dinsdag 30 november 2010

De Transplantman gelooft nog- dinsdag

Ik heb het gevraagd.
De Transplantman gelooft nog.

Hij.
Gelooft nog.

Gelooft u nog?
Natuurlijk Djuna. Natuurlijk.
En het is heel terecht dat je HUI er steeds doorkomt.
Wij willen het allemaal.

Denkt u dat het nog komt?
Ja, dat denk ik. Anders zou ik het zeggen.




Goed hè.
Mijn Transplantman gelooft nog.
En als mijn Transplantman nog gelooft,
Geloof ik ook.


De HUI- weken 21 en 22 zijn ook een feit, sinds vandaag!!!

Dansen in de regen- dinsdag

Stephanie heeft een mooie quote op haar blog staan:

'Life isn’t about waiting for the storm to pass,
It is about learning how to dance in the rain'.

Een kunst die zij trouwens meester is…


Maar ikzelf,
Eerlijk- eerlijk?

Ikzelf…
Ben op dit moment wel aan het wachten tot de storm voorbij gaat.
Heel erg zelfs.

Ik probeer echt om te dansen in de regen, maar het lukt nu even niet.
Ik heb geen lucht om te dansen.

Geen lucht om op te staan,
Geen lucht om mijn vingers over het toetsenbord te laten glijden.
Geen lucht om te eten.
Geen lucht gewoon.

Simpel.


Het sneeuwt hier.


Ik wil genieten van het land dat zo mooi verandert in een wit strand.
Maar het lukt niet.

‘Kijk eens, het sneeuwt!’, riep een zonnige zuster.

Goh, leuk joh.


Ik zou moeten genieten van Kleine Dingen, dat is toch waar het om gaat, zeggen ze?


Maar ik wil niet genieten van kleine dingen.
Ik ben te jong om vanuit het raam naar buiten te kijken en te denken: ‘waauw zeg, wat een mooi landschap zo, net een plaatje’.
Echt hoor.

Ik wil het niet en ik kan het nu ook even niet.
En ik weet niet WAT ik kan doen om dat weer te veranderen…


Ik wacht nu gewoon heel erg, met alles wat ik heb, totdat de storm voorbij gaat.
Steeds een stapje dichterbij,
Steeds een stapje verder er vandaan.


De storm zal wel voorbij gaan.
En ik zal wel weer dansen.
Maar dan niet in de regen.

maandag 29 november 2010

dr. Model- maandag

Allereerst WOOHAAAA goed nieuws!: @Leoni krijgt, op dit moment, right as we speak, nieuwe longen.
DUIMENDUIMENDUIMEN!!!!!!!!!
SPANNENDSPANNENDSPANNEND!!!

En dan nu het sprookje met de titel:

Ben je de doc van een Kritiek geval,
Dan zijn je nachten heel erg smal

Hier was het:
Grey’s Anatomy- EXTREMIS vannacht.

Je kent het wel, het klassieke verhaal van ‘Kritieke Patient’ krijgt het benauwd in de nacht,
Dr. Model heeft dienst en hij euh, -kind of- weet niet wat ie daarmee aan moet
‘Want ik kom gewoon van de Interne en ik DOE helemaal geen scopien’.
(In dit specifieke verhaal van deze kritieke patient, vraagt dr. Model haar ook nog: ‘WOOW, kom ik nu op de BLOG? Ik hoop dat je geen erge dingen over mij schrijft!’).

En vervolgens de achterwacht, zijnde dokter Baas, belt.
Dr. Baas die, op haar beurt, de ‘Kritieke Patient’ natuurlijk niet wil laten stikken (letterlijk en figuurlijk, wa-ha-ha wat een grapjes toch weer).

Als ook de Transplantatie-achterwacht nog even in consult is geroepen, is het evenlater een feit:

Kritieke Patient gaat naar de IC voor een nachtelijke Nood-Broncho.


Op de IC krijgt de Kritieke Patient een scopie met de ‘Gameboy’ (de naam voor een portable zonder-kar- scoop, zo genoemd door dr. Knappo en door Transplantman JR. geconfisceerd als zijnde 'Transplantatiescoop').
Bovendien treft zij ook nog eens de meest flexibele arts-assistent die beaamt dat ‘het beter is zo snel mogelijk van de IC weg te zijn’,

Waardoor de –iets minder- Kritieke Patient in minder dan geen tijd terug is op haar eigen vertrouwde afdeling.


So.


En dat, lieve kijkbuiskinderen euhm... lezers , is het verhaal van de Kritieke Patient in Ziekenhuisland.
En ze leefden nog langggg….
Ennnn
Gelukkig.

Oh en, dit verhaal heeft ook een moraal (zoals de titel al deed vermoeden):
'Ben je de doc van een Kritieke Patient,
Ga er dan maar vanuit dat je je nachtrust kwijt bent....'.

zondag 28 november 2010

Zon misschien maan- zondag

Koorts.

Al-weer.


12 giften antibiotica per 24 uur, stromen er door mijn aders.
V.ancomycine
C.lindamycine
T.azocin en last but not least,
C.laritromycine

En waarom,
Waarom,
Kan die ‘dierentuin in mij’ (dit zei een dokter op de eerste hulp eens tegen me: ‘Tja, met DIE dierentuin in jouw longen… niet gek dat je hier steeds moet komen’. Thanks hè) zich niet gedeisd houden.

Ik snap er niks van.

Je zou toch denken dat met alle medicijnen uit het boekje ‘Dokteren voor Dummies’, ik nu ongeveer de gezondste persoon op aarde zou moeten zijn.

Maar met een afweersysteem kleiner dan dat van een garnaal, werkt het zo niet, blijkbaar.


Het wordt tijd voor een pittig gesprekje met die dierentuin van mij.


Een Open Brief
Aan alle Gram-negatieve, Gram-positieve en Zuurvaste Staaf- bacteriën,
Aan hen die door Auramine- kleuring zichtbaar worden,
Aan alle virussen en ander gespuis.



‘Geachte dieren in mijn tuin,

Naar aanleiding van uw recente pogingen om mijn Transplantabelheid in gevaar te brengen, door middel van het op slinkse wijze veroorzaken van Koorts, wil ik u graag van het volgende Besluit op de hoogte stellen.

U denkt toch niet
Dat u werkelijk sterker bent dan
De 10 MASTER dokters on the Floor,
De Kick-ass verpleegkundigen,
De Super-fysio’s
De microbacterioloog die we daarstraks (op een ZONDAG! inderdaad) nog in consult vroegen,
De mensen op het lab die een dagtaak hebben aan het kweken van u allen,
De liters antibiotica,
(en ok, de co-assistenten die ook ergens op hun eigen manier, hun stinkende best doen… Flauwwww grapje, Djun)
En niet te vergeten,

Uw Hostess, uw flightattendant, uw altijd even charmante gastvrouw,
IKZELF…

Vergeet het maar.

Wanneer bij u de indruk zou bestaan dat u het alleenheerschap over mij kon krijgen,
Moet ik u toch van het tegendeel overtuigen.

En hoewel ik uw genootschap tot op heden, doorgaans immer heb getolereerd en zelfs heb getracht met u een compromis te sluiten,
Hebben de gebeurtenissen van de afgelopen tijd (te weten, het door u veroorzaken van Koorts) een ander licht op de zaak geworpen, aangaande u als bewoner van de dierentuin.

Daarom, is er na lang en wijs beraad der commissie van Volksgezondheid,
Het volgende Besluit gevallen:


Ik claim mijn lichaam. Terug.

Daarom wil ik u vriendelijk, toch met klem, verzoeken,
Zo snel mogelijk,
Uw koorst-veroorzakende werkzaamheden, met ingang van vandaag, te staken en binnen 1 dag,
Uw residentie (hierna te noemen ‘Het Lichaam’) te verlaten.

Mocht u het niet eens zijn met dit besluit,
U kunt nog tot dinsdag jongst leden bezwaar aantekenen middels een aangetekende brief.
Hoewel ondergetekende ten zeerste betwijfelt of uw klacht zal worden erkend als legitiem dan wel uw vraag om een herziening van het besluit zal worden gehonoreerd.


Hopende u hiermee voldoende te hebben geïnformeerd,
Verblijf ik,


Vriendelijke groet,

Djun,
Eigenaar en zakenwaarnemer van de dierentuin ‘Het Lichaam’.


Dit is een automatisch verzonden bericht,
Mocht u reeds uw praktijken hebben gestaakt,
Dan kunt u deze brief als ‘niet verzonden’ beschouwen’.


Darling,
Don’t got to worry you’re locked in tight

PS: ik lees echt alle reacties, maar soms antwoord ik even niet. Dat betekent niet dat er een drama-crisis is, het is alleen... soms lig ik maar wat 'rond te hangen' in mijn bedje hahaha en is mijn laptopje een tijdje uit.

zaterdag 27 november 2010

Zo moe vandaag- zondag (alvast)

Er is iets vredigs in slapen.
Iets kwetsbaars.

