zondag 31 oktober 2010

Altijd is Kortjakje ziek, midden in de week maar Zondags niet- zondag

Holy Canneloni!
Gisteren een heftig dagje, die uiteindelijk leidde tot een nachtelijke Nood-Broncho (*prut weghalen*).
En weer was het Transplantman JR. die mijn redder werd:
‘Mensen lief, kan ik jou nou niet eens gewoon een keer OVERDAG, op een NORMAAL tijdstip zien, in plaats van tijdens crisis waarin ik heldendaden moet gaan verrichten om jou te redden?!’.
Ja, dat was ook mijn punt hahaha.

Maar goed, alle ‘prut’ (fijn hè, zulke too much information) had mijn toch al verschompelde, in elkaar gekrompen *overdrijven is ook een kunst*- luchtwegen, soort van afgesloten.
Euhm, ik weet niet of je je er een beetje een voorstelling van kan maken, maar het betekent:
NO AIR.
Nog minder minder minder dan eerst.
En dat, is eigenlijk niet verenigbaar met ‘lekker leven’, zeg maar.
Dus dus dus, heeft Transplantman JR een dik uur alle prut (IS -IE WEER!) weggebronchoscopieerd.

1 groot feest.

Ik zei hem: ‘Nou, misschien kan je je nu een voorstelling maken van hoeveel een nieuwe Transplant voor mij betekent. Dat ik allll deze shit ervoor over heb’.

Maar eigenlijk, toen ik er later over nadacht, is het zo helemaal niet.
Je kan nog zo ‘besluiten’ dat je iets wel of niet wil doen,
Dat je grenzen gaat stellen,
Dat je, als het zover komt, dingen ECHT ECHT ECHT niet gaat aankunnen, ‘
Dat je de stekker eruit trekt als het op een bepaald slecht punt komt…

Als puntje bij paaltje komt,
Als je leven echt NU NU NU accuut bedreigd wordt,
Als je lucht er vandoor gaat waar je bijstaat en je blauw aanloopt,

Dan doe je het gewoon.
Allemaal.
Alles.

Ik heb al eens in een blog geschreven hoe ik me vóórnam om alles alles te willen, akkoord te gaan met ALLES wat nodig is,
Maar je kunt niet zeker weten, op voorhand, dat je je daar ook daadwerkelijk aan houdt.
Misschien zeg je wel: ‘ja doei doei, nu is het genoeg!’.
Tegen al je voornemens in.
Maar het blijkt, God zij dank,
Dat het niet zo werkt.

Op momenten van echte serieuze crisis, is er iets dat het overneemt.
Dan wil je, met elke vezel in je lijf, maar 1 ding:
RED MIJ.

Iets anders neemt het dan over.
Een oerdrift?
God?
Je onderbewuste?

Ik weet niet wat het is, maar het is wel fijn om het te weten.
Dat ik dus uiteindelijk ALTIJD wil blijven leven.
Dat pijn dan niks meer is.
Dat problemen niks meer lijken.

Op dat moment,
Is er niks.
Alleen ik en mijzelf.
Alleen Transplantman en ik.
Geen geluiden.
Geen tijd op de klok.
Niks dat afleidt van wat we aan het doen zijn.

Leven
Leven
Leven

Help
Help
Help

Het is fijn om te weten, dat ik mij laat redden.
Ik heb vertrouwen in de dokters en de zonnige nurses.
Ik weet dat ik hier veilig ben.




Good days, hahaha tijden dat ik met andere dingen vocht dan met mijn lucht waahaha!

En dan is het nu tijd om over mijn ‘je hoeft mij geen kaartjes te sturen’- principe heen te stappen.
(Ik had principes over dat ik vond dat mensen geen geld aan mij moesten uitgeven bladibla…
En ik wilde niet een goed doel zijn ofzo.
Maar ja, eigenlijk, wat is er mis mee.
Misschien ben ik een ‘goed doel’, wat dan nog, KAARTJES ZIJN LEUK!!!

