dinsdag 9 augustus 2011

Dear Donor- dinsdag #5




Lieve Donor,





Uit Grey's Anatomy:
Meredith: Did you say it? 'I love you. I don't ever want to live without you. You changed my life.' Did you say it? Make a plan. Set a goal. Work toward it, but every now and then, look around; Drink it in 'cause this is it. It might all be gone tomorrow."


Lieve, lieve Donor.
I feel so blessed.


Weet je, Dear Donor?
Ik sta er elke dag bij stil.
Ik vergeet het nooit.

Nog steeds, en steeds meer, vragen mensen of het al ‘normaal’ wordt, dat ademen met goede lucht.
Echt kunnen ademen.
Of ik er al aan gewend ben geraakt.

En dan antwoord ik altijd:
Mijn lichaam wel.
Mijn hersenen ook.
Maar mijn hartje niet…


In mijn hart voel ik het elke seconde.
Hoe speciaal het is.

Terwijl mijn lichaam er al wel helemaal aan gewend is.

Ik ren rond in Het Restaurant alsof ik nooit anders heb gedaan.

En vragen gasten naar ‘dat litteken in je nek’ (ja, er komen veel artsen eten daar- 1 zei zelfs; Goh, waarom heb jij een tracheotomie gehad?’.
En ook veel mensen die na een paar wijntjes niet meer zoveel schroom hebben…)
,

Dan moet ik zelfs even denken;

Huh, welk litteken bedoel je?


Haha.




Deze week kwam ineens dr. Pocahontas in Het Restaurant eten terwijl ik aan het werk was.
Waaauw.

Dat was super bijzonder.

Echt zo’n gevoel alsof de cirkel rond was, snap je?

Zij heef vorig jaar ZO hard voor mij gestreden.
Zoveel bloedgassen hebben we samen geprikt voor de HUI.
Zoveel gesprekken ook, over hoe moet het verder- over, moet het wel verder- kan het wel verder?
Zoveel reddingen samen met de Transplantman.

En dan zit zij ineens te eten, daar waar ik serveer.

Waauw hè.


Ik weet heel goed hoe groot mijn geluk is.
En ik weet ook heel goed dat alles zomaar ineens weer voorbij kan zijn.
En dat er problemen op elke hoek van de straat staan te wachten.
- getuige het verhaal van lieve lieve Transplantbuddy Marjolein die nu tegen longkanker moet vechten.

Daarom omarm ik je longen, donor.

En elke seconde dat ik adem, is er 1.

Liefs,

De hoeder van je longen


Deze week...
PARTYYYY in de Efteling
En dinner met Dear Elien!










13 opmerkingen:

  1. Tranen van ontroering....geniet van elke dag, ieder uur en elke minuut! Ik heb zoveel bewondering voor je en gun je zoveel en zolang!Lieve groet

    BeantwoordenVerwijderen
  2. miss person09-08-11 01:01

    Ik word er zo blij van om jou te zien lachen!! Morgen eindelijk weer live!!! Yes!!! Love U!!! Xxx

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Mooi stukje van Grace.... en zo waar! Ik zou bijna zeggen, genieten hoor, maar dat had je al door!!

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Hee Djunie,

    Ik moet het toch nog eens zeggen je bent een ongelooflijke kanjer... en het geluk van deze longen is je meer dan gegund!!! En dr. pocahontas IN JOUW restaurantje whoehoee... wie had dat een tijdje terug nou verwacht? Ik niet hoor haha...

    xx Sam

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Mooi geschreven hoor!

    Groet, Bloem

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Wat een heerlijke blog!!
    Wat een PERFECT TEAM "JIJ EN JE DONOR"
    Kei cool in jouw baan kon jij "zorgen" voor dr Pocahontas...Wat hebben jullie samen genoten!!
    De Efteling met Yumi, etentje met Eline,het lijkt gewoon en dat is het ook , maar zekerweten in je
    "hartje went het nooit"!! en dat hoeft ook niet!
    TAKE CARE
    LOVE YOU!!

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Ik ben hier via via terecht gekomen. Alweer een blog die mij pakt. Je hebt er een lezer bij. Groetjes.

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Heeeel toevallig, heb ik net gisteren die aflevering van Greys gezien!!! Echt toevallig!

    Mooi stukje weer!! Heerlijk dat je zo geniet!

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Ik geloof zeker dat DearDonor je volgt en ziet dat zijn/haar longen bij een heel speciaal iemand terecht zijn gekomen. Je geniet optimaal van je leven en dat is het mooiste wat je kan doen. Je hebt het weer prachtig geschreven Djuun!

    O enne, je hebt weer mail (check je spam-map ;-)).

    BeantwoordenVerwijderen
  10. Ook mijn ervaring is dat je lichaam en je geest er zo maar aangewend zijn dat je weer gewoon kunt ademen. Toen ik na de transplantatie voor het eerst bijkwam duurde het zelfs een tijdje voor ik dat zelf doorhad, mijn hersenen namen de "normale" situatie kennelijk voor kennisgeving aan, alsof het een griepje was dat over was. Er bewust aan denken doet je pas beseffen wat een wonder het eigenlijk is. Een wonder dat je geheel aan je donor en de artsen te danken hebt en waar je dus inderdaad elke dag even bij stil mag staan en dankbaar voor zijn.

    BeantwoordenVerwijderen
  11. Ik vroeg gister nog aan Daphne of het geluks gevoel minder wordt na een tijdje. Zij zei van niet, gelukkig! Elke dag is het een feest om weer gewoon te kunnen ademen zonder moeite. Geniet van alles!!
    xxx

    BeantwoordenVerwijderen
  12. Mooie blog weer, Djun!!
    Dat had dr Pocohontas (en meerdere mensen met haar) niet kunnen denken dat jij haar nu zou serveren, echt super!!
    Heb je dat bord eten trouwens helemaal leeggegeten? Dan zou de dietiste wel heel blij met je zijn :p
    Komt je vakantie al in zicht? Wanneer staat er weer controle gepland?
    xxx

    BeantwoordenVerwijderen
  13. Het blijft bijzonder, jouw blogje, hoe je schrijft, wat je onderneemt.. en dan altijd die big smile op de foto's!

    BeantwoordenVerwijderen