maandag 25 maart 2013

Mag ik een discussietje openen, zomaar tussendoor? -maandag


I'm not a saint, unless you think of a saint as a sinner who keeps on trying. 
(Nelson Mandela). 

Op een andere blog in CF-land ontstond in de reacties een kleine discussie, die ik mij nog al aantrek.
Maar ergens vond ik het ook ongepast om iemands blog te 'kapen' om zo'n discussie te voeren.



MAAR! Nu wil het heugelijke feit dat ik zelf een blog heb om mijn mening te ventileren hahaha yeeyyyy!
Dus voilà! Bij deze!
Geef gerust je ongezouten mening!
Kom maar door!

Het gaat over de mate waarin je doktersadvies opvolgt en in hoeverre je je eigen plan trekt.

Kies je voor kwaliteit van leven of voor kwantiteit?
En zijn deze zaken verenigbaar?
Dat is de vraag.
Hoe dans ik in de regen, zonder m'n handen vol te hebben aan alle paraplu's? 


Een leven met CF betekent in mijn ogen: compromissen sluiten.
Niet voor niets gooide Lieverrrd Transplantman al meermaals zijn handen in de lucht en riep hij: 'Geef nou eens niet zo'n diplomatiek antwoorrrd!', als ik zei dat het 'in principe best heel prima' ging.

Ik ben een groots diplomaat.
Vooral met mezelf.
Ik onderhandel vaker met mezelf dan ze in Brussel doen over Cyprus.

Wat ik wil versus wat ik kan.
Wat ik zou moeten versus waar ik diep in mijn hart op hoop.

In dit geval ging het over het kiezen van een beroep dat in de ogen van de dokter, (mogelijk) een gevaar zou kunnen zijn voor de longfunctie.
Sommigen zouden zeggen: kies dan een ander beroep.
Anderen zeggen: de energie die de vreugde van dat specifieke beroep jou oplevert, weegt niet op tegen het mogelijke longfunctieverlies.

Een duivels dilemma!
Want ten eerste weet je niet, hoeveel longfunctie je gaat verliezen en ja, ten opzichte van wat?
En ten tweede, levensvreugde en doen wat je het liefste doet, misschien houdt dat een mens wel langer op de been dan longfunctie?

En nu denk je misschien; 'Djunnn... waarom trek je je dit zo aan! Het is niet jouw dilemma en ieder doet wat hij of zij denkt dat het juiste is, bemoei je er niet mee!'.

Maar de reden dat ik me het zo aantrek, is dat ik denk dat dit voor alle mensen met CF het Grootste Gevecht is dat je moet voeren in je leven;
Hoe richt ik mijn leven in, naar mijn beste vermogens.
Hoe hou ik mijn gezondheid op pijl, zonder afbreuk te doen aan mijn verlangens en dromen.

En stiekem word ik verdrietig als ik lees dat 'kwaliteit van leven' wordt geassocieerd met 'leuke dingen doen' en 'je mag toch ook wel een pleziertje hebben' en dat 'luisteren naar de dokter' staat voor misschien kwantiteit, maar dan wel een heel stuk minder leuk.
Zo van: 'Ach, ik heb daar wel wat longfunctieverlies voor over'.

In mijn ogen is dit niet zo.
Ook al zou je 1 procent longfunctie verliezen, dat is een procent die je misschien niet terugkrijgt.
Een procent die in the end, misschien het verschil kan maken.

Ik ken heel goed het verschil tussen 10 en 9 procent longfunctie en het is het verschil tussen aan de beademing liggen en niet.
Het verschil tussen naar de IC moeten, en niet.

Ik denk dat met het voorop plaatsen van je gezondheid, je kwaliteit van leven niet uitsluit, maar het juist omarmt (wat overigens niet automatisch betekent: alles klakkeloos overnemen van wat de dokter zegt hoor!).
En dat was een lange weg, om tot die conclusie te komen.
Daarvoor moet ik nog steeds, elke dag met mijzelf onderhandelen.
Wat is waardevol? Wat is Het Waardevolst.

