin ben ik ze nu tegemoet gekomen, door die ene nagel niet meer te lakken hè. Al zou het ook kunnen dat ik dat meer doe voor de saturatiemetingen op de Longafdeling…).


Dit klinkt allemaal vast en zeker heel cynisch in de oren (geen idee waarom trouwens), maar in werkelijkheid HOU ik van mijn Anesthesisten. Zij hebben weldegelijk belangrijk werk.

vrijdag 17 september 2010

Verwachtingsvolle vrijdag #9

Gisteren (of ja, vandaag, ligt net aan hoe je het bekijkt, gezien de tijd van deze post), had ik:
- Een Oepsie Saturatie van 85% bij FREACKING 10 liter O2 IN RUST $%^&*^%$#,
- De beadmingsdrukken verhoogd zien worden,
- Een Broncho om te zien what was up,
- Een dichte linkerlong dus.
- Een OK om die linkerlong weer (succesvol overigens yoehaaaaa!!!) te openen.
- Een P.ropofol ‘high’,

All in all, niet echt de BEST day.

Totdat…

Ik een pakketje in de sluis vond:

Waaaaaaaauwwwie!

Net Sinterklaas haha!

Er zat in, een Spaarpot voor Mooie Momenten.


MissPiggy kissin' de Piggy!


Dank je wel, lieve @Momo! THIS MAKES MY DAY!


Ik zal eerlijk zeggen:
Ik had nooit, nooit gedacht dat ik zo’n connectie zou kunnen hebben met mensen die ik nog nooit heb (of had) ontmoet.
Ik wou eerst schrijven: 'met mensen die ik niet ken',
Maar ik voel zo’n ongelofelijke kracht uitgaan vanuit ‘die onbekende mensen achter de computer’.
Dat dat niet meer waar is.

Ik vind dat zó bijzonder, dat mensen berichtjes sturen, kaartjes, Mooie-momenten-PIGGY’S!!!
Betekent heel veel voor mij.
Ongelofelijk.
Dat je op een soort onverklaarbare manier, zo’n verbondenheid kan voelen.
Heel, heel mooi vind ik dat.

Ik voel mij een heel rijk ‘Mooie Momenten’ mens.

(Waahaha dit is niet míjn hand hè, by the way...)

donderdag 16 september 2010

Delen door een breuk- donderdag

Delen door een breuk, is vermenigvuldigen met het omgekeerde.
Weet je nog? Basisschool, groep 8?
In de zin van bijvoorbeeld: 1/2 : 1/4 is eigenlijk 1/2 x 4/1 =
1x 4= 4
2x1= 2

Is dus 4/2 = 2 hele!
Ringt er al een belletje?

Zou het ook zo werken met longen?
Ik heb 1/8 longinhoud.
Nu gaat er nog de helft ‘kwijt’ (omdat de linkerlong is dichtgegaan door granulatieweefsel).
Dus 1/8 : 1/2 is eigenlijk: 1/8 x 2/1

1x2= 2
8x1= 8
= 1/4!
Is een kwart!


Dus stel dat dit allemaal procenten longfunctie zijn.

Dan heb ik zeg maar eerst een FEV1 van 12% (1/8 ongeveer) longfunctie.
Als daar de helft van alle capaciteit vanaf gaat (1/2 ongeveer).

Dan hou ik, volgens deze wiskundige principes, nog 24% (1/4 ongeveer) over.

Conclusie:
Hoe meer longfunctie ik kwijtraak, hoe meer longfunctie ik overhoud.

Cool.

Wat ben ik toch een rekenwonder.

NB: Geen zorgen, geen zorgen, de Transplantmannen hebben alles onder controle en de Dilatatieman gaat de ingang naar de linkerlong (dat heeft trouwens ook vast een medische term. OOOH die weet ik niet! Iets met Bronchus denk ik waahahaha) weer oprekken/ openen.

woensdag 15 september 2010

Wijze woensdag #9

Soms, heeft een MissPiggy even een extra stimulans nodig.

And this is how we do it!
HAPPEN NAAR PEIJNENBURG waahahaa!