Hier is mijn adres!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Erasmus MC
Afdeling Longziekten
PA/ MissPiggy
Kamer SV-211
’s Gravendijkwal 230
3015 CE Rotterdam


Dus dus dus, super cool als je een kaartje wil sturen WOOOOOOOHAAAAA!

zaterdag 30 oktober 2010

Zuper zaterdag

video

Wooooooooohaaaaaaaaa al die kaarten zijn echt THE BEST!!!

Super thanks hahaha ook namens de dokters ;)

xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

vrijdag 29 oktober 2010

Verwachtingsvolle vrijdag #15

‘We moeten even praten’ (waahahaha ik word steeds beter in het dokter-zijn hahaha!).

Ik zal eerlijk zijn, okee?
Ik ben niet helemaal congruent geweest de laatste tijd.
Ik heb jullie feestelijke foto’s laten zien en plannen gemaakt over strandtenten.

Maar…
Dat is niet helemaal de werkelijkheid.

En dat ik nu om 1.00 uur schrijf, is niet omdat ik zo BARST van de energie.
Het komt omdat…

Ik net naar de wc moest.

En dat naar de wc lopen is niet meer wat het geweest is.
Die 3 meter tot aan de badkamer…

Die zijn eigenlijk 3 meter te ver.

Mijn lucht is op.

En hoe sterk en blij en hoopvol en dankbaar ik mentaal ben, zo weinig lucht heb ik.

En nu ben ik dus net met m’n machien naar de badkamer gelopen en euhm ja… houdt het eigenlijk op.
Ik moet nu gewoon rechtop zitten en wachten tot die allesoverheersende benauwdheid verdwijnt,
En ik weer kan gaan liggen.

Het spijt me dat ik maar halve waarheden heb verteld, want ik had me voorgenomen om 'echt' te zijn hier op dit stukje cyberspace.
En natuurlijk is wat ik schreef ook de waarheid,
Want het was natuurlijk WEL een heerlijke dag woensdag en ik heb zo zo zo genoten van al mijn People om mij heen!
Maar ik heb bijvoorbeeld niet verteld dat ik deze week ook een ‘Birthday- Broncho’ had (jaaa is n nieuwe term, klinkt chique wel hè!).

Omdat de drukken van de beademing nog steeds niet terug verlaagd konden worden, en ik nog steeds 10 liter o2 nodig heb, dachten ze dat er misschien weer een (stuk van de) long dichtzat.
Maar dat was niet, bleek uit de broncho.

Euhm, dus heb ik gisteren met die lieve lieve Transplantman gesproken over wat dat wil zeggen.
En euhm ja, het komt er eigenlijk op neer dat als er niks is waardoor het accuut is verslechterd, het misschien ‘gewoon’ de BOS (Chronische Afstoting) is die ‘verder gaat’.
En dat zou dan wel eens kunnen betekenen, dat ik misschien niet meer die beademingsdrukken omlaag krijg en dat dit de nieuwe lucht is waarmee ik het ga doen.

En…
Dat gaat ook.

Ik moet mij gewoon even aanpassen.

En misschien een po-stoel hier gaan zetten.
Zulke dingetjes.

En misschien is het maar tijdelijk natuurlijk, en krabbelt het toch weer goed op,
Maar ik heb gemerkt dat ik het moeilijk vond, de afgelopen dagen, om dit op te schrijven.
Want het is niet echt Nieuws-Nieuws…
Het is meer…
Naja, ik zit liever in mijn denial-kop-in-het-zand- flow.
En als ik het opschrijf, dan lijkt het net of ik opgeef ofzo…

En dat is niet niet niet!!!

Maar ik weet ook dat ik niet verder kan gaan met het schrijven van de blog zolang ik niet dit heb getypt en op ‘publiceren’ heb gedrukt.
Want anders,
Doe ik mezelf tekort en jullie ook.
Dat mag niet.

En ik zit nog steeds, terwijl ik typ, in tweestrijd, want ik wil geen bommetje laten barsen of mensen onnodig ongerust maken of klagen of overdrijven…
En euhm ja, natuurlijk schrijf ik liever blije dingen.
Maar ik vind ook dat jullie er soort van recht op hebben om te weten wat er gebeurt of in mijn hoofdje omgaat. Want ik schrijf deze blog niet voor Piet Snot.