Ik heb alles behalve de waarheid in pacht en heb zeker ook vaak in mijn leven niet altijd de juiste keuzes gemaakt.
Maar the only thing we can do is

Keep Trying




video

PS: morgen weer een gewoon simpel blogje hoor.
Maar ja, het zat me gewoon een beetje hoog. Sorry hahahaa!

32 opmerkingen:

  1. Damn en ben ik weer de eerste die leest op dit duivels dilemma.....
    Euhm je doet wat je doet, wat je wilt en wat je kunt...toch??
    Leg je een advies van je doc naast je neer??? Euh nee en soms wel en bewijs je het tegendeel....maar er komt een punt een tijd in je cf carriere dat de lf cijfers echt gaan tellen....uhum maar wanneer is dat dan???
    Nu bij mijn ongeveer 20% denk ik vaak had ik nog maar meer % want in mijn hoofd kan ik nog alles alleen heb er iets te weinig lucht voor zeg maar.
    Toen ik dus 20 was en nog ruim voor het cf team in emc had ik een doc die naar mijn vingers keek als de heks van hans en grietje en mij wijselijk wees op het feit dat 6 dagen in de week werken roofbouw op je lijf is...en he kijk hier ben er nog!! Als ik nooit had leren werken had ik nu niet zo hard aan mezelf kunnen werken denk ik....
    Hmmm volgens mij word het een heel lang verhaal zonder duidelijk punt alleen djuun jij weet wat je niet meer had......en ik weet dat nog maar gedeeltelijk. Maar werkt het niet zo dat je eerst de wijze les moet krijgen om te beseffen wat je had als je het kwijt bent???

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Waaa thx voor je input!
      Ik denk ook niet dat er 1 'beste' manier is hoor. Er zijn meerdere wegen naar Rome.
      Als je het maar op een bewuste manier doet? Zoiets...

      Dikke x!

      Verwijderen
  2. Lastige discussie hoor. Wanneer doe je het goed. Ik weet het niet. Net als jij heb ik dagelijks een strijd. wel of niet doen. kan ik het aan of toch niet. Ik doe zelfs soms ook nog wel dingen waarvan ik achteraf denk, misschien was het beter van niet. Ik denk dat ik het nooit leer, maar ik begin wel steeds meer te beseffen dat je zuinig moet zijn op wat je nog hebt en dat zo lang mogelijk zo zien te houden. Zodat je ook in de toekomst nog die leuke dingen kan blijven doen.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Het is een lastige discussie. Ik heb zelf MS en moet dus ook continue de afweging maken over wat ik wel kan en moet doen en wat me waard is om iets over mijn grensen heen te gaan. Nu kost het mij geen longfunctie, maar soms betekend over mijn grenzen heen gaan dagen bij komen. Ik heb er dus niet echt een mening over maar de afweging maakt het juist zo lastig. Liefs Sabine

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Poeh, ja MS, dan hak je inderdaad met datzelfde bijltje.
      Als we toch eens grenzeloos konden zijn he...
      (hoewel, ik voel me vaak grenzeloos hahaha en soms kom ik er dan achter dat dat inderdaad niet helemaal klopt. Maar ja, dat is niet erg toch?).

      Liefs!