Iedereen die gisteren zulke lieve dingen schreef/ smste/ mailde: SUPER THANKS.
Echt, zoooo lief!!
En euhm, een speciaal bericht voor @Jroen: Jij moet echt een bedrijf beginnen:
'voor elk verdriet een ander lied'!!! Ik word in ieder geval klant dan!!!! Wat een mooie liedjes stuur jij zeg!

dinsdag 14 september 2010

Dear Donor dinsdag

Liefste Donor 1,

Je moest eens weten hoe vaak ik deze brief heb geschreven. Talloze keren. En steeds: delete. Alles weggehaald.
Het is zo ongelofelijk moeilijk, het voelt of ik het pact verbreek. Het verbond ontbind.
En dat is niet zo. Je zal altijd in mijn hart zijn. Je hebt mij gered. Je hebt mijn leven gered. Sterker nog, je redt mijn leven nu weer. Want was het niet voor jou, weet ik niet of ik het allemaal nog eens zou doen. Maar ik wil betekenen, ik wil voor ons twee betekenen.

Alles wat ik doe is in eer van jou. Doe ik voor ons twee. Stel dat ik het niet haal, heb ik het niet gehaald voor ons twee. Wij samen, jouw longen en mijn lichaam, wij zijn verbonden, meer dan iemand ooit zal begrijpen. Door mij te redden, kreeg jij zeggeschap over mijn leven. ik mag dit niet meer verpesten, want ik verpest het niet meer voor mij alleen.

Ik ga het doen, ik ga nog een keer voor een Transplant. Ik weet niet waarom het niet klikte tussen ons. Andere getransplanteerden hoor ik vaak zeggen: wooow, ik denk dat die longen super blij zijn in mijn lichaam, geen spoortje afstoting te vinden.
Dat raakt mij. Want ik weet zeker dat ik jou wel heb omarmd. En jij mij ook! Ik kan niet geloven dat er iets tussen ons geluk instond. Maar dat is toch. En nu is het zo ver. Binnenkort, of binnen lang, zal het gaan gebeuren, we gaan elkaar verlaten.

Maar niet echt.

In het echt ben jij hier bij mij. En draag ik je met al mijn kracht.
Mijn lichaam is hier op aarde dankzij jou. Jij bent mijn engel en redding.
Dat klinkt misschien cliché, het is meer dan de waarheid. Ik had nul dagen en jij hebt mij er al meer dan 300 geschonken. Stel je eens voor. 300 dagen iemand in leven houden. Dat is niet niks. Dat is 300 dagen. En niet alleen in leven houden, ook het mooiste leven geven wat iemand zich kan indenken.
En nee, dan heb ik het niet over de bezoekjes aan het ziekenhuis, als steek onder water. Maar ik heb het ook niet over de heerlijke strandwandelingen die ik dankzij jou kon maken.
Ik heb het over een manier van ZIJN. Ik BEN er. Mijn ziel is gegroeid dankzij jou. Ik weet, ik besef. Ik kan.
Zoveel is mij gegeven. Ik heb iets onwerkelijks mogen leren kennen dankzij jou. Dat is het gevoel, het gevoel alsof je zweeft.

Alsof je wordt gedragen. Ik leer. Ik leer over mens zijn. Over wat mij, ons, speciaal maakt.
Elke dag ervaar ik dat.
Liefde.

Ik ervaar liefde.
Van vreemden. Van iedereen die ik ken. Ik ken liefde. Dat is alles waard.
Ik ga je missen. Ik ga je missen alsof mijn beste vriendin emigreert. Alsof mijn oma sterft. Alsof er een stukje van mij…
Wordt weggenomen. Een deel van mij. Ik hield niet van mijn eigen longen. Van jouw longen deste meer. Jouw longen betekenen meer voor mij dan mijn eigen longen ooit hebben gedaan. Dat is het verschil. Dat ik nu weet.
Ik weet hoe het is.
Ik weet hoe het niet is.

Ik weet en ik voel. Ik voel jouw kracht hier samen met mij. Elke dag minder lucht, elke dag meer kracht.
Ik haal de streep samen met jou. En voor jou. Die nieuwe longen die eraan komen, zijn ook voor jou. Omdat het anders,
Niet eerlijk is.
Jij kan niet meer ervoor vechten, jij kan niet meer kiezen. Daarom doe ik het voor ons twee. Wij staan voor een hele moeilijke opdracht. Volhouden. En dat heb ik al eens eerder gedaan, maar niet samen met jou.
Jij gaf mij alles.
Jij gaf mij iedereen.