Dus zo.
Ik heb het geschreven.

En ik zit niet in de put, ik zie het nog WEL helemaal zitten, ik ben blij en hoopvol en eigenlijk heb ik geen probleem. Het is alleen... ik heb geen lucht.

Dus. Nu is het er.

Sorry.

woensdag 27 oktober 2010

Waauwie woensdag

Hier ben ik dan.
Met zoveel liefde gevuld.
Een heerlijke heerlijke dag.
Zoveel zoveel liefde. Waauw.
Absoluut waaauw.
Ik ben een dankbaar mens.


Slappe lach om 't cadeau van MissMorrie en MissPerson



Ennnnn hup, 'in de make-up' voor de fotograaf van de 'Linda' (Jup, dat blad inderdaad)

Hoewel ik niet denk dat ze heel blij waren met mij:
'Wil je een mooi make-up-je?'.
'Euhm, neuh, ik hoef dat allemaal niet. Thanks'.
'Ook niet gewoon een lipglosje en wat mascara?'.
'Maakt dat uit vooor de foto?'.
'Neuh dat niet, maar...'.
'Ohhh, nou dan hoeft dat niet'.
'Serieus?!?! Nou dan alleen een beetje foundation enzo, voor de foto'
(visagist zéér teleurgesteld... hahaha oeps).


Gelukkig dat de doc's niet moesten overleggen op dat tijdstip, want waaaahahahaa heel de vergaderruimte werd verbouwd!!!

Lieve P. helemaal 'back in business' op de Long:


Beetje 'bij-dingesen':


Waaahahahaa gelukkig was het alleen voor een portretfoto, want die TRUI: Wahahaha MEGA HUGE!

De fotograaf...





























Nee, ik heb geen spijt
Nee, van niets heb ik spijt
Niet van het goede dat me is gegeven
Noch van het slechte, het is me allemaal gelijk
Nee, ik heb geen spijt
Nee, van niets heb ik spijt
Want mijn leven, mijn vreugdes
Het begint vandaag, met jou

(Dit is alvast 'Denderende donderdag', goed? Ik moet nu even 'uit' hahaha!)

Wijze woensdag #15

BIRTHDAYYYY!!!



Dit is zo’n beetje het tijdperk waarin ik een mini-mensje was.

Ik wilde ook een meidengroep, als ik groot was.
Zulke pakjes,
Precies die dansjes,
EN, niet te vergeten, een Hoge Paardenstaart MET Pony (had ik, had ik, om alvast ‘te oefenen’ natuurlijk hè.

Inmiddels heb ik toch ‘ietsjes’ andere plannen, HOWEVER:

IK HEB HET MAAR MOOI GEHAALD HOOR, DAT ‘LATER’!

Wooooooooohaaaaaaaaaaaaaaaaa 23 jaar vandaag!!!
Misschien val ik in herhaling, maar ik kan het niet vaaaaaak genoeg zeggen: THANK YOU DONOR, FOR MAKING THIS POSSIBLE!!!

De wereld ligt open,
Alles is mogelijk.
WOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOHAAAAAAAAAAAAAAAA!



BIRTHDAYYYYYYYYYYYYYYYYYYYYYY!!!

Edit (00.50 uur): Wooohaaaa, zie hier het eerste feest al losbarsten hahahaha HOE LIEF!

Prachtig gezang van de nachtdienst en taart en en en en ook mijn eerste CADEAU!

Van de Doc's! Nieuwe (net) echte vissen! WAAAHAHAHAHAA!

Ze hebben ook al gelijk een naam: 'Broncho' en 'Scoop'.

dinsdag 26 oktober 2010

Dit ÉN Dat- dinsdag

WAAAAAAAA GEWELDIGE TIPS GISTEREN!!!