      Verwijderen
  4. Ik zit op het moment in Breda voor de longrevalidatie. Ik heb een heel slecht jaar achter de rug waarin er wat puntjes verloren zijn gegaan helaas. Dit kan komen door het drukke studie/bestuursjaar dat ik heb gedaan, maar dat is ook een jaar om nooit te vergeten. Daarvoor heb ik goed nagedacht of ik het wel moest doen en ik moet zeggen, ik ben toch blij dat ik het gedaan heb. Dat pakken ze me nooit meer af en vantevoren heb ik zitten piekeren dat ik het niet kon accepteren dat ik dat zou laten schieten júist omdat ik CF had.
    Hier in Breda leer ik juist meer mijn energie te verdelen en om te gaan met de dingen die je niet meer kunt, maar ook dat je een heleboel dingen wel kunt, alleen niet in hetzelfde tempo, ritme, ritueel als je gewend bent. Goed luisteren naar je lichaam en je aanpassen aan de situatie. Het klinkt zo makkelijk, is het niet. Het geeft langzaam wel rust. Luister ik altijd naar de dokter? Nee. Ik denk ook niet dat hij in alle gevallen gelijk heeft. Wel ga ik over het algemeen wel mee in wat hij zegt. En soms ga ik mijn eigen weg, ga ik op mijn bek, maar heb ik er wel van genoten :)

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Hey Rosan!
      Wat rot om te horen dat het zo'n slecht jaar was voor je (qua gezondheid dan)!

      Inderdaad, ik heb die dingen ook hoor, die ik koester als dat pakken ze me nooit meer af.
      Dat is toch prachtig...

      Ik wens je nog heel veel succes daar, ben je intern?
      xxx!

      Verwijderen
    2. Het is niet zo dat ik heel zondig leef of iets dergelijks ;). Mijn lichaam en mijn gezondheid is me echt heilig, maar mijn levenslust en lol ook. Je laat al zo ontzettend vaak iets, soms kun je gematigd iets minder verstandige dingen doen.. Denk ik dan.. Ik denk dat het ook niet verstandig is om bij elk beetje verlies te gaan denken aan waar het door zou kunnen komen, of juist bij elke 'wat-minder-verstandige-beslissing' gaat evalueren hoeveel je op dit moment aan het verliezen bent of iets dergelijks. Soms ben ik juist wel jaloers op de mensen die hun lichaam als vanzelfsprekend beschouwen. Die hoeven daar gewoon niet altijd en eeuwig over na te denken. Is toch weer een hele zorg minder ;). Maar ben zeker niet ontevreden over mijn eigen gebeuren, maar soms zou het toch wel makkelijk zijn als je even alles kon laten voor wat het was..

      Ja ik zit hier intern. Ik zit nu in mijn 9e week. De spierballen worden gekweekt, de wandelafstanden steeds groter (gelukkig)!

      Verwijderen
    3. Nee precies, over-analyseren is ook niet handy. Want je weet ook soms gewoon niet hoe iets is gekomen, zeker met LF is het zo onvoorspelbaar...

      Wel fijn dat je het gevoel hebt dat je iets hebt aan de revalidatie. Spierballen RULE!!!
      xxx!

      Verwijderen
  5. Djuna, jij bent de enige die jouw leven leidt en die moet leven met de consequenties van je keuzes. Dus wie is een ander die daar een mening over durft te hebben? Leef je leven!

    Nicole

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Djunaaa!!! Wat ben je toch een lieverd :) En ik vind het niet erg hoor dat je me blog wilt kapen :) de reacties waren allemaal super fijn, iedereen denkt er gewoon anders over.. Maar ik ben er zelf nog niet aan uit wat ik wil/ga doen..

    Veel liefs xxxx

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Hey Sanne!
      Je hebt helemaal gelijk, iedereen zijn ding!

      Ik wens jou veel kracht en innerlijke wijsheid om de beslissing te maken voor wat het beste bij jou past.

      Dikke x!

      Verwijderen
  7. Volgens mij ben je zelf diegene die het beste aanvoelt wat je wel en niet kan. Doktoren weten heel veel en je kunt veel van ze leren. Maar je zult zelf je eigen plan moeten trekken. Wat je naar mijn idee wel moet doen is naar jezelf luisteren, en dat vergeten we nog wel eens.