Ik heb vaak het gevoel dat ik stik.
Echt. Stik.
Blijkt dat dat ook wel een beetje waar is.

Heel erg waar en ik heb zoveel, zo-veel zin in een nieuwe Transplant. Ik wacht erop, ik smacht ernaar. Als het daar is, nemen wij dus afscheid.
Het voelt als je kindje wegdoen.
En er een nieuwe voor terug willen.

Maar zo is het niet. Ik doe jou niet weg, ik ruil jou niet om… mijn dankbaarheid blijft hetzelfde. Jij blijft in mij. Jij redde mij en ik zal je altijd in mij bewaren. Koesteren als een parel in een schelp. Jij bent mijn redder.
Dank je wel.
Zoveel, zoveel dank.
Ik kan je niet genoeg danken. Daarom, zal ik leven.
En ik kan je zeggen, ik heb meer geleefd dan ooit te voren.
Daarom, ik ben ook niet bang om dood te gaan. Als de OK mislukt, staan we allebei op straat. Met lege handen.
Is dat zo?
Nee.
Als ik sterf, daar op die operatietafel, zal ik weten, dat ik mens was.
Dat er van mij gehouden werd.
Dat ik zelf kon liefhebben en dankbaar zijn.

Men zegt: dankbaarheid voor kleine dingen, dát is echt geluk.
Wat mij betreft is het tegendeel waar: dankbaarheid kennen voor de grootse dingen. Dat is geluk.
Niet een musje op het balkon, niet een hardloopwedstrijd. Niet een kopje koffie ergens op de wereld, niet een duik in een blauwe zee. Niet een warme slof bij de openhaard.

De grootse dingen, daar gaat het om.
Met WIE je dat musje op het balkon ziet, voor WIE je de benen uit je lijf rent, met WIE je ergens op de wereld bent.
Welk MENS er bij de openhaard zit.

De grootse dingen.
Dank je voor de grootse dingen.

maandag 13 september 2010

Meer dan maandag

‘The good old story van MissPiggy En De Man Die Rookte’.

Gisteren was ik ALWEER buiten (yeeeehaaaa!).
Om buiten te kómen, laveerden mijn duwer en ik langs de bij menigeen bekende, rokende menigte voor de ziekenhuisdeuren.
Dit deed mij denken aan Het Voorval Met Mij En De Man Die Rookte.

We gaan terug in de tijd, de tijd dat MissPiggy nog zuurstof toegediend kreeg via een neusbrilletje i.p.v. via het beademingapparaat, de zon altijd scheen in augustus en er in september nog geen pepernoten in de winkel lagen.

Ga er eens lekker voor zitten en lees:

‘The good old story van MissPiggy En De Man Die Rookte’.

MissPiggy zit met haar infuuspaal en zuustoftank heerlijk in het zonnetje voor het ziekenhuis.
Er komt een niet heel welriekende man langs gelopen.
Met een peuk in zijn mond.

Langs gelopen. Dacht ze.

Maar nee.

Hij gaat VLAK naast haar zitten.

Bekijkt MissPiggy eens met een kritisch oog en leunt dan achterover om vervolgens een nieuwe teug van zijn heerlijke nicotine te nemen.

Zij kijk hem aan.
Hij kijkt haar aan.

Het bankje voor het ziekenhuis is ineens niet meer het bankje voor het ziekenhuis.
Het is een bankje in het Wilde Westen.

Haar sloffen zijn geen sloffen meer.
Het zijn ruige cowboylaarzen met een ijzeren wieltje eraan.

Zijn sigaret is geen sigaret meer.
Het is een ‘.22 long’ revolver.

WIE. KRIJGT. HET. BANKJE.

Het is een kwestie geworden van leven of dood. Van principes, van onverwerkte trauma’s en geldingsdrang.
Zal de rookman het fatsoen hebben op te staan en MissPiggy niet-vervuilde-buitenlucht gunnen, of zal hij voet bij stuk houden en haar daarmee dwingen zelf te vertrekken?