Ik ben er dus uit.
Ik ga:
Een gezamenlijk verhaal verzinnen op de blog, dat later als prentenboek (dat ik zelf kan tekenen omdat ik het tentamen Beeldende Vorming van @Debbie heb geleerd) gepubliceerd wordt, die ik via mijn advieslijn over themafeestjes in de verkoop gooi en waarvan de opbrengst gaat naar mensen die kleding maken en haken voor de CF-apen.
En dat alles terwijl ik een carnavalswagen bouw in de vorm van een kwartetspel waarop echte mensen staan die al punnikend een fotoboek in elkaar zetten over verjaardagen.

Kijk.
En als dat niet lukt, kan ik altijd nog:

Beginnen aan de LOI-(Spoed-)cursus Sociale Hygiene voor de Horeca!
WAAAAAAAAAAAHAHAHAA!
Ten eerste is –ie ‘Spoed’ dus dat trekt mij al heel erg aan natuurlijk!

Nee echt serieus, ik heb me dus voor die cursus ingeschreven.
Het duurt 2 maanden (tegen die tijd ben ik wel getransplanteerd en gerevalideerd) en met dat diploma kun je dan een eigen horecabedrijf opstarten!!!
Het gaat over hoe je dronken mensen kan herkennen enzo…
(ik heb gister wel ff de proefles gevolgd natuurlijk hè).

En dat is weer EXTREEM handig voor als ik op een dag genoeg geld heb gespaard om een strandtent te kopen.
WANT DAN KAN IK GELIJK BEGINNEN met het runnen van die zaak en hoef ik niet eerst dat verplichte certificaat het behalen!!! (Tijd is dan geld hè…).

Ok. Ok.
Ik geef toe.
Dat eerste idee is waarschijnlijk realistischer hè…

Maar ja.
Dit is het toch geworden! WAAAAAAAAAAAAAHAHAHAHAHAHAAHAHAA ik lach met te pletter hier achter het scherm!!!

Maar ik heb ook al korte-termijn-doelen gesteld, namelijk:
Leren haken.
Bovendien heb ik gisteren ook een nieuw naambordje voor buiten bij mijn ziekenhuisdeurtje gemaakt:



En en en en en @Jannie: ik heb je tip over het Unlimited magazine gevolgd!!! Waaaa super leuk!!! Kijken of daar iets uit gaat komen!

maandag 25 oktober 2010

Madurodam maandag

Weet je wat ik het meeste mis?
Mij verplaatsen.
Simpelweg mijn jas aantrekken en ‘doeidoei!’ ik ben weg!
De deur achter je dichttrekken en zelf bepalen wanneer je terugkomt.

Haasten voor de trein,
Ergens op tijd moeten zijn.

Dat men je ergens op een bepaald uur verwacht.

Zoiets.

En ik weet wel hoe het komt hoor.
Het is heel simpel, en de oplossing ook.

Het feestje van vrijdag was SUPER leuk,
Echt DE MAX gezellig.
Het was zo heeeeerlijk om al mijn ‘People’ bij elkaar te hebben en ze vast te houden.
Ik zou willen dat die avond nooit meer voorbij was gegaan.

Maar aan het einde van de avond, gaat iedereen weg.
Zíj gaan weg.
Ik blijf hier, zij vertrekken, en nemen een stukje van mijn hart met zich mee.
En natuurlijk, DUH… zij kunnen niet dag en nacht hier zitten, zij hebben dingen te dóen, plaatsen om naartoe te gaan.

En dan komt er zo’n weekend, waarin ik TE VEEL dokters zie, veel, heel veel saturatiemetingen heb (die, tadadadaaaaaaaaaa, niet echt top te noemen zijn) en dat irriteert mij dan mateloos.
Dan staat ‘ze kan niet ademen’ zo in het teken.
De benauwdheid is dan overal.
Ik moet ook wel wat meer bewust ademen, het gaat niet zo heel vanzelf lately, maar door al die commotie, staat het zo centraal, snap je?
Dan zou ik gewoon willen zeggen: ‘euh, nou weet je wat? Ik ga even een blokje om, een frisse neus halen (ALLEEN) en dan kan ik er weer tegen’.
En dat is nou juist het punt.
Het is overal.
Ik kan er niet van weglopen.