Ik ben moe.

Maar slapen,
Dat wil niet echt goed lukken.

Maar vanavond zit Mr. Papsie hier.
Te waken over mij terwijl ik slaap.

Want ik ben moe.

Maar slapen,
Dat wil niet echt goed lukken.

Gemengde gevoelens,
Ik wil het,
Maar het is ook ergens eng.

Word ik wakker,
Hoe word ik wakker.

Benauwdheid in slapen.

Ik ben moe.

Maar slapen,
Dat wil niet echt goed lukken.

Dromen.
Dat zal ik gaan doen.

Dromen en terwijl ik droom, Zal ik slapen.

Dromen over die dag in Parijs...




Zulke dagen- zaterdag

Vandaag het verhaal van
De Degelijke Dokter en het Mysterie Der Douchekop- makers.


Een met stekeltjeshaar gezegende jongen komt mijn kamertje binnen met een nieuwe douchekop.
Het is een blauwe douchekop, die ik –verrek!- gisteren ook al heb gezien.
Waar, waar, waar… dénk Djun, wáár zag je dat ding eerder?
Niet in de douche, dat is zeker, die is te ver… waar dán…?

OHJA!

‘Gisteren heeft er al een soortgelijke jongen een nieuwe douchekop geplaatst’, zeg ik met mijn stem-die-uitstaat tegen de stekeltjeshaar- (of is het gel)- jongen.
Die dat op zijn beurt natuurlijk niet verstaat, vanwege dat kleine detail van mijn stem die tijdens fysio-en uitstaat.

Dus vertaalt Superfysio-S mijn woorden zorgvuldig, maar desalniettemin snelt de jongen met zijn douchekop en gereedschap, mijn badkamer in en doet vliegensvlug de deur dicht.

Even later stormt hij de badkamer weer uit, zegt Superfysio- S vriendelijk goeiedag en smeert –em dan, sneller dan het licht.


En zo had ik ineens 2 nieuwe douchekoppen en 2 stekeltjeshaar-jongens in mijn badkamer in minder dan 48 uur.


Ik moet toegeven,
Dit is slechts deel 1 van mijn Geschiedenis Der Douchekop-makers in Ziekenhuisland

Vorig jaar lag ik hier namelijk ook op 1 van deze kamertjes, alleen dan een verdieping lager.
We hadden toen de meest geweldige Wijze-Vrouw-Longarst als Chef de Clinique op de afdeling.

Ik denk dat elke afdeling wel zo’n dokter heeft.
Hoe omschrijf ik haar het beste?
Een al wat oudere, lieve, doch strenge dokter die met spotschoenen naar het werk komt.
Een Degelijke Dokter, dat is het woord.

Zo’n dokter die op Koninginnedag een oranje shirt draagt.
Zo’n dokter die haar co-assistenten heel geduldig alle crepitaties laat horen.
Zo’n dokter die Capillaire bloedgasmetingen regelt om je slagader te sparen.
Zo’n dokter die uitgebreid verslag komt doen van de Grote Visite.
Zo’n dokter die overzichtjes uitprint van de afgelopen 5 geblazen longfunctietesten.
Zo’n dokter die de bloedwaardes in de gaten houdt als een leeuwin haar welpen.
Zo’n dokter die af en toe haar arts-assistenten vermanend aankijkt omdat ze een naveltruitje dragen.
Of gebaart dat die betreffende zaalarts haar witte jas maar beter SNEL kan dichtdoen voordat ze een keelontsteking oploopt door dat minirokje…

Zo’n dokter.
Ze is nu helaas helaas met pensioen. Ik mis haar wel eigenlijk, als ik er zo over nadenk.
Maar dat terzijde.


Op een dag kwam zij visite lopen met heel haar gevolg van co’s en arts-assistenten en 3 verpleegkundigen.
Een normale maandag zou je zeggen,
Ware het niet dat er even daarvoor 2 jongens mijn badkamer in waren gegaan om iets te repareren wat daar stuk was (mèn, nu ik er eens bij stilsta, wat SLOOP ik toch allemaal in die badkamers joh..).

Wijze-Vrouw-Longarts en ik babbelden wat over slijm en de kleur ervan, toen de deur van de badkamer prompt openging en er…
Een jongen uitstapte, die met een bezweet hoofd bijna tegen de Degelijke Dokter aanliep.

Haar ogen werden zo groot als kerstballen.

‘WAT DOET HÍJ HIER!!!’.
Kirde ze met een hoog stemmetje.

Het toeval wilde dat ook dr. Knappo erbij was en hij er uiteraard een schepje bovenop deed:
‘Ja. Dat is d’r vriend. Toch, Djun?’.

Dat beaamde ik natuurlijk en hoewel Wijze-Vrouw-Longarts wel bijna zeker wist dat het een grap was, was ze er toch niet helemaal gerust op. *Want die meid is tot veel gekke dingen in staat*.


Je kunt je misschien voorstellen
Hoe ze keek toen ook jongen nummer 2 quasi-nonchalant mijn badkamer uitliep.


Serieus, ik denk dat als er op dat moment longen beschikbaar waren gekomen, ik ze met liefde aan haar had geschonken…
Zo luchtloos dat ze was.

En ze leefden nog lang en gelukkig...


Ten slotte nog even dit!




En Musketier/ Ria: WOOOHAAA super lief!
Ze hebben er allebei 1 meegenomen!
(@Irène: t nagellakkleurtje is, zoals je ziet... n schot in de roos!!! Dank je wel!)

vrijdag 26 november 2010

Verwachtingsvolle vrijdag #19

Welke zou jij kiezen als Dinner voor Thanksgiving? (dat was gisteren inderdaad en in het kader van ‘Alles eten euh... vieren, wat je kan’, deden we in Ziekenhuisland ook een duit in het zakje en vierden we er op los).

Deze?


Of misschien liever deze?


Denk het niet he... met het oog op...
Serieus, IEW, hoe smerig!!!



Dear Elien en ik kozen voor…

WAAAA tx-proof- SUSHIII natuurlijk!!!
MMM...

donderdag 25 november 2010

Will you be my Morfine Drip- donderdag


Er zijn dagen geweest, ergens down the line van nieuwe longen en nieuwe longen die niet meer goed bleken,
Dat ik verlangde naar CF. Naar de CF in mijn longen.
Dit gaat zo raar klinken.
Maar het is wel zo.

Ik heb wel eens terugverlangd naar de tijd dat ik nog nummer 1 en 2 had,
gewoon ‘simpele’ CF.
Ok, eindstadium CF.
Maar wel míjn CF.


Er zijn tijden geweest, dat ik met die nieuwe longen echt niet wist wat er gebeurde.
Zo’n machteloos gevoel.
Je voelt de lucht gewoon je longen uitglippen en je kan er niks aan doen.
Ze zitten niet vol slijm,
Ze zijn niet verlittekend door de infecties…

Ze doen het gewoon simpelweg niet meer.

En met de CF longen wist ik het altijd precies wat er was.
Groen slijm?
Koorts?
Nachten niet slapen door het hoesten?

Tijd om de Dear Doc te bellen…

Was simpel voor mij.

Ok, eerst niet hoor.
Want net zoals menig CF-genoot, wachtte ik liever iets langer met bellen dan eigenlijk goed voor mij was.
En ik schrijf dat alsof het een triomf is, zo van: ‘Ik ben de CF lekker te slim af want ik ben sterker dan hij en het zal wel overgaan’.
Maar dat is natuurlijk niet zo.
Bellen = Beter, weet ik nu.

Als je wist hoe vaak ik op de SEH, ruziend met mijn Dear Doc, heb gezeten over de vraag: ‘Wanneer had ik moeten komen’.
Hij vond altijd standaard een week eerder dan ik.
Ook al was ik een week daarvoor nog opgenomen.
Ik weet nog dat ik dan zei: ‘ja dág ik kan niet blijven wonen hier! Twee weken geleden komen was zeker nog beter geweest?’.
‘Ja’. zei- ie dan droogjes.

Ik was mij er niet bewust van dat het wel een beetje dramatisch was toen.
Die CF hoorde bij mij. Die was van mij. Ik hoestte altijd, dus…
En ach, wat is een beetje koorts nou hè.

Tot het moment dat de Dear Doc, weer tijdens zo’n ‘meningsverschilletje’, tegen mij zei:
Jij. Moet. Gelijk. Komen. Djun.
Jij. Moet. Ge-lijk. Komen.

Die woorden ben ik nooit vergeten.


Sterker nog, toen ik met de nieuwe longen, niet uit mijn bed kon van de benauwdheid, herinnerde ik mij niet de woorden uit de ‘Het Hoe en Wat Na een Longtransplantatie’- folder,
Ik herinnerde mij de woorden van mijn Dear CF- doc.