De messen zijn geslepen, de vingers geknakt. Het mooie meisje uit de ‘Saloon’ staat al voor het raam te kijken.

MissPiggy start het vuurgevecht.
‘Meneer, zou u het heel erg vinden om ergens anders te gaan zitten, ik gebruik namelijk zuurstof en euhm… dat gaat niet zo goed samen met uw sigaret.

‘HOEZO NIE?’.

‘Oh nou… euhm. In de eerste plaats is de uitlaat die u produceert niet zo gezond voor mij. En voor u trouwens ook niet.... En euhm, daarnaast is zuustof LICHT ONTVLAMBAAR’.

‘Na. Ik zie het probleem nie’, antwoordt de rookman.

‘Hm. Dat is jammer. WANT IK WEL EN IK ZOU HET HEEL, HEEL ERG FIJN VINDEN MOCHT U EEN ANDER BANKJE UITZOEKEN OM UW VIEZE GEWOONTE VOORT TE ZETTEN. DANK U HARTELIJK’ (in iets vriendelijker bewoordingen).

De Rookman staat op en drukt z’n peuk uit.
Hij loopt terug naar de draaideur van de ingang terwijl hij de volgende sigaret alweer uit het pakje haalt en die nog snel oprookt,

Alvorens hij naar de Longafdeling terugkeert .

zondag 12 september 2010

zaterdag 11 september 2010

Zelfbruiner zaterdag

Dit behoeft geen verdere uitleg denk ik hè...
Ik moet dringend naar buiten hahaha!
*sprint weg*




vrijdag 10 september 2010

Verwachtingsvolle vrijdag #8

Hoogste tijd voor deze lijst:

10 praktische tips ‘Hoe om te gaan met MissPiggy in tijden VLAK na de Transplant’.

1. Het vastleggen van beeldmateriaal ‘voor in het fotoboek’.
Zolang ik niet wakker/ goed bij mijn hoofd ben, is het maken van foto’s VERBODEN. Absoluut verboden.
Nu kan ik nog enigszins de schone schijn ophouden dat ik een Knap Missy ben, maar met 4 drains uit mijn borstkas, lijnen in mijn nek en alle andere plaatsen die je maar kan bedenken en VET HAAR, zal ik niet in staat zijn die leugen hoog te houden.
Ik zal nooit, nooit akkoord gaan met ‘Kijk daar ligt ze op de IC levend en wel, je ziet het alleen nog niet’- foto’s.

2. Aanrakingen.
Als je me wilt steunen, ga dan naast mijn zijde zitten, lees een boekje, drink een kopje koffie, spot knappe IC-dokters, MAAR RAAK ME NIET AAN.
Dingen als: met je hand door mijn haar strijken, over mijn hand wrijven… no no.
In het normale leven hou ik niet van mensen die aan mijn haar zitten te frummelen, dus nu ook niet.

3. Mentale steun.
Wanneer ik dingen vraag als: ‘IS DE TRANSPLANT GELUKT, zitten ze erin?’, en dat 20 keer in een minuut (is de morfine die dan spreekt)… antwoord dan naar waarheid. Wees niet bang, ik word wel weer normaal.

4. Blog bijhouden.
Wees trouw met het bijhouden van mijn blogje (minimaal 1 post per dag!), maar schrijf niet ALLE details. Geen dingen als, ik noem maar wat: ‘Ze heeft compleet haar darmen niet onder controle en de stank is niet te harden’. De grens is zo’n beetje: wat je niet over jezelf zou willen teruglezen, schrijf dat ook niet over mij.

5. Ruzie zoeken van mijn kant.
Misschien ben ik zwaar irritant. Vergeef me ALLES. Waahahaha alvast dank!

6. Post.
Post is leuk!

7. Omgang met dokters en IC-verpleegkundigen.
Wees lief voor de dokters en de IC verpleegkundigen. Zij hebben de situatie onder controle.