Tussen al die metingen en technische zaken van drukken verhogen, X-Thorax-en laten maken, ademhalingsfrequenties in de gaten houden en de saturatie checken, door,
reist bij mij dan ineens de vraag:

‘Is er nog wel plaats voor mij?’

Maar. Maar!
Ik heb ook de oplossing:
Ik heb een nieuw project nodig.
Iets waar ik me op kan richten, zoals bijvoorbeeld het feest.

Ik moet er weer voor zórgen, zelf voor zorgen, dat er iets van mij verwacht wordt, dat mensen op mij rekenen om iets te doen.
Anders verlies ik mijzelf hier op een keer,
En voel ik door het ademen, de lucht niet meer…
(Ademen, lucht,
Bomen, bos... je weet wel hahahaha.
Nee maar, serieus, any ideas voor een project?)

zaterdag 23 oktober 2010

Zonder Zaterdag

Er was dezer dagen een kleine crisis over mijn al dan niet IC-waardigheid. De drukken waren al verhoogd, de zuurstof op 10 liter gezet... en still... niet echt goede lucht. Daardoor heb ik vandaag en gisteren veel dokters gezien en zo doende een theorie ontwikkeld.

Hoe dokters slecht nieuws brengen:

Ze pakken een stoel.
Schuiven die dicht naar je toe en gaan zitten.
Dan begint het gesprek dat je liever niet wilt voeren:
1. De dokters beginnen het slechte nieuws, door je naam te zeggen, gevolgd door een stilte…
2. Dan kijken ze met een doordringende, serieuze doch geruststellende blik in je ogen.
3. Op dat moment komt er altijd het slechte nieuws,
4. Gevolgd door een recht voor z’n raap- uitleg van ‘hoe we dat eens zullen gaan oplossen’.

Kijken of ik het een beetje kan, dat dokter zijn...

video

Overigens, het loopt bij mij meestal niet zo af als in het filmpje: dat zou het IDEALE scenario zijn. Bij mij volgt er meestal een 'klein meningsverschil' (lees: ruzie) over de vraag 'of dat nou allemaal wel echt nodig is...'.

Zo ook dit keer: Tot nu toe ben ik nog no where near de IC, dus WAAAA YEEEEYYY!!!

vrijdag 22 oktober 2010

best Friends in the world Friday

Het is een feit: ik heb de liefste vrienden ter WERELD.

My heroes
(Offff je zou ook kunnen zeggen: Scary man met ALLLLL z'n vrouwen, waahaha!)


Beetje hulp met aankeden... hahaha!

Yeah!

Spookjes en ik...

Heks, duiveltje en ik...

Scary man en ik...

Pompoentje en ik...

Spooky, heksje en ik...

Heeeeeee! Dr. Knappo komt ook even kijken hahaha!

Sweet pompoentje en ik...

Heksje en ik...

Chillin'

Her highness en ik!

En de snot waar we de chips in dipten...
The best.
The. Best.
Je snapt waarschijnlijk dat ik nu ga slapen en dat dit telt als zaterdagblogje he...
I LOVE LOVE LOVE LOVE ALL OF YA!

Verwachtingsvolle vrijdag #14

Yeeeeeyyy!!!

Taart, die nu op is... helaas helaas voor those of you die morgen komen haha...


Ik denk dat de Dear Dietiste ook heel blij was...



Deze vrijdag zal bestaan uit:
Eerst een Broncho (Jup. Al-weer, why oh why graaft mijn saturatie steeds een gat in de grond?!?!)
Maar DAN!!!
Mijn Halloween-partyyyy!!!!
Wooooooooooooooohaaaaaaaaaaaaa!
Ik heb alleen nog niet besloten wat ik word,
Wat zeggen jullie...

Pompoen


Of heksje?

donderdag 21 oktober 2010

Dank je lieve, lieve Donor- donderdag

(Uit Grey’s Anatomy):

'It’s the regular day’s,
The ones that start out normal.

The day you commit to something or someone,

The day you meet your soul mate,

The day you realize there’s not enough time,
because you want to live for ever.

Those are the day’s, that end up, being the biggest'.