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Deze discussie gaat mij ook erg aan het hart en zou er ook graag een boom over willen opzetten.
    Continue een beslissing nemen over wat wel en niet goed is en daar dan de consequenties van nemen. Ikzelf heb heel veel last van schuldgevoel. Als ik iets doe/onderneem wat niet goed is voor mijn gezondheid dan voel ik me zoooo schuldig. Dat schuldig voelen maakt ook weer dat je er dan toch niet zoveel plezier aan beleefd. Ik heb ook vaak goede beslissingen genomen maar zeker ook net zoveel foute beslissingen. Helaas weet je dat pas achteraf. Vroeger (ben inmiddels 45) werd er over veel dingen heel anders gedacht. In het voorbeeld van Sanne vind ik het vooral jammer dat toen ze haar opleiding begon daar nooit over gesproken is dat dat misschien niet de ideale beslissing zou zijn. Daarnaast heb ik zelf ook vroeger nog even in een bloemenwinkel gewerkt (wordt nu ook absoluut afgeraden). Mijn longen zijn heilig en ik wil er heel erg zuinig op zijn. Ook moet je zorgen dat je voldoende plezier in het leven maakt, dat kunnen hele kleine dingen zijn, om je psychisch ook nog goed te voelen. Ik vind het mega-ingewikkeld.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Waauw, thanks om het zo uitgebreid hier te vertellen!
      Means a lot to me! Vooral omdat het idd zo ingewikkeld is en ik denk dat we van elkaar kunnen leren!

      Wel erg vervelend dat je zo'n last hebt van schuldgevoel achteraf (en zelfs tijdens!). Gelukkig heb ik daar niet zo'n last van ;).
      Maar misschien helpt de quote van Nelson Mandela, althans, die helpt mij altijd en altijd hahaha!

      xxx!

      Verwijderen
  9. Ten eerste, wat een te gekke huiskamer, i like the style!!!

    Ten Tweede:
    "Maar de reden dat ik met het zo aantrek, is dat ik denk dat dit voor alle mensen met CF het Grootste Gevecht is dat je moet voeren in je leven;
    Hoe richt ik mijn leven in, naar mijn beste vermogens.
    Hoe hou ik mijn gezondheid op pijl, zonder afbreuk te doen aan mijn verlangens en dromen."

    Dit zegt alles, dit is misschien wel het allermoeilijkste van CF, ik word weleens gek van het afwegen van de voor's en tegen's.

    Zoals mensen hier zich schuldig voelen dat ze iets doen wat niet goed voor de gezondheid is, voel ik me weleens schuldig dat ik iets niet doe omdat ik het niet aandurf en ik hier later spijt van krijg. Ik vind van mezelf dat ik weleens te snel iets afzeg.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Hiii de huiskamer is van The Parents, maar ik zal ze het compliment overbrengen!

      Wat je zegt, het is zo moeilijk, omdat je het eigenlijk nooit goed kan doen;
      Doe je iets niet, dan heb je spijt van 'had ik maar' en doe je iets wel wat later een mindere beslissing blijkt, krijgt je spijt: 'had ik maar niet'.

      Terwijl wij er niet om gevraagd hebben! Dus 'ze' zouden gewoon altijd trots moeten zijn op ons haha! (Of, misschien wij zelf? Dat we onszelf wat meer slack gunnen!).

      Groetjes!

      PS: wat vind je trouwens van de song/ zanger! Ik dacht dat jij die misschien wel zou kennen hahaha!

      Verwijderen
  10. Mijn huiskamer heeft ook de 60's en oranje invloeden.
    Oh trots zijn ze wel op ons, maar ik weet wel dat CF'ers zo gigantisch veel willen, misschien dat het een soort van tijdsdruk is. We willen zoveel en zoveel tegelijk. Vooral in een periode dat we ons goed voelen.
    Ik zit nu net na een flinke infuuskuur, en moet aftasten was wel en wat niet kan, en ben gewoon bang dat als ik teveel doe ik weer in de shit terecht kom, en dat wil ik even niet. Aan de andere kant wil ik ook niets missen. Ik ben een groot reisfanaat, maar heb moeite met het CF gebeuren op reis, vind ik heel moeilijk. Brengt zoveel vakantiestress met zich mee, je bent zo afhankelijk van je medicijnen en anderen, en invloeden waar je geen invloed op hebt.