8. Voor de dokters en de IC-verpleegkundigen:
Wees lief voor mijn People, zij hebben de situatie niet onder controle…

9. Pijnscore beoordelen.
Onderschat mijn pijn niet. Ik voel mij alsof er een vrachtwagen met aanhanger over mij heen is gereden en ook nog in z’n achteruit een keer. Is mijn pijnscore een 7, dan bedoel ik eigenlijk 9…

10. Algemene stemming.
VIER! IK LEEF NOG!!!!!!!!!!!!!!


NB: Iedereen doet het natuurlijk op zijn manier. Dit is niet een statement van hoe ik vind dat het zou moeten. Dit is alleen hoe ik het voor mijzelf zie.

donderdag 9 september 2010

Donor-lied donderdag

Wooow, ik ben echt onder de indruk van al die mooie reacties op de blog van gisteren.

Echt dank daarvoor! Waauw.

Maar euhm, nu even iets heel, heel anders hahahaa.
MissSiss en ik maakten een Transplant-song.
Gezongen op het lied 'Bad Romance' van Lady Gaga.
(Dus euh, die 'bijzondere dansmoves' zijn op haar geinspireerd hè...!).


(Onderaan vind je de tekst van ons zelfgeschreven TRANSPLANTLIED)!




video



I WANT A TRANSPLANT 2x

People need organs, they need them real bad,
Become a donor and make someone glad… (when you are dead).

I want new lungs
Lungs lungs lungs I want new lungs

Become a hero, and let’s be brave
Sign up the paper, all the lives you can save…

Lungs lungs lungs I want new lungs

You know that I want them
You know that I need them

I want a trans
A trannnnsplant….


I want new lungs and all I want is new lungs
You can help me with my Transplant…


I WANT A TRANSPLANT 2x


woensdag 8 september 2010

Wijze woensdag #8

Met het gevaar dat ik de hele bedoeling van mijn blog omkieper,
Wil ik toch een overdenking met jullie delen. (Ik heb em al 10 keer geschreven en vervolgens weer gewist hahaha).

Ik lees het boek ‘Beter’, van Maarten van der Weijden.
Een autobiografie over een jonge zwemmer die leukemie krijgt en later Olympisch kampioen wordt.
Maarten heeft hard gevochten tegen Kanker. Het boek is eigenlijk een ode aan ‘Het Optimistisch Denken’. Aan ‘Doorzetten’ en ‘Niet Opgeven’.

En nu komt mijn ‘probleem’.
Vaak wordt de indruk gewekt dat mensen die positief blijven, zullen winnen.
Mensen die ervoor vechten, worden beter, is de gedachte.

Maar, hoe zit het dan als je toch sterft?
Ben je dan een zwakkeling?
Heb je dan niet genoeg je best gedaan?

Als je nieuwe longen nodig hebt, ben je dan een lozer omdat je niet genoeg hebt ‘gevochten’?
Is doodgaan een minpunt aan iemands bestaan?

Het probleem met iemand credits geven voor zijn genezing, is de andere kant:
Wat als iemand het niet haalt?
Of als iemand niet beter wordt?
Is het dan je eigen schuld?!?!


Ik ben zo benieuwd hoe jullie hier tegenover staan, zeker omdat we elkaar in Blogland ook soort van doodgooien met ‘Positieve noten’*.
Ik heb het gevoel dat ‘wij’ soms allemaal ons beter voordoen.
Omdat we voor onszelf hebben besloten: zeuren = zwak.
Daarom dat elke zin eindigt met: ‘maar ik hou de moed erin hoor’, of: ‘maar, ik moet niet klagen, jij hebt het veel zwaarder’.

Hebben jullie ook soms last van de druk die op ons ligt om ‘krachtig’ en ‘sterk’ te zijn?

Want dit blog, is ergens ook een ode aan Het Genieten Van Kleine Dingen.
En van Er Het Beste Van Maken.

Daarom wilde ik deze post ook plaatsen.
Juist omdat ik ook wil zeggen dat sterk zijn, wat mij betreft, niet de regel is.
En dat je niet minder dapper bent als je huilt om wat er gebeurt.


Geloof ik dat optimisme helpt in het omgaan met moeilijke situaties zoals ziekte?
Ja.
Geloof ik dat optimisme iemand daadwerkelijk REDT?
Nee.