Jij. Moet. Gelijk. Komen. Djun.


En dus heb ik gebeld.
Natuurlijk wist ik wel dat ik moest MOEST bellen. Dat het niet anders kon. En dat ik zou MOETEN komen, want dat mijn lucht echt niet ‘nieuwe- longen- waardig’ was.
Maar toch ben ik de Dear Doc dankbaar voor die inprenting.

Want eigenlijk zei hij daarmee:

JIJ. BENT. HET. HEUS. WEL. WAARD. OM. TE. KOMEN.

Want daar zit- em, volgens mij bij meerdere CF-genoten, de crux.
Wij denken dat we nog wel even kunnen aankijken, ‘omdat het heus wel mee zal vallen’.
En ja, ‘anders zit ik daar voor Piet Snot als blijkt dat mijn CRP nog onder de 100 is’.
‘Dan denkt iedereen vast dat ik me aanstel’.

Dus ja, ik weet niet of het helpt,
Maar misschien,
Als je je de volgende keer beroerd en ziek voelt, maar je hebt geen koorts of een Uber Slechte saturatie,
Misschien…

Wil je dan mijn woorden in je hoofd afspelen.

JIJ BENT HET HEUS WAARD OM BETER GEMAAKT TE WORDEN.


En dat je dan de telefoon pakt en je Dear Doc belt.




woensdag 24 november 2010

Wijze woensdag #19

Uit Grey’s Anatomy:
No one believes that their life will turn out just kind of okay. We all think we are going to be great. And from the day we decide to be surgeons, we are filled with expectation. Expectations of the trails we will blaze, the people we will help, the difference we will make. Great expectations of who we will be, where we will go. And then we get there.


Ik heb GROTE verwachtingen van het leven dat mij te wachten staat met longen nummer 5 en 6.
Grote plannen,
GROOTS EN MEESLEPEND moet het zijn.

Een verschil maken ergens, dat wil ik.
Ik zie het GROOTS.

Ik wil
Ik wil
Ik wil

En ik wil het
NU
NU
NU

Elke dag wil ik het meer en meer.
Feit is,
Ik ben VERSLAAFD geraakt aan bestaan.
Ik kan me niet voorstellen dat ik ooit zou ophouden met bestaan.
Leven is kostbaar.

En hoe langer de weg is,
Hoe meer ik dat weet:

IK. KAN. NIET. DOODGAAN.

Hahahaa en natuurlijk weet ik heus wel dat dat weldegelijk kan, en dat het kerkhof vol ligt met mensen die dat riepen.
En toch.

Ik voel het meer en meer.
Dit. Is. Nog. Helemaal. Mijn. Tijd. Niet.
Het kan gewoon niet zo zijn dat het binnenkort stopt.
Dat mag niet en dat zal niet.


Er zijn momenten, en ik denk ook wel dat die nog vaker zich zullen aandienen, dat ik denk;
Klaar zijn is ook ok.
Genoeg is genoeg op een gegeven moment.

Dat zijn vooral de tijden dat ik snak naar adem in de nacht,
Of dat ik opzie tegen (ge)wassen (worden).
Dan denk ik: mensen lief, het moet snel gaan gebeuren, anders weet ik niet hoe het gaat moeten.

Maar tot mijn verrassing zijn er dan de volgende dag nog een MILJOEN dingen over om het voor te doen.
En ik vind het fijn om te weten, dat ik me nog zorgen maak over dingen als: ‘kom ik nog op de HUI-lijst, vinden ze me daar in Europa nog wel Transplantwaardig?’.
Want dat wil zeggen, dat het me nog uitmaakt.

Ik wil niet dood.

Ik wil
Leven
Leven
Leven

Springen, dansen, zingen, lachen, rennen, wereldreizen maken, Grootse Dingen doen, een verschil maken,
IK WIL ALLES.

Die nierfunctie van mij bijvoorbeeld…
Die Suckt nog steeds All Around, bloed nog steeds te zuur, ondanks dat we van medicijnen zijn veranderd.
En het komt vast wel goed,
Maar toch maak ik me stiekempjes ergens een klein beetje druk over wat als het niet goedk…

En dat is dus heel, heel erg goed.

Soms speel ik met de gedachte om naar huis te gaan en ladidaaa nog een paar daagjes thuis te zijn en dan..? ‘We zien wel’.

Maar dan weet ik het weer:
Dat kan niet.

Want ik wil niet thuis zijn.
Ik wil lucht.
Ik wil longen.
Dat is nu alles wat er is.
Wil je piano leren spelen, moet je ook geen gitaar kopen…

Dus blijf ik wel hier.
En blijf ik wel ALLES willen.

Oplossingen, mogelijkheiden, kansen,
Het wacht op mij, daarbuiten.


En soms, heb ik geluk, en komen de mogelijkheden naar mij, naar binnen.


Bijvoorbeeld gisterenmiddag, toen hier 2 studenten van de School voor Journalistiek voor een project over ‘duurzaam leven m.b.t orgaandonatie’ hier waren en ik aan dat project dus heb meegewerkt (‘expositie’ is in januari in Hoog Catherijne, Utrecht).

Hahaha, zij denken, dat ik hen een plezier doe door mijn medewerking te verlenen.
Maar, zij helpen mij ook.


Want ik wil er zijn.
In de wereld zijn.
Iets in de wereld veranderen.
Iets goeds doen voor ‘iets dat groter is dan mijzelf’.
Niet het goede doel zíjn, maar het goede doel díenen.
Dat wil ik.

En zij helpen mij daarbij, terwijl ze denken dat ik hen help.


Lieve journalisten -in spé: dank je wel dus!


dinsdag 23 november 2010

De lessen van Oprah- dinsdag

Leren en leven of leren leven?

Oprah (ja ja, ik kies mijn bronnen zorgvuldig uit hahaha) zegt dat je niet kunt ontsnappen aan de lessen die God wil dat je leert.
Als je ervoor wegloopt, komen ze dubbel zo hard op je bordje.
Je krijgt steeds ‘tekens’ en als je die negeert keren ze als een boomerang terug.
Je. Kunt. Er. Niet. Voor. Weglopen.

Ik hou wel van het idee dat er een plan is voor iedereen.
Hoewel ik meer denk dat je vooral je eigen plan maakt. Maar goed.


In het licht van Oprah’s opinie, ben ik voor heel veel dingen weggelopen in het verleden.

En soms, kan ik het niet helpen, en vraag ik me af:
Wat. Moet. Ik. Nu. Nog. Leren. Voordat. Er. Een. Oproep. Komt?

Geduldig zijn? ---------- Check.
Focussen op de Echt Belangrijke dingen in het leven? -------- Check.
Bijna doodgaan misschien?
Nee! Dat stadium heb ik al eeuwen geleden gepasseerd!
In fact, ik leef dichterbij de dood dan bij het leven, als je het zo bekijkt.
Ik ben steeds 30 seconden verwijderd van de dood.
Als dat machientje van mij ermee stopt, en er gebeurt niet heeeeeel snel iets, is het voorbij.
Ik leef aan een levenslucht- slang van 20 centimeter.

Dus wat dat betreft…
Ben ik er nog niet uit.


Waar ik wel uit ben, is dit:

Bij Oprah (jaaa, de glossy-kant in mij wordt in deze blog extra belicht hahahaa sorry voor de mannelijke meelezers onder ons hahaha, JE KUNT NOG TERUG!) komen ook vaak gasten die kanker hadden en het overleefden.
Ik heb al eens geschreven over de ‘Optimistisch Denken- Mythe’.

Maar dit gaat over iets anders.

Het Dankbaarheids- fenomeen’.

Dat ding wat mensen zeggen als ze iets hebben overleefd:
‘ik ben er een rijker mens door geworden, ik ben een dankbaar mens daarvoor’.

Goed. Tot daar aan toe, kan ik het nog wel begrijpen, de ziekte of het ongeluk heeft je ogen geopend, je gaat bewuster leven, dat soort dingen.
Maar ik zou het dan eerder noemen: ‘ik ben dankbaar dat ik het overleefd heb’.

Want wat je nu vaak hoort, ook op Amerikaanse blogs (ik hoooor je denken: ‘Lees. Ze. Dan. Niet’… daar heb je een punt),
Is dat mensen zeggen: ik ben dankbaar dat ik Kanker kreeg.
Alsof de nieuwe norm is geworden: wees blij dat je ziek wordt en klaag niet, want je hebt iets moois gekregen waar je veel van zal leren en wat je een rijker mens zal maken.
Als je het zo hoort zou je elkaar al bijna voor kerst, een ziekte toewensen.

Ja dág!

Ik ga eerlijk zijn.

Ben ik dankbaar dat mijn longen zijn afgestoten? NEE.