Vandaag, precies een jaar geleden, gaf mijn Dear Donor haar longen door aan mij.
En daardoor besef ik, al 365 dagen, dat elke dag mijn ‘biggest day’ is.
Ook als het moeilijk is.
Dan weet ik toch,
Ik ben er nog.

Dankzij jou, Lieve lieve Donor.

En ik kan alleen maar hopen, dat je een beetje tevreden bent met wat ik tot nu toe met die extra tijd heb gedaan…

Dankzij jou:





PS: ik wil jullie allemaal echt bedanken voor alle lieve berichtjes gisteren.
Ik heb ze gedronken als waren het flesjes Jillz.
You guys are THE BESTA!!!!!!!!!!!!!
En met mij gaat het wel weer hoor...

woensdag 20 oktober 2010

Wijze woensdag #14

‘Die perfecte schoenen, die komen wel’.

Er waren longen.

Longen afgekeurd.

Ik heb niets verloren ten opzichte van een minuut geleden.
Er is niets veranderd: ik had geen longen nr. 5 & 6, ik heb nog steeds geen longen nr. 5 & 6.
Niks veranderd, en toch een wereld van verschil.
Het idee dat het allemaal klaar had kunnen zijn,
Al een heel stuk achter de rug.
Die gedachte… AAA that kills me!!!

En ik wéét, ik weet…
Ik sta bovenaan.
Er zullen longen komen.
Ze zijn mij niet vergeten.
Iedereen staat klaar.
Iedereen is er klaar voor.
Ik ben er klaar voor.
Het gáát gebeuren.

Ik zal je een verhaal vertellen.
Het verhaal van een nog niet gehospitaliseerd meisje van 6 jaar, dat met haar oma ging winkelen.
Dat helpt.


‘Er was eens, een nog niet gehospitaliseerd, vrolijk meisje van 6 jaar.
Zij ging zo vaak ze kon naar haar oma.
Soms gingen zij en haar oma dan gezellig samen shoppen!

Op een dag gingen het meisje en haar oma op pad voor nieuwe schoenen voor het meisje.
Ze kwamen bij een mooie etalage, alwaar het meisje prachtige schoentjes zag.

Het waren rode ballerinaatjes met een bandje over de rug van de voet, met zo’n gespje.
Het meisje mocht ze passen.


‘Oma! DEZE wil ik!!!’.

Maar de oma antwoordde: ‘Laten we eerst nog even verder kijken’.

‘Ja maar oma!’, riep het meisje, ‘Wat nou als ze dan straks WEG zijn!!!’.

En op dat moment, zonder het te weten, leerde de oma het meisje een hele wijze les, die het meisje nooit zou vergeten. Ze zei:

‘Lieve Poppemie (zo noemde de oma het meisje), als we straks terugkomen en ze zijn weg, dan waren ze niet voor ons bestemd. Dan waren dat de perfecte schoenen voor iemand anders. En gaan wij verder zoeken naar de perfecte schoenen voor jou’.


En hoe had ik kunnen weten, hoe had ik toen kunnen weten, dat ze niet alleen over schoenen sprak.
Dat weet ik nu pas.

De ideale schoenen, die komen wel.
Ik moet alleen geduldig wachten…


En niemand heeft gezegd dat dat gemakkelijk zou gaan worden.


dinsdag 19 oktober 2010

De gehospitaliseerde controlefreak in mij- dinsdag

(Eerst en vooral: de HUI is weer verlengd!!!
Dat maakt week 15 en 16 een feit!)

Een dag uit het leven van een gehospitaliseerde controlefreak die voor OK moet…

‘Je long is weer dicht aan het gaan. We gaan –em vandaag weer proberen open te maken, goed?’.
‘Ah nee. Serieus?’.
‘Ja. want hoe langer we wachten, hoe slechter het gaat met je lucht en dat willen we ook niet natuurlijk hè, begrijp je dat dit het beste voor je is? (wie herkent deze quote? Hahahaa).
‘Ok dan’.