Voetnoot:
A. Hahahaa ik zie nu dat ik vaak ‘aanhalingstekens’ heb gebruikt om mijn ‘punt’ te maken.
‘Sorry’ daarvoor!
B. Alles gaat hier verder goed! (euhm, ja. Dat is dus het onderwerp van deze blog… hahaha).
C. Maar ik meen het echt echt hoor (ohhhh ik ben nu zó erg mijn eigen topic aan het ondermijnen!).
D. Ik ben zeer goedgemutst juist, omdat de HUI gisteren weer verlengd is. Week 9 en 10!
E. *Begrijp me niet verkeerd, ik hou ervan om doodgegooid te worden met positieve noten! Walnoten of pinda’s, dat is dan weer een ander verhaal…

dinsdag 7 september 2010

Dentist dinsdag

MissPiggy ‘mocht’ dan toch eindelijk, ein-de-lijk, haar TANDSTEEN laten verwijderen.

Naast een les ‘Hoe poets ik mijn tanden op de manier dat de mondhygiëniste tevreden is’, kreeg zij ook ‘Vreselijk’ nieuws te horen.

MissPiggy heeft achter haar ondertanden, een spalkje (een ijzeren draadje dat de tanden, nadat men een beugel heeft gehad, op hun plaats moet houden red.).
Nu wil het toeval dat er zich juist bij dat spálkje al het tandsteen bevond.
De Mondmevrouw ontdekte, dat er iets mis was:

Het spalkje was los.

Daardoor zag zij zich genoodzaakt, de volgende woorden uit te spreken (enigszins gelijkend op die van haar baas, de Kaakchirurg, maar dan met meer gevoel):
‘Oh mevrouw, het spijt me zo…
Ik heb zulk VRESELIJK nieuws…’.

Juist, dacht MissPiggy, wat komt er nu weer uit mijn holle kies tevoorschijn?!?
Mag ik met een spalkje geen Transplant? Zit er dan toch een vreselijke ontsteking die mij van de lijst zal halen, GA IK DOOD?!?!

‘Doordat het spalkje los is’, hervatte de Mondmevrouw,
STAAT ER NU EEN ONDERTAND SCHÉÉF!!!

Wat. Een. Klap.

Maar het was nog niet klaar.
De Mondmevrouw wilde het spalkje weghalen.
MissPiggy vroeg of dat ook later kon, eventueel na de Transplant, want ja ‘dat heeft toch niet zoveel haast, of wel?’.
Daar wilde Mondmevrouw wel even over nadenken:
‘Wanneer heb je je Transplant dan?’, vroeg ze.

EN LAAT DAT NU NET NR. 1 ZIJN VAN HET LIJSTJE VAN DINGEN DIE MISSPIGGY NIET GRAAG HOORT.

Daarom grapte MissPiggy: ‘Morgen, de Transplant is morgen’.
‘OH, mórgen al!’, was de respons. ‘Nou. Dan kan het wel even wachten. Dan doen we het ná morgen wel he!’.

Hoef ik alsjeblieft niet meer daarheen?


Lieve Nurse-D vond het ook al zo'n vervelende plaats, 'met al die Boorgeluiden'.

maandag 6 september 2010

Magische maandag

Gisteren ging ik NAAR BUITEN!
OHHH na zoooveel weken heb ik heerlijk, echt TE heerlijk, in het zonnetje gezeten:




Hahahaha natuurlijk inclusief REAL SHOES!





video
En een impressie van de terugweg waaa!
(Er zit geluid bij he!)




Het was THE BEST!

zondag 5 september 2010

Zooo zondag!

En toen kwam de dag, dat de keuken besloot,
dat ik wel wat MEER kon eten bij het ontbijt...



En aangezien ik niet ondankbaar wil zijn en de kindertjes in Afrika niet teleur wil stellen, door al het eten weg te gooien...
Is, na een half uur ZWOEGEN op een pistolet (hahaha die had ik al langggge tijd niet gegeten, ik weet nu waarom: benauwdheid al om!), dit het eindresultaat:

Zoek de verschillen...

zaterdag 4 september 2010

Zelfde zaterdag

WOOOW IK LEES DAT @Tamara een oproep heeft!
Hopelijk is 3 keer dan eindelijk scheepsrecht voor haar!
Duimen, duimen, duimen!
Hahaha dan nu mijn 'geplande' stukje.