    Het nummer ken ik natuurlijk wel, de naam vd zanger niet. Is dit nummer origineel van hem of een cover?

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Nou ik dacht dus ook dat t een cover was, maar ik kan dat nergens vinden hahaha, dus misschien toch origineel van hem.. ?




      Verwijderen
  11. Ik ben blij dat er verschillen van mening mogen en kunnen zijn. Het is dan ook niet mijn intensie geweest om mensen in het harnas te jagen :)

    Ik denk dat het hier dan ook meer gaat om persoonlijke karakters dan CF. We willen als het goed is namelijk allemaal het onderste uit de kan halen.

    De kwaliteit van leven hangt inderdaad niet alleen maar samen met leuke dingen doen, dat besef ik ook wel. Ik kom niet echt uit een gespreid bedje en dan druk ik mij nog voorzichtig uit, dus de kleine dingen zijn voor mij ook heel belangrijk.

    Aan de andere kan kijk ik ook weer niet zo snel op van iets. Misschien is het de Hollandse nuchterheid van mijn ouders, of een vorm van zelfbescherming, ik ben er nog niet helemaal uit :)

    Wat ik wel weet is dat ik niet graag dingen voorbij laat gaan. Met gezondheid sparen voor later kan ik persoonlijk niks. Ik leef namelijk nu :) Wie zegt mij namelijk dat ik ik dat die gespaarde tijd ook uitbetaald krijg?

    Maar goed, het zijn en blijven persoonlijke keuzes en neem die alsjeblieft niet te hoog op :) Ik zal niemand de wet voorschrijven. Iedereen moet uiteindelijk zelf maar uitzoeken waar zijn of haar grenzen liggen.

    En ik ga best vaak op mijn bek, maar dat vind ik persoonlijk geen belemmering. Mijn leven is er altijd één geweest van vallen en opstaan en dat zal wel nooit helemaal veranderen.
    Overigens betekent dat niet dat ik alles klakeloos doe. Ik denk ook echt wel na over dingen, maar soms liggen mijn prioriteiten misschien op een ander vlak.

    Ruim 2 jaar geleden had ik een vriendendag, waarbij de verassingsactiviteit wandklimmen was. Echt iets voor mij met mijn deels hoogtevrees. Maar goed, ik dacht ik laat me niet kennen. Het 'probleem' was alleen dat ik 2 dagen daarvoor nog wel bloedingen gehad. Het dilema, moet ik het doen? Het zal je niet verbazen, maar ik heb het toch doorgezet en ik zou het morgen weer doen. Ik heb er zo van genoten. En de dag erna? Niks, nou ja buiten wat spierpijn op plekken waar ik nooit geweten heb spieren te kennen. Misschien heb ik geluk gehad, wie zal het zeggen? ;)

    Groetjes,

    Jesse

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Hey Jesse!

      Super thanks voor je antwoord!
      Je hebt me zeker niet in het harnas gejaagd, ieder heeft zijn eigen gedachtes erover.
      Ik ben blij dat je het hier nog wat uitgebreider hebt verteld, soms komt het misschien wat kort door de bocht over ofzo en op deze manier kunnen we elkaar beter begrijpen denk ik!

      Ik denk dat jou aanpak niet eens zoveel verschilt van de mijne, alleen dat ene ding van 'gezondheid sparen' denk ik.
      Dat probeer ik wel te doen, soort van. Maar misschien komt dat ook omdat ik nieuwe longen heb en daarmee ook een agreement/ commitment ben aangegaan met de donor?

      In ieder geval, ik wens je het aller aller beste en vooral voor nu: een fijne dag!
      xxx

      Verwijderen
  12. Gelukkig bestaat dit 'dilemma' niet alleen in cf land, maar ook in heel veel andere landen.