Ik ben dankbaar voor wat daaruit voortkomt, in de zin dat ik hele bijzondere dingen en mensen leer kennen.
Ik ben dankbaar dat ik mensen op hun puurst zie, wanneer ze hier komen.
Ik ben dankbaar dat ik er nog ben, jaa.

Maar dankbaar zijn voor het Grote Ongeluk op zich?!?!
NEE MAN.

Ik ga je iets vertellen.

Vorig jaar lag ik ook ik het ziekenhuis te wachten op longen.
Precies rond die tijd vond mrs. Mamsie een knobbeltje in haar borst en tadaaa even later bleek dat ze borstkanker had en dat ze geopereerd moest worden en bestraald.

Serieus.

Toen dacht ik echt niet:
Waauw, wat een geschenk uit de hemel.
Nee, ik dacht eerder: WELKE IDIOOT heeft dat gare plan nou weer bedacht!?!



Wat ik wil zeggen is,
Dankbaar zijn, is de norm geworden, zo lijkt het.
En ik weet dat ik er zelf ook aan meewerk, maar daarom wil ik juist ook bij mijn eigen handelen een kanttekening plaatsen.

Ik denk niet dat je dankbaar HOEFT te zijn voor ongeluk dat je overkomt.
Het is natuurlijk fijn en prachtig als je ondanks Ongeluk, dankbaar kunt zijn voor wat er over is.

Maar tussen het puin, je ziel oprapen…
Ik denk niet dat dat iets met dankbaarheid te maken heeft.


Ennn dan nuuu, THA POST-AAA!





maandag 22 november 2010

Master winner- Maandag!

And the winner is…..

Esther van Ruben’s blog!!!
WOOOOOOOOOHAAAAAAAAAAAA!!!
Esther, je hebt het, op 1 kaartje na, precies goed geraden: 289 kaartjes!!! (Met een commissie van 3 mensen unaniem geteld).

Gefeliciteerd!!!
Het kaartje komt naar je toe! YEEY!!!
*Ik had ook een taartje voor je gebakken, maar die heb ik zelf al opgegeten hahaha, nee grapje.


Maar wel bizar hoor, 289 kaartjes. Hoeveel liefde daar vanuit gaat!
Dat alleen al is genoeg energie om een hele stad (en mij) te verlichten.


En nuuu ja, wat moet ik nu nog schrijven?
Hoe kan ik nu iets teruggeven hè…

Een gedichtje dan maar, komt-ie:



Voor y’all:

Alles is in handen van anderen.
Wat ik doe of waar ik ga.
Wat ik eet of hoe ik sta.
Hoe ik kijk of hoe ik neerstrijk.
Of ik sterf of leef.
Wat ik heb en wat ik geef.
Wie ik ben en wat ik ken.
Of ik val of standhou.
Maar dat is alleen aan jou.

En dan nog even special voor de 'Kaarten-ophang-meisjes':

Ik vind jou mooi.
Ik vind jou mooier dan groen gras,
Ik vind jou mooier dan ik was.
Ik vind jou spannender dan de zee,
Ik vind jou spannender met z’n twee.



zondag 21 november 2010

Zaterdag zonder internet- zondag

Goed. Ik ben dus ziek. Longziekte? VERSLAVING ZAL JE BEDOELEN!'

Ik. Ben. Nu. Officieel. Een. Internet Addict. Serieus, een hele dag zonder internet zitten en steeds op 'Vernieuwen' klikken, in de hoop dat -ie het - Inshallah- ineens weer doet..... Niet goed voor een mens zoals ik!

Mijn hartslag was 50 slagen p/m hoger dan normaal, ik zweette me te pletter, dan weer koud... Je zou denken, die ik ziek!

NO NO! GEWOON ORDINAIRE AFKICK-VERSCHIJNSELEN HOOR!!! Er is maar 1 ding dat ik nodig heb, naast lucht, en dat is INTERNET!!!

En dan kan men nog zo zeggen: 'Ah joh, in Afrika hebben de kinderen niet eens eten, Mensen komen om bij natuurrampen, de aarde warmt op! Diersoorten sterven uit...

Jaja. Allemaal heel erg. MAAR IK HEB GEEN INTERNET!!!

Triest he. Maar goed, at least I admit it.

En erkennen dat je een probleem hebt, is het begin van de genezing.

Dus nu zal ik er iets aan moeten doen zeker hè... Maar DAT WIL IK NIET! Ik blijf gewoon zo en dan zoek ik wel een andere verslaving als ik het ziekenhuis uitstap...

HARDLOPEN BIJVOORBEELD.

Maarrrrr nu vraag je je vast af, hoe post je deze blog dan, zo zonder internet?!?!

Lieve lieve, THE BEST, LIFE SAVING ZONNIGE ZUSTER- W, gaf mij een cf-laptopje (je weet wel, zo'n vooroorlogse, waar het bouwjaar nog begint met 19... *waahahaha hoor de snob*)

MAAR DAT GEEFT NIET, WANT HIJ DOET HET!!!

Nurse-W, I LOVE YOU FOR EVERRRR!!!

OH ENNN, ik heb de kaartjes geteld!!!

Maar je mag nog meeraden tot morgen want de post komt op zondag toch niet. (En bovendien wilde ik bij de uitreiking een feestelijk fotootje doen, maar die staat dus op de INTERNETLOZE- laptop... *zie je Frustration is nog niet helemaak weg he wahahaha).

Maar ik kan al wel zeggen dat sommigen er HEEEEL dichtbij zitten! WOOHAAA

zaterdag 20 november 2010

Zullen we deze opdragen aan MissPerson en MissMorrie- zaterdag

MissMorrie en MissPerson ROCK MY SOCKS!!!


De 'Kaarten- ophang- meisjes' dus hè...



Ennnn er zit nog een prijsvraag aan deze blog ook!!!
Raad hoeveel kaartjes er in mijn kamer hangen op dit moment.
Wie het goed heeft, wint...
Een kaartje van mij!!!

Oh ennnnn @Donata: HIJ IS AANGEKOMEN HOOR! WOOOOHAAAAAA! Alll the way from the USA!!! Super lief (kan je em zien hangen?)!

vrijdag 19 november 2010

Verwachtingsvolle vrijdag #18

‘Vechten tot je erbij neervalt’, dat zei Regina, bij Expeditie Robinson.

‘De Killermentaliteit’, zei een ander.


En die Killermenstaliteit, zou wel eens een grote valkuil kunnen zijn.

Kijk.
Ik ben Fan van de Transplant.
Ik heb Geloof in de Transplant.
Transplant geeft mij hoop.
Transplant geeft mij ALLES.

Maar er is 1, klein nadeel aan het concept.

En dat is het ‘Vechten Tot Je Erbij Neervalt’- plan.

Wie op de lijst staat voor nieuwe longen, schuift daarmee de kans op een mogelijk naderende dood, weg.
Wie op de lijst staat, gaat tot het gaatje.
Heeft de ‘Vechtersmentaliteit’, moet die hebben.

Tot het einde.

En ik besef nu wel dat er méér is dan dat.
Iets anders waar nu geen ruimte voor is.

Bijvoorbeeld doodgaan.

Er is geen plaats voor denken aan doodgaan, omdat je nog die glorende toekomst in het verschiet kan zien.
Maar dat maakt ook dat er geen ruimte is voor mooie dingen, die misschien ook wel bij het leven horen.
Zoals afscheid nemen.

Dingen afronden.


Ik zeg helemaal niet dat ik afscheid wil nemen of iets dergelijks.
Of dat ik er klaar mee ben.
Maar het feit dat ik die disclaimer erin moet gooien, geeft aan, dat het niet een geaccepteerde optie is, opgeven.

En nee nee nee, ik wil dus echt niet opgeven!
Het is meer…

Ik reken er nu bijna gewoon op dat die Transplant komt,
Dat ik de operatie, ondanks alle verklevingen en problemen daar vanbinnen, gewoon DIK ga redden,
En dat ik daarna mijn ‘to do’- list ga afwerken, te beginnen met ‘wereldvrede stichten’.
Ik droom over nieuwe mogelijkheden,
Over nieuwe liefdes.

En dat is wat op de lijst staan, mij geeft.

Maar wat op de lijst staan, mij –een soort van- afpakt,
Is het voorbereiden op de andere kant.

De kant, dat het misschien nooit komt.
Dat er geen longen op tijd komen.


Ik regel bijvoorbeeld mijn begrafenis niet,
Want dan heb ik het gevoel dat ik er een soort vloek op leg.
Alsof ik dan de mogelijkheid heb geaccepteerd dat het mis kan gaan.

En dat kan niet, zo kan je er niet instaan.
Je MOET die ‘Killermentaliteit’ volhouden.
Je moet namelijk spierkracht behouden,
Trainen,
Niet te dun worden.
Bloedsuikers reguleren,
Goed. Doen.