10 dingen waar ik heel, heel bang voor ben:

1. Dat ik in slaap val tijdens Grey’s Anatomy ( je kunt die aflevering nergens op internet terugvinden he! Alleen als je een ‘US resident’ bent. Wat hebben US residents wat ik niet heb?!?!
2. Dat de White Tea Variation uit de handel wordt gehaald.
3. Dat euhm, de dokters erachter komen dat ik, op ‘weegdag’ meestal, als het lukt, niet naar de wc ga en wel heel erg veel water drink, en een extra bolusje SV erin spuit van 250 ml en euhm… jaaaaaaaa ik geef het toe... altijd uitkien dat ik mijn zwaarste kleren aanheb. ‘
4. Zo slinks ben ik dus. Maar dat terzijde.
5. Dat er een nagel afbreekt.
6. Dat ik STUIKEL en zodoende een enkel verstuik en daardoor NIET kan werken aan de spierkracht!
7. Dat FUGU (de Sushiman) zijn deuren sluit. Dat is de reden dat ik er ELKE week wel bestel! Hahahaa.
8. Dat mijn blogje ineens zoekraakt in een onontgonnen internetgebied.
9. Dat mijn nagellakjes toch op een dag zullen verkleuren, na al die weken in de zon (ben ik even blij met dit slechte weer!)
10. Dat de stroom nog een keer uitvalt, maar dan in mijn deel van het ZH en dat het langer duurt dan 2 uur (zo lang kan mijn Beademingsmachine zonder stroom). Al denk ik wel dat ze mij dan naar een plek brengen (IC AAAA!!!) waar er altijd noodstroom is…

donderdag 2 september 2010

Dans-Barbie- donderdag

‘Vroegah’ was mijn grootste voorbeeld (ja, houd u vast) BARBIE!
En, als ik er nu zo eens over nadenk, was dat helemaal zo gek nog niet!

Barbie is namelijk:
- Super veelzijdig.
Als ik zoals zij danseres, prinses, actrice, campeervrouwtje, kapster, zwanger, zweminstructrice, trimsalonmedewerkster, zuster én dierenarts tegelijk kon zijn… zou ik heel de dag op mijn lauweren rusten, aangezien ik dan EXTREEM veel had bereikt in mijn leven.

- Nooit ziek.
Als er zieken aan te pas komen, is zij DE DOKTER.

- Heel erg knap.
Als ik eruit zou zien als zij, zou ik op mijn lauweren rusten, want iedereen zou mij geld betalen om daar gewoon op dat bankje op mijn lauweren te rusten.

- Heel erg dun.
Als ik zo dun was als zij… Jup. Werd ik waarschijnlijk van de Transplantlijst gehaald. Men, wat een MINPUNT aan haar! Daar heb ik vroeger zeker niet bij stilgestaan.

Nee. Bij nader inzien… laat mij maar Ken zijn dan, die heeft tenminste SPIERKRACHT!



Mijn Barbie en Ken,
Je ziet misschien dat Ken vage blauwe vegen op z'n gezicht heeft...
Tja, ik liet -em hard werken, destijds...

woensdag 1 september 2010

Wijze woensdag #7

Mijn med’s list.

(In volgorde van belangrijkheid, ik ben slecht in het alfabet).

Immunosuppressiva:
P.rograft
C.ell Cept
P.rednison

Antibiotica:
C.laritromicycine
F.loxapen
M.inocycline
T.oby (spray)

Anti- virus/ Anti- schimmel:
V.alcyte
V.-fend

Insuline:
L.antus
N.ovorapid

Overig CF-spul:
C.reon
N.exium
A.ctonel
F.errofumaraat
M.aalox
M.ovicolon (zakjes oplossen in water)

F.luimucil (spray)
Zout water (druppelen in Trach)

Vitamines:
C.alcichew-D3
Vitamine E
Vitamine AB
Vitamine C

Via sonde:
N.utrison concentrated, 1250 ml (is 2500 kcal)/ 24 uur.

WIE BIEDT MEER?
MWAHAHAHA *lacht smakelijk*