    Het is geen dilemma, het is een keus van ieder persoonlijk waar een ander niet over kan oordelen, zelfs niet met dezelfde aandoening in dezelfde situatie. Dusss, ik zou bedenken, maak er geen punt van en laat iedereen lekker doen wat hem of haar goed lijkt. Je kan daar zelf wel een andere mening over hebben, en dat is het dan. In dit geval bestaat er volgens mij geen goed of slecht, geen slim of dom en zal ook nooit iedereen het met elkaar eens worden.

    ben bang dat dit dus een hele lange, eindeloze discussie word waar je toch niet uit komt.

    Laat iedereen in zijn waarde. Klaar.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Hey Ilse!

      Als ik de reacties hier lees, is het mijns inziens juist een heel moeilijk en belangrijk onderwerp om met elkaar over te praten (ik persoonlijk zat er mee, dus...).
      Ik denk dat het niet zo zeer een dilemma is van WAT is het beste, maar meer HOE je komt tot de beslissing die het beste bij je past...

      Iedereen zit ermee, we might as well learn from each other, toch?

      En ik heb ook niet het idee dat we elkaar niet in z'n waarde laten, eigenlijk...
      Dikke kus!

      Verwijderen
  13. Het is een questie van balans zoeken. Dat kan voor iedereen weer anders zijn. Zelf merk ik naar mate ik ouder wordt dat ik toch meer voor mn gezondheid kies.
    Ik heb mn lijf aardig leren kennen en weet eigenlijk dondersgoed wat ik wel en niet moet doen.
    Soms is het simpel om te kiezen voor de gezondheid maar zo nu en dan blijft het toch lastig, vooral bij de dingen die ik zelf zo ontzettend leuk of belangrijk vind. Ik probeer dan toch in te schatten wat de "risico,s" zijn.
    Het schuldgevoel waar Astrid het over heeft ken ik ook wel, dat is ook de reden dat ik mn medicatie nooit oversla, zou mezelf echt voor mn kop slaan als ik minder zou worden omdat ik bv niet gesprayed heb ofzo.
    Tuurlijk moet iedereen zelf bepalen hoe hij of zij met zn ziekte om gaat maar soms moet je dan dus ook de consequenties aanvaarden.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Hear hear!
      Begrijp precies wat je bedoelt, dat is ook de reden dat ik (probeer) niet te klagen over de med's. Is wel rot soms, maar ik WIL ze absoluut hebben haha!

      Dank je wel!

      Verwijderen
    2. Ik sluit me aan bij Els! De balans moet je zelf zien te vinden tussen lichaam en geest en als je jong bent ben je nog daar nog naar op zoek. Je wilt nog van alles, een leuke studie, een baan vinden, samenwonen, stappen, reizen, etc., net als je gezonde leeftijdgenoten dat doen. Als je al wat ouder bent (ik als 40plusser) heb je al wat ervaring achter de rug(ook door vallen en opstaan hoor), ken je je lichaam en haar grenzen en weet je hoe belangrijk het is goed voor jezelf te zorgen door therapietrouw te zijn en je energie te verdelen. Ook accepteer je dan misschien makkelijker dat dingen anders gaan dan jij zou willen, maar dat je ook wel eens trots mag zijn op jezelf hoe je het doet. Maar ook met beperkingen en het feit dat je toch steeds meer moet inleveren en je daardoor weer moet aanpassen, kan je er toch een leuk leven van maken hoor. En zoals de meesten hier ook aangeven, iedereen doet dat op zijn of haar eigen manier. Groetjes allemaal Claudia Denissen

      Verwijderen
  14. Nope, zeg ook niet dat HIER niet gebeurd, maar blijkbaar is er op die andere blog behoorlijk wat comotie over ontstaan.....