Ik heb gevraagd of ik met de fysio kan werken met een stepbankje, zodat ik kan oefenen met het ‘van de trap afstappen’.
Daar had ik na de vorige Transplant moeite mee.
Dus wilde ik dat probleem nu alvast tackelen, zodat we na de Transplant niet met dat probleem zitten.
En ik geniet ervan hoor, om 1 keer dat stepje af te stappen,
Ik vind het heerlijk.
In de eerst plaats om iets fysieks te doen en me lekker in mijn vel te voelen.
Maar ook: dan weet ik dat ik mijn best doe, dat ik er alles aan doe om ‘goed’ te blijven.
Die Transplantwaardigheid, daar gaat het om.

Terwijl, als je het op de keper beschouwd, is het te belachelijk voor woorden.
Dat iemand met minder dan geen lucht, een stepbankje vraagt om ‘de trap aflopen’ te oefenen.


Ik weet nog, de dag dat ik hier incheckte, om, zo zou later blijken, niet meer met nummer 3 en 4 thuis te zullen komen.
Het was 9 juni.
De dag van de tweede kamerverkiezingen.
Ik strompelde nog naar het stemhokje in mijn straat, de zuurstoftank op max, omdat ik perse wilde stemmen.
Tot groot genoegen van de stembureaumedewerkers. Tot groot óngenoegen van de longen, die het toen al echt niet meer trokken.


En nu…
Kan ik alleen maar denken;

Stel dat het niet lukt,
Stel dat ik hier doodga.
Stel dat ik tijdens of vlak na de operatie sterf,

Dan is het laatste wat ik in de ‘echte’wereld heb gedaan, een hokje inkleuren met een rood potlood.
Dan is de laatste plaats waar ik ooit ben geweest, een FREACKING stembureau!?!?!?!

Dat is toch TE BELACHELIJK VOOR WOORDEN.
Dus dat wil ik niet laten gebeuren, waahahaa…


Alleen het vervelende is,
Je hebt het niet helemaal zelf in de hand…

Vechtersmentaliteit of niet…

Straks krijgt Regina veel stemmen, verliest ze misschien de proef en ligt ze eruit.

Totaal verbijsterd, ligt ze er dan uit.



En nuuuuuu THA POST-A!!!!!
YEEEEEYYY!!!!






donderdag 18 november 2010

en Dat is- donderdag

Soms weet je het gewoon.
Sommige dingen, die weet je gewoon.

Maar je verbergt ze, totdat iemand ze uitspreekt.
Totdat ze werkelijkheid worden, ook al zijn ze dat al.

En het gekke is; je voelt die woorden, die crisis- ramp- woorden, al een tijdje in de lucht hangen.
Je weet al dat ze bestaan, het is alleen nog wachten op het moment dat iemand ze uitspreekt.

Ik weet nog goed, hoe de Transplantman de rouwface-woorden, de onvermijdelijke woorden, die mijn leven gingen veranderen, uitsprak:
De Transplantman liet tijdens mijn wekelijkse poli-bezoek al stilletjes het bommetje, voorzichtig vallen:

‘Djun… als dit zo niet verbetert, als we je longfunctie niet meer goed omhoog krijgen, dan euhm, moeten we eerlijk zijn tegen onszelf.
En ons afvragen of we…
Of we je Transplantatie wel als gelukt mogen beschouwen.
Want ik weet wel dat je nu heel erg blij bent met je nieuw verworven vrijheid en dat je van alles aanpakt, maar…
Ik denk dat je misschien ook wel, heel diep in jezelf, baalt van hoe het nu gaat.
Dat je weer zuurstof nodig hebt enzo, daar kunnen we eigenlijk niet tevreden mee zijn hè’.

En hij deed er nog een schepje bovenop:
‘misschien moeten we gaan denken of we…’

Ja…? Of we wat?!?!?!
(of we... een tijdelijke vakantie moeten nemen, een nieuwe boot moeten aanschaffen? Of we.. WAT?!?!)

Of we… het niet nog een keer moeten doen.

Wat nog een keer moeten doen?!?!?

Nieuwe longen…

En ik was ZO kwaad.
Zó kwaad.
Ik heb die lieve dokter toen gezegd dat hij beter als een speer dit kon gaan oplossen want dat ik NOOIT van mijn leven, nooit van mijn leven, nog een keer een Transplant wilde.
Punt. Klaar. Uit.
En als dit het zou zijn, de lucht waarmee ik het moest gaan doen…
So be it.

Later, nog zo’n gesprek met de Transplantman.
Het was na de S.olumedrol-kuur (intra-veneus anti-afstotingsmiddel) die, behalve van mij een Michelinmannetje te maken, niks had gedaan.
Dat was het moment dat de Transplantman en ik, verslagen voor ons uit keken en hij aandrong op toch nog een Transplant, en misschien gelijk HU plaatsen.

Ik kan zelfs nog de geur terughalen van dat moment.
Het was een mooie lentedag.
En het rook naar: ‘Vifit rood fruit’, op die dag, op die dag dat alle moed mij in de schoenen zakte, rook het naar ‘Vifit rood fruit’.


En gisteren,
Was dus de Broncho.
En serieus, eigenlijk was –ie hartstikke goed.
Geen delen die echt dicht zaten, niet veel slijm en geen crisis-ontsteking te zien.
Dus zou ik heel blij moeten zijn.

En toch is dat niet, echt.

Ik had een soort van, een tiny tiny- beetje, mijn hoop gevestigd op die broncho.
Ergens hoopte ik dat het toch iets simpels zou zijn, iets wat de Transplantman dan vakkundig zou kunnen verwijderen of verbeteren en waardoor ik terug kon naar, in ieder geval, hoe het vorige maand ofzo was.
Zodat ik weer iets beter kon liggen bijvoorbeeld,
Ietsjes fijner ademen, was het toen.

Maar dat was dus niet.
Aan dit ge-adem van mij is niks te doen.

En ja ja, ik weet natuurlijk ook wel dat er al op voorhand niks aan te doen was, anders sta je niet HUI.
En toch, is het pas waar als iemand het zegt:
‘Tja, hier kan ik niks aan doen’.

En wel, zó lief, gevolgd door: ‘maar als er iets anders is waar we mee kunnen helpen, iets wat het een beetje zou kunnen verlichten allemaal, dan roep je maar en dan doen wij dat hè’.
Zo lief.
Maar…

Soms ken je de woorden al,
Iemand moet ze alleen nog voor je uitspreken.











Maaaarrrr er was ook POST!!!!!!
Lieve postbodes, jullie hebben, naast dokters, een SUPER belangrijk beroep, onderschat dat niet!
THIS MAKES ME HAPPY!!!




woensdag 17 november 2010

Wijze woensdag #18

Vandaag besefte ik het pas voor het eerst.

Ik had super lief en onverwacht bezoek van lieve lieve familie.
Alleen, zij waren hier nog nooit geweest.
En nu weet ik ook waar-om dat zo was…

Zij waren nog al ‘van slag’ van mijn toestand.
Wat ertoe leidde dat het bezoekje meer een ‘Cry me a River’- visit werd.
Ze kwamen met betraande ogen binnen.
Ik vroeg nog, met mijn domme hoofd: 'Is er iets GEBEURD!?!?'.

Maar het bleek dat ik de aanleiding was voor het verdriet.
Ze vonden het moeilijk om mij daar zo in dat bedje te zien.

Terwijl ik dus echt het gevoel heb dat ik de meest ZiekenHuisAngstige- ziel nog kan bekeren tot het ‘Waaa- het- is- hartstikke- gezellig- in- Ziekenhuisland- geloof’.

Maar het blijkt dat dat dus niet zo is.
Misschien maken die vrolijke kleurtjes en het tafelkleedje het juist wel erger.
Het contrast dan.


Ik zie dat ook wel eens bij nieuwe Co-assistenten.
Zo’n soort, geschokte, vervreemde blik in hun ogen, wanneer ze voor het eerst hier komen.

En ik kan het me ook wel voorstellen…


Je bent net student- af,
Trekt die bewuste maandagochtend voor het eerst je doktersjas (MET JE EIGEN NAAMBORDJE EROP) aan en je denkt:

Jup. Ik ga het hier eens even MÁKEN!
Ik ga mensen FIXEN,
Ik ga mensen REDDEN.
Ik ga mijn nieuwe ‘klik-klak- schoenen’ met leren zool inlopen.
Mijn Lacoste-hemd is gestreken, IK BEN ER ZOOOOOOO KLAAR VOOR!!!

En dan, stap je binnen in het eerste sluiskamertje van je leven.
Voor je, lopen de Transplantman, de Dilatatieman, de zaalarts en nog 3 keuze- co’s.
Je doet het mondkapje voor, zoals je dat je voorgangers ziet doen en je denkt nog:
WAAAAA DIT WORDT ZOOOOOO COOOL!!!
En dan…

Kom je binnen in een oase van kleur, zie je muren die bedekt zijn met vrolijke varkentjes-kaartjes, zie je een Blond-amsterdam- kommetje met pepernoten tussen de fotolijstjes met foto’s van lief lachende meisjes staan en ontdek je dat voor het raam zelfs roze vlaggetjes hangen te wapperen, als waren het vlaggen aan een zeilboot op de middellandse zee.