Dus ga ik voor OK.
Allereerst komt mijn vriend de anesthesist mij ‘geruststellen’ en een beetje freaken over mijn bloedsuiker die in een hypo is geraakt (wooow wonderbaarlijk, als ik de hele dag nuchter ben maar wel de avond ervoor nog Lantus heb gespoten?!?!).

‘Ik hoef van jou vast geen OK-jasje aan’ (de ijdeltuit in de gehospitaliseerde).
‘Euhm, nou ok… is goed, hoeft niet. Hou je eigen shirtje maar aan’.
1-0 voor de gehospitaliseerde!!!

Op de OK aangekomen, lees ik nog even mijn medische status ( is… *verboden*).
2-0 voor de gehospitaliseerde…

Geïnstalleerd en wel op de operatietafel, sluit de anesthesist mij aan op de andere beademingsmachine.
‘Er zit wel een binnencanule in mijn Trach hè!!!’.
‘Ja. Dat weten wij. Wij zijn anesthesisten’, aldus de anesthesist.
Puntje voor de Ziekenhuispeople.

Terwijl de P.ropofol (narcose-middel, red.) inloopt, zie ik ineens dat de F.loxapen, die over het andere lijntje druppelt, KEIHARD loopt!
‘Euhm, die F.loxapen loopt nu echt mega snel, ik hoef maar 21 ml/ uur hoor!’
‘Oh’. Anesthesist past inloopsnelheid aan.
3-1 voor de gehospitaliseerde!!!

Terwijl alle Ziekenhuispeople staan te wachten tot ik in slaap val, raad ik hen aan nog een tijdschrift te gaan lezen, want mijn lichaam laat zich niet zomaar meer in slaap brengen!
Dat vraagt wel wat meer dan 2 eenheden P.ropofol.
(Irritatie bij de ziekenhuispeople).
Zal ik dit als 1 punt voor hen, of 1 voor de gehospitaliseerde rekenen?
Geen punten voor beide partijen dan maar…

Eenmaal wakker, roep ik de verpleegkundige van de uitslaapkamer:
‘Zou je ALSJEBLIEFT de afdeling willen bellen, zodat ik terug kan?’.
‘Zo zo, wat een haast, heb je nog plannen vandaag?’, teased de verpleegkundige.

‘EUHM JAAAAA! Ik word over een uur gebeld voor ‘n mini-interview in het kader van de Donorweek, dat is LIVE, snap je…’.

Ja. En toennnnn, keek de uitslaapverpleegkundige alsof ze net een muis het Wilhelmus had horen zingen.
Zo van: ‘Uhuh. Jij bent echt nog in dromenland…’.

Dit zóu een punt voor haar geweest kúnnen zijn… ware het niet dat ik zeer, zeer de waarheid sprak.

En dus was ik op tijd terug op de afdeling om de telefoon op te nemen…
WAAAHAHAHA ik zeg: 10-0 voor de gehospitaliseerde!



Talkin' to Jacquelien Noordhoek, directeur van de NCFS.
Ohhhh I love her!!!
(Waahahaha sorry voor het be-labberde plaatje, maar ik heb gewoon in mijn 'Waaaa tuutuutuut'- stemming, een foto van t scherm gemaakt hahaha!)

maandag 18 oktober 2010

Mag ik je wat vragen?- maandag

Vandaaaaaaag gaat de Donorweek van start!

Dus ik dacht, laat ik hier nog eens even laten zien WAAROM het zo goed is om je te laten registreren als orgaandonor!!!
Ben jij al donor? Klik hier om je donorformulier in te vullen!

Deze foto's zijn genomen, 2 maanden post-LOTX!
WOOOHAAAA!




Dit is 3,5 mnd post- LOTX

zondag 17 oktober 2010

Zo-die-zit- zondag

And... BAM! You've got yourself a PICC!!!

Het viel al met al reuze mee...


En wat wil je ook hè, met deze puppy-face om mijn handje vast te houden!
Een goed uitzicht is nooit weg, toch...?
(Sorry jongen uit het Havenziekenhuis, ik bedoel het goed hoor! Hahaha je was heel leuk! Mijn telefoonnummer is: 06-... waahhahaa nee grapje..)