    BeantwoordenVerwijderen
  15. Ik denk dat dat een probleem is waar elke (chronisch) zieke persoon tegenaan loopt.
    Bij mij ligt het er heel erg aan hoe ik in mijn vel zit. Als alles redelijk soepel verloopt ik mijn leven maar mijn gezondheid zit tegen, kan ik dat in principe handelen met een lach en optimisme.
    Ik heb reuma en sinds januari ben ik al 4 keer aan mijn ogen geopereerd vanwege hoge oogdruk en staar. De artsen snappen niet dat ik nog zo positief kan zijn, maar wat zij niet zien is dat ik daarnaast ook op een basisschool werk, waarbij ik ontzettend veel energie krijg van de kinderen. Het werken op een basisschool is wel duidelijk een kwaliteit van leven ding, want het is fysiek wel zwaar.

    Ik denk dat ik zelf een kwaliteit-van-leven-mens ben. Ik weet dat ik oefeningen moet doen voor mijn lijf, maar doe ze niet omdat ik ze irritant vind, wat dat ten dele weer meer last oplevert.

    In het geval van CF vind ik het moeilijk, want bij cysters en fibro's gaat het niet om een stijf/pijnlijk of beschadigd gewricht, maar om je organen en daar kun je niet zonder. Ik krijg te horen dat ik voorzichtig moet zijn met mijn gewrichten, jullie dat je voorzichtig moet zijn met praktisch je hele binnenkant...

    Ik geloof wel dat je alles uit het leven moet halen wat er in zit, op jouw manier, met jouw lijf zoals dat werkt.
    Als ik nadenk ben ik wel bang voor de dood. Maar je kunt morgen ook onder een bus lopen of op vakantie neerstorten met een vliegtuig. Je weet simpelweg niet wanneer, dus live your life to the fullest.
    Of zoals een bejaarde vrouw zei bij de Golden Oldies: 'Je moet leven om te vergeten dat je doodgaat!'

    Ik heb hierboven mijn gedachten gespuid, dus misschien is het niet zo'n samenhangend verhaal geworden.

    Groetjes,
    Renée

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dank je wel voor jouw verhaal!
      'Leven om te vergeten dat je doodgaat'. Echt waaauw! Mooi!

      Wat leuk trouwens dat je op een basisschool werkt, tof!

      Ik wens je het aller aller beste!
      xxx

      Verwijderen
  16. Hoi, hier een lurker. Ik heb zelf geen enkel recht van spreken omdat ik in de gelukkige omstandigheid ben gezond te zijn. Een vriendin van mij leeft echter al 8 jaar met longkanker (ze kreeg toen de diagnose max een jaar te hebben). Zij heeft een mooie spreuk: Life is not about waiting for storms to pass, but learning how to dance in the rain.

    En of je nu gaat voor kwaliteit of kwantiteit, je eigen pad kiest qua geneeswijze of "de strijd opgeeft" ik denk dat iedereen het pad kiest dat bij hem of haar past en dat het nooit aan iemand anders is om te bepalen of het al dan niet juist is. Ieder mens heeft zijn eigen karakter, zijn eigen bagage in het leven, eigen verwachtingen, wensen en eisen. Wie is de ander om daar een oordeel over te hebben? We kunnen hooguit besluiten dat het pad dat een ander neemt niet het pad is dat je zelf wilt nemen. Daarmee doe je recht aan jezelf zonder een ander onrecht aan te doen.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Hey Jelleke!
      Dank voor je reactie! Ik hou van reacties van 'lurkers' hahaha.

      Dat is inderdaad een hele mooie levenswijze, ik schreef er ook al eens over: http://almijnlongen.blogspot.nl/2010/11/dansen-in-de-regen-dinsdag.html

      Ik denk dat je de spijker op z'n kop slaat: ieder kiest zijn eigen pad.
      Daarom kan ik ook alleen maar vanuit mijzelf spreken, over hoe ik het zelf doe.
      Maar dat zegt niks over hoe een ander leeft natuurlijk!

      Dank voor je genuanceerde berichtje.

      Liefs

      Verwijderen
    2. Oh en ik wens je vriendin het aller aller beste, met veel 'dancing' en zo weinig mogelijk 'rain'!

      Verwijderen