Tot zo ver trek je het nog, maar dan…
Valt je oog op degene waar het om gaat; DE PATIENT.
Het is niet een oud omaatje, die onder de dekens ligt te snurken en je verwelkomt met: ‘dag dokter’.
Nope.

Op het eerste zicht zie je een gezellige meid die achter haar laptop haar studie bijhoudt.
Maar dan, als je beter kijkt, zie je dat te midden van alle kleurige kussentjes,
Zij vast hangt aan allerlei mogelijke draden en slangen.
Aan haar overvolle infuuspaal hangen de zakjes antibioticum, waarvan je de naam nog nooit van je leven hebt gehoord, heerlijk te bungelen en als je goed luistert, hoor je ook het ritmisch blazen van de beademing.

REALITY CHECK!!!
Ziekenhuis… zieken-huis. Plaats waar mensen liggen die kunnen doodgaan.

KABAM!!!

En dan, verwacht je dus dat: ‘goeie morgen, dokter!’, dat jouw kant op wordt geroepen.
In plaats daarvan zie je het meisje haar armen in de lucht gooien richting die lange statige Transplantman, en hoor je haar:
‘WAAAAAAAA TRANSPLANTMAN! U BENT TERUG UIT AMERIKA! YEEEEEEEY WAT FIJN!’, roepen.

Waarna er een geheel niet te volgen conversatie plaatsvindt over nagellakjes, beademingsdrukken, lucht en geen lucht, vragen over natriumcarbonaat, HLA- antistoffen, Tacrolimus-spiegels, IgE waarden van het Cytomegalovirus en soorten gram-negatieve bacteriën van de kant van het meisje.
Je hoort over ‘Starre Scopen’, Stenoses, Biopten en GameBoy’s ( ? ) en sushi- voorkeuren die tussendoor over en weer door de kamer vliegen.
En… WHO THE HELL IS MISS PIGGY?!?!


Maar, ook al is het je eerste dag als Echte Dokter, je hoort goed genoeg dat het meisje niet eens na elke zín ademhaalt, maar meer na elke 2 woorden.
Ze ademt schat je, toch zeker wel zo’n 35 keer per minuut. Van die kleine mini-teugjes heeft ze.

En dat is je laatste klap:

DIT hadden ze je niet verteld toen je voor de opleiding tekende,
DAT was niet de afspraak.
Zieke oude mensen met een longontsteking, die je beter kan maken met een pilletje A.ugmentin, ja…
Maar jonge meisjes in roze bedjes, met een Ziekenhuiswoordenschat die veeel verder reikt dan de jouwe, die WACHTEN,
Waarvoor je alleen maar kan WACHTEN tot ze gered worden…
Nee.
Niet. De. Afspraak.

'This is an ACTUAL hospital, there are sick people here' (uit Grey’s Anatomy).
En met die les, verlaat je verslagen de kamer,

Je doktersjasje nog eens strak recht trekkend…

dinsdag 16 november 2010

Dit is- dinsdag

Zoek de overeenkomst tussen het kastje
En mijn hartje…


Het is tot aan de nok toe gevuld!
Het kastje vol met… euh ja, oordeel zelf maar…
En mijn hartje vol met liefde en warmte, persoonlijk gevuld door jullie allemaal.
Ik kan jullie daar niet genoeg voor bedanken.
Echt waaaauw gewoon.

En nu vraag je je vast af, waar de rest van deze blog heen gaat…

Over euhm... de rest van mijn hart!

Ken je Cardio-Jane nog? Van de ‘echo hart’, op de cardiologie-poli?
WAAAA, blijkt dat zij een soulmate heeft in Ziekenhuisland.

Ik heb gisteren namelijk de mannelijke Cardio-Jane ontmoet!!!!!!!!
Laten we hem, voor zijn ego-behoud, Cardio-Tarzan noemen…
'Jane-2' is ook zo wat hè, voor een man…

Hij kwam gisteren op mijn kamertje om een nieuwe Echo Hart te maken.
Met als doel, te bekijken of de tip van de PICC-lijn (die uitkomt bij het hart) niet toevallig ontstoken is en mijn koorts veroorzaakt.

Het begon al goed, want aangezien mijn bed tegen de muur staat, moest het hele systeem van Cardio-Tarzan zich overnieuw resetten. In de zin van: ‘Jaaa dat wordt moeilijk, nu kan ik alleen maar aan jou linkerkant zitten!!!’.

Euh ja… moei-lijk zeg ( ? )

Na een half uurtje emmeren met het echo-ding op mijn borst, sprak Cardio-Tarzan de legendarische Cardio-Tarzan- woorden:
‘Nou, het lukt ook voor geen meter zo, NORMAAL DOE IK HET ALTIJD MET MIJN RECHTERHAND!!!’.

Pardon, wh-at?!

‘Oh dat ding bedienen’, zei Cardio-Tarzan met een toch iet wat rood hoofd.

(Wist ik, wist ik…).

Maar het kon hem echt maar niet lukken:

‘Ja ik ZIE de tip van de lijn wel, maar niet echt scherp, dus ik kan niet zien of er een ontsteking bij zit.
Weet je, dat KAN je gewoon niet zien met een Hartecho… dat is gewoon onmogelijk’.

‘Oh’, antwoordde ik, ‘maar euhm, jij kwam toch SPECIAAL helemaal met dat echo-machine naar hier, speciaaaaaal om die tip te bekijken of niet?!?’.

‘Euh ja, dat wel. Maar weet je wat?
Ik zie niks bij de tip, dus dat zal ik ook tegen de zaalarts zeggen.

‘Goed’, zei ik, toch wel een tikkeltje ‘niet-helemaal-overtuigd’, ‘maar zie je het nu wel scherp dan? Heb je nu daadwerkelijk gezíen dat er geen ontsteking zit of…?’.

‘NEEEE DAT ZEG IK TOCH, DAT KAN JE MET EEN HART-ECHO HELEMAAL NIET BEOORDELEN DUS IK ZEG GEWOON TEGEN DE ZAALARTS DAT ER NIKS TE ZIEN IS.

En als ik niks zie, dan is dat goed nieuws, want DAT WIL ZEGGEN DAT ER GEEN ONTSTEKING ZIT!’.

Uhuh.
Als ik naar een MRI-scan zou kijken, op zoek naar een hersentumor, denk ik ook niet dat ik veel zal zien.
Maar om nou te zeggen dat die persoon dan zeker mag zijn dat –ie gezond is… naa.. nee…


Maar hij heeft het dus doorgegeven:
Conclusie van het hartonderzoek: ‘geen bijzonderheden bij de PICC-lijn te zien’.

En met de staart tussen de benen (of de liaan, net wat je leuk lijkt), snelde hij terug naar Cardio-land…


Daar waar zelfs de bordjes ‘ECG’ en ‘Hartkleppenkamer’ serene rust uistralen.




Verderrrrr nog een mini 'health update' mijnerzijds...
HUI is weer goedgekeurd!!! Week 19 en 20.
Straks een broncho en verder gaan ze zien wat te doen aan de hand daarvan.. (waahahaha ja ik zei toch, een MINI update, het moet niet te ziekenhuis-achtig worden hè... WAAHAHAHA srr)

En echt IEDEREEN WAAAAAAAAAAUW I LOVE YOU!

maandag 15 november 2010

Maximale maandag

‘Say it’s possible’.

De Transplantman was gisterenochtend hier.
Zaterdagochtend trouwens ook.

In. het. Weekend. Dus. Hè…

‘We gaan op zoek naar waar de koorts vandaan komt, we gaan dit en dat nog onderzoeken. Ik regel het wel. Tot morgen’.
Bemoedigende woorden.

Ik kan niet anders zeggen dan dat ik van iedereen, van IEDEREEN, bemoedigende en hoopvolle woorden krijg.
En niet alleen woorden, ook daadwerkelijke DADEN om mij te redden.

En toch…
Is er niet ECHT iets wat iemand kan doen… snap je?
Ze kunnen wat veranderen aan de beademingsdrukken, een zakje meer of minder aan mijn infuus hangen, een bronchootje doen…

En dat is natuurlijk ook IETS.

Het is alleen…

I need more.

Nummer 5 en 6.


Niemand kan voor mij ademen.
Niemand kan het voor mij volhouden.

En dat blijkt nu wel een probleem.
Want dat ademen is iets geworden wat ik gewoon helemaal niet op eigen houtje kan.
En het volhouden trouwens ook niet.

En ik weet, ik gá het volhouden, ik wíl het volhouden, ik zál het volhouden.
Maar het wordt anders.
Er is iets… veranderd.
En dat is niet persé iets fysieks.
Er is niet iets nu acuut anders.
En als je het aan de Transplantman vraagt, zal hij ook zeggen dat –ie er helemaal voor gaat.
Het zijn meer alle dingen bij elkaar.
Het is meer,
De duur.

Ik denk dat je me zal moeten dragen.
Want anders weet ik niet hoe.

Het Hoopvol Wachten is veranderd in Wanhopig Wachten.

Het moet gewoon gaan gebeuren binnenkort.
Ook al kan ik niet zeggen wat binnenkort is.
Voor het zelfde geld, maanden…

Maar ik zou willen dat er iets gebeurt.
Echt.

Zeg dat het mogelijk is
Zeg me
Dat het mogelijk is.

zondag 14 november 2010

Zodoende zondag

Waahahaha ik had nog niet genoeg gebabbeld vandaag, so... Hier is het resultaat.


Waahahahaha alleen kwam ik er later achter dat ik het oook nog eens 'scheef' had gedaan!

Enneuh, je snapt dat ik er toen wel klaar mee was hè, dus... de scheve versie it is!!!

Edit 2.30uur ('s nachts inderdaad):

No no.
Koortsoooo.
Dat kannik nie gebruiken nie. (please MrsMama en MrPapsie, try not to worry, t valt alllllemaal wel meeeeeee, anders had ik wel gebeld hè...).

Maar, het leven in Ziekenhuisland staat nooit stil…
Dus hebben we al een foto, een (mislukte) Astrup en bloedkweken, ook al is het in the middle of the night.

AAAAAAAAAAAARGH.

Koorts makes me wanna SCREEEEEEEEEEEEAM!

Naja, on the bright sight:
Ik.kan.toch.niet.slapen.want.ik.kan.niet.liggen.want.dat.vinden.3&4.niet.tof.dusja,ach.
Waaahahahaa wat een zelfmedelijden weer hè, zo op een zaterdagnacht.
Excuusie.
Maar ja.
Ik type hier maar een eind weg en dan gaat de tijd vanzelf voorbij.
Nog een paar keer ‘Litany’ luisteren van dat schattige kindje en dannnn euhhh
OH!

GREY’S KIJKEN!!
JAAAAAAAAA WANT IK HEB EEN LINK GEVONDEN DIE T DOET (BIJ MIJ ALTHANS)!!!
KOMTIE:

http://www.cucirca.com/2007/06/16/watch-greys-anatomy-online
Jaaaa nu maak ik mensen blij hè… waaaaaahahaha! (gewoon op die reclames op play drukken en dan DOET IE HET!!!).

zaterdag 13 november 2010

Zaanse schans- zaterdag

Er zal ALTIJD wel iets zijn om zorgen over te maken:

Groen slijm.

Hoesten.

Slechtttt kunnen ademen.




Wakker worden in de nacht en toch maar even rechtop gaan zitten om nr. 3 en 4 wat meer ruimte te geven,

De zaalarts die linksonder ‘toch wel van alles hoort’ en helaas ‘niet weet of je dat nog wel kan ophoesten, misschien toch maar een scopie-tje plannen hè…’.


Dat is trouwens wel een klein, klein nadeeltje van wonen in Ziekenhuisland.
Er is altijd wel IETS te vinden,
Wat niet goed is in je bloed.
Iets wat aangepast moet worden.

De kunst is natuurlijk om alle mogelijke probleempjes te laten voor wat ze zijn, want…

Meestal is er niks aan de hand.
Het meeste is allemaal goed op te lossen en slechts een storm in een glas water.
Maar mijn glas water is momenteel meer een mok kokend hete thee.
Waardoor iedereen ALERT ALERT ALERT is.

En zelfs al zijn er helemaal geen crisissen,
Geen gevechten aan te gaan…

Dan nog.
Is er ergens wel een probleempje.
En daar kan ik me dan zorgen over maken, zo soms.

Maar het leukste is…

Ik weet
Dat als ik thuis was,

Ik ook problemen zou hebben.

Andere problemen, ja.
Maar toch problemen.

Ik kan er bijvoorbeeld achterkomen dat in mijn huisje de verwarming het niet doet op kerstavond, terwijl het 10 graden vriest.

Ik zou in een trein kunnen zitten die 3 uur vertraging heeft en daardoor een college missen.
En meer…

Mijn pinpas die zegt: ‘saldo niet toereikend’, als ik met een vol boodschappenkarretje bij de AH sta…

Een barman die in een overvolle kroeg mijn ‘toch ietwat kleine gestalte’ over het hoofd ziet waardoor de lange medemens voorgaat.

Ruzie met een best friend.

Vergeten creon in mijn tas te stoppen terwijl ik uit eten ga…


En denk maar niet dat ik dat alles met een korrel zout zal nemen hè.
No no.

Ik zal ook geïrriteerd zijn.
Misschien zelfs wel een keer vloeken…

Woow.
Wat heb ik daar zin in.


(Waaaaaa dusseuh, MissPerson en MissMorrie, bereid je maar voor want als ik thuis ben, gáán we toch een ruzie maken! Waahaha zó leuk…)



vrijdag 12 november 2010

Verwachtingsvolle vrijdag #17

Ok. Ik zal je iets bekennen.
Deze meid is geheel, volledig en compleet gehospitaliseerd.

Ik besefte het op dit moment (en echt, het is heeeel heel slecht OHH):

Het nieuws stond aan en de nieuwslezer sprak:
‘Bij een aanslag in Kabul zijn 3 ORGANEN omgekomen’.

‘Wat? Zei- ie nu werkelijk ORGANEN?’, dacht ik.
Organen kunnen toch niet omkomen?

Ohnee…
Afghanen.

HOE ERG (in de eerste plaats voor die Afghanen natuurlijk...)!
In mijn vocabulaire staan alleen nog maar Ziekenhuis-Transplant-woorden!

Als iemand het heeft over ‘lijst’,
Denk ik niet aan fotolijst, verkiezingslijst, boodschappenlijst zelfs… nee.
Ik denk alleen aan: WACHTLIJST of HUI-lijst!!!

En ken je die reclame van ECI.nl?
Ik kan alleen maar horen;
E causa ignota (‘door onbekende oorzaak’. Dat was wat altijd in mijn status stond toen de BOS nog niet gediagnosticeerd was: ‘ernstige dyspneu eci’).

Als iemand op hyves schrijft: ‘ik had zooooveel pret’,
Denk ik: tsss, leer spellen! ‘PreD’ zal je bedoelen, MET EEN D.
P.rednison schrijf je met een ‘D’ hoor.
Geen seconde erbij stilstaand dat mensen ook ‘pret’ kunnen hebben waahahaha!



Ik had dat ook toen ik net thuis was na de vorige Transplant.
Ik stond op het Centraal Station in Antwerpen.
Ik hoorde toen voor het eerst dat ze daar omroepen: ‘de IC- trein naar Brussel-Zuid, zal vertrekken vanaf perron 23’.

Ik kreeg compleet de kriebels, ook al wist ik wel dat er niet daadwerkelijk een INTENSIVE CARE- trein naar Brussel gaat, en dat InterCity meer voor de hand ligt, maar toch hè…

Maar in de tijd dat ik thuis was, met mijn nieuwe longen,
Vervaagde dat en kreeg ik weer mijn normale woordenschat terug.

En dat gaat nu weer gebeuren.
Er komt een dag dat ik hier weghuppel en de ziekenhuislucht spontaan uit mijn huid verdwijnt.
Er gaat een dag komen dat ziekenhuiswoorden niet langer door mijn aderen stromen en dat ik ook weer ga denken aan boodschappenlijstjes.

Er komt een dag dat mijn doel niet meer is: ‘mezelf in leven houden’.
Natuurlijk moet ik nog steeds proberen in leven te blijven, maar niet meer op een, zeg maar, actieve manier.
Er komt een dag dat ik niet meer daadwerkelijk de tango hoef te dansen met de dood en bang hoef te zijn dat ik op zijn tenen ga staan.

Die dag.
Komt.

donderdag 11 november 2010

Dussssssssss even praten met dr. Zussss- donderdag

Bericht aan dr. Zusje...

No offence...

I still love you! Waahaha.

Diep geloof- donderdag

‘Where you stand, depends on where you sit’, Nelson Mandela.

Op de blog van @Tamara las ik een hele mooie post over geloof. Hier kan je hem lezen.
En dat deed mij eens stilstaan:
Waar geloof ik in?

Ja.

Waar geloof ik in…

Ik geloof in de mens.
Ik geloof in Transplant.
Ik geloof in de wetenschap.
Ik geloof in liefde.
Ik geloof in hoop.
Ik geloof dat je meer kan dan je denkt.
Ik geloof dat mensen tot eindeloos veel in staat zijn.
Ik geloof dat we het met z’n allen kunnen redden.
Ik geloof in de toekomst.
Ik geloof dat er goedheid is.
Ik geloof dat je kan veranderen.
Ik geloof in blijven ademen.
Ik geloof in zielsverwanten.
Ik geloof in democratie.
Ik geloof in zelfbeschikking.
Ik geloof in vertrouwen.
Ik geloof in autonomie.
Ik geloof in er zijn voor elkaar.
Ik geloof in je best doen.
Ik geloof in ‘beter ten halve gekeerd dan ten hele gedwaald’.
Ik geloof dat je mag falen.
Ik geloof dat succesvol zijn, ons meer beangstigt dan een mislukking.
Ik geloof in de ander.
Ik geloof in geloven.


Ohja en ik geloof ook in High Tea-en met Elien waahaha!








Ik geloof, ik geloof, ik geloof... in jou en mij.

woensdag 10 november 2010

Wijze woensdag #17

Zie hier:

DE reputatie-redder van ALLE ZIEKENHUISPEOPLE die mij mijn adem willen laten inhouden!

Jaja, bekijk –em maar eens goed!

Toen hij gisteren een X-thorax kwam maken,
Stond ik al klaar om te roepen: ‘NEEEEE IK KAN MIJN ADEM NIET INHOUDEN!!!’,
Op de vraag of ik ‘dieppp wilde innnnnáaaaaaademen énnnnn de adem vásthouden’.

Maar, wonder boven wonder…
Vroeg de X-Thorax-man dat helemaal niet!!!

Hij zei daarentegen:

‘Oh, jij kan natuurlijk niet even je adem inhouden hè, ik zal de foto maken op het moment dat de beademing blaast’.

TADAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAA!!!


En daarmee redde hij de eer van het HELE ziekenhuis,
Samen met mijn humeur, want dat kon daarna natuurlijk niet meer stuk.

Daar komt nog eens bij dat X-Thorax-man OOK op de foto wilde voor op de blog…

Dus, ja.
X-Thorax-man,
Kijk maar eens goed naar jezelf,
Geef jezelf een schouderklopje,
En besef dan:

‘Ik bewees dat, te midden van al het ziekenhuisspul,
tussen de bomen en het bos, De Patient ook gezien wordt!’.



En en ennnn dan nuuuu! DE POST!!!

Lieve familie van Dean, ik vind het zo bijzonder dat jullie mij een kaartje sturen.
Jullie zijn in mijn hart.


Lieve Aafke, THE BEST dat je donoren hebt geworven tijdens een vriendinnen-party!!!
Dank je wel!






Hoezo het zonnetje schijnt niet?!?!
IK ZIT RECHT ONDER DE ZON!

dinsdag 9 november 2010

Dealer van auto's- dinsdag

‘Nee dank u, ik hoef geen airco’.

Ik weet nog dat ik mijn auto kocht.
Bijna een jaar geleden was het.

Een rode Citroën C1.

Ik ging naar de Citroën- dealer en zag daar mijn pareltje staan:
De auto die mij overal zou gaan brengen,
De auto waarmee ik roadtrips naar Italie zou gaan maken.
De auto waarin ik met MissMorrie en MissPerson keihard zou gaan zingen, onderweg naar het strand.
De auto waar ik mee ging leven.
Die mij naar opleidingen, concerten, feestjes zou gaan brengen.

Ik zag -em, en zei tegen de Auto-man: ‘Die neem ik’.

De goede man was erg verbaasd:

‘Euhm, ok… maar euhm, wil je niet nog even verder kijken?
Wil je niet weten wat –ie allemaal kan?
Wil je niet weten wat –ie kost?
Hoe zuinig –ie is?
Of je misschien toch niet een andere wil?
Een proefritje misschien?’.

Dat proefritje heb ik gemaakt, maar besloten had ik het al.

Toen ik terugkwam sealden we de deal:

‘Wil je er een airco in?’, vroeg de Automan.

‘Nee. Dank u. Ik hou niet van airco’.

‘Waarom niet, als ik vragen mag?
Dat is een hele goede toegevoegde waarde als je -em weer wilt verkopen hoor!’, sprak de Automan met zijn meest enthousiaste stem.

‘Ik wil –em nooit verkopen’.

‘Weet je dat zeker? Misschien wil je wel een grotere in de toekomst?
Hoe lang ben je van plan om erin te gaan rijden dan?!?!’.

‘Tot in het einde der dagen, meneer’.

‘Goed dan…’, zei de Automan, enigszins uit het veld geslagen.
Ik weet zeker dat hij nooit zo snel een auto had verkocht, laat staan eentje ZONDER airco.
En zeker niet aan een klein meisje dat kwam binnenhuppelen op haar hoogste hakjes en haar winterse jurkje met dikke maillots eronder.

Maar ik wist het gewoon.

Ik wil alleen wat ik NU nodig heb.
Ik wil niet iets met het oog op de kans dat ik het weer ga wegdoen of verliezen.
En ik ben heel blij dat ik geen airco heb laten zetten in mijn racemachine.
Dat had ik niet nodig.
Op pad gaan, in de wereld staan, dat had ik nodig.

Zo is het ook gegaan met de eerste donorlongen.
Toen ik die kreeg, was ik van plan er tot in het einde der dagen mee te doen.
Zeker, méér dan zeker wist ik, dat ik nooit meer long-problemen zou gaan krijgen.
Ik wist zeker dat ik geen airco hoefde te installeren, omdat ik ze nooit, nooit meer weg zou doen.
Ik hoefde geen ‘back up plan’, geen ‘ja maar stel dat je andere nodig hebt’.
Dat bestond niet.
Ik wilde DIE longen en geen enkele andere.
Ik zou met ze de wereld ingaan, roadtrips maken…

En nooit of te nooit zou ik ze wegdoen.

Maar nu… ben ik met elke vezel in mijn lijf aan het wachten tot ik ze weg mag doen,
Om mag ruilen.
Betere mag krijgen.
Misschien een setje dat wél ingebouwde airconditioning heeft.

En toch…
In mijn auto hoefde ik geen airco, want ik ging –em nooit inruilen.
Dat is nog steeds zo.
Ik heb nog steeds kans dat ik dat wagentje eindeloos ga gebruiken. En er road trips mee ga maken.
Alleen niet met de longen die ik toen had.

Want ik weet heel goed wat ik NU nodig heb.

En dat kan niemand mij geven.

Ik heb maar 1 wens.
Ik hoef maar 1 kans.

En als ik die krijg…
Gebruik ik –em, tot in het einde der dagen…



maandag 8 november 2010

Mega Mindy- maandag

'Morgen heb ik geen tijd'
Dan is de oproep namelijk hè..

Ongelofelijk,
Vandaag bereikt de blog (hoogst waarschijnlijk) de mijlpaal van 100.000 bezoekers!!!!
WOOOOOOOOOOOOOWIE HE!!!

En hoewel het niet mijn oorspronkelijke opzet was,
Ben ik nu zo zo zo dankbaar voor wat er in de tijd van die 131 blogs is gebeurd!

Ik voel me deel uitmaken van iets.
Van iets dat groter is dan mijzelf.
Van een gemeenschap, als je het zo wil noemen.

En daar ben ik heel, heel dankbaar voor.

Ik moet eerlijk zeggen,
Toen ik de blog begon,
Had ik nooit gedacht dat het zo zou lopen.

In de eerste plaats dacht ik:
'Ik schrijf een paar blogjes en dan is er een oproep',
En dan verdwijn ik weer uit blogland.

Als je me 131 dagen geleden had gezegd dat ik 131 dagen aan een stuk zou bloggen,
Echt van de mensen achter het scherm zou gaan houden,
En er een doel bij zou krijgen,

Had ik je vierkant uitgelachen.

Het schrijven van de blog heeft mij veel gegeven,
Waarvan het mooiste is:

Weten dat ik niet alleen ben.
Ik voel een grote kracht uitgaan vanuit die 'andere beeldschermen'.
Ik voel me niet nutteloos,
En ik voel me warm worden van binnen als ik lees dat mijn woorden iemand anders bereiken.

Elke dag is er weer 1 bij.
Ééntje om heel dankbaar voor te zijn.
En dankbaar te zijn dat ik dit mag delen met iedereen.

Het is heel bijzonder,

'You can call me Al'



zondag 7 november 2010

Zonnige zondag

Party in Ziekenhuisland voor Lieve I. (mijn ziekenhuisbuuf), die jarig is!!!
Hier kun je haar blog checken...


Eerst de zonnige zusters even 'aankleden'...

Hiep hiep HOERAAAA!

We smeren em snel hahaha en dan gaan we de Eiffeltoren beklimmen waaaaa!


Zonnige zusters hangen Parijs op...


En sprongen op bed...


En werkten hard aan decoratie...



Wij daarentegen, dronken ons lam...

En dansten op Lady Gaga op de radio...


Lieve lieve I, HAPPY BIRTHDAYYYYY